Αρχική Απόψεις Face-tweet Οταν ο Μάνος Κατράκης μίλησε για το συναγωνιστή του Γιάννη Ψωμαδάκη, γράφει...

Οταν ο Μάνος Κατράκης μίλησε για το συναγωνιστή του Γιάννη Ψωμαδάκη, γράφει ο Δ. Ψωμαδάκης

118
Με τα αφιερώματα που έγιναν τούτες τις μέρες για τον υπέροχο άνθρωπο, αγωνιστή και ηθοποιό Μάνο Κατράκη  (14 Αυγούστου 1908 – 2 Σεπτεμβρίου 1984) ήρθε στο μυαλό μου μια σκηνή.
Ήταν Το 1980 ή 1981 δεν θυμάμαι καλά, στο φεστιβάλ της Κ.Ν.Ε. που γινόταν τότε στον Δημοτικό Κήπο Χίου. Πάνω λοιπόν στο δρόμο που τραβά για το άγαλμα του Κανάρη στέκονταν δυο γνωστές, πολύ γνωστές φυσιογνωμίες. Ο ηθοποιός Μάνος Κατράκης με την αγέρωχη κορμοστασιά και τη βροντερή φωνή (γνωστός στο Πανελλήνιο) και ο παλαίμαχος αγωνιστής με τις πατερίτσες Δ. Αιγινήτης (ηρωική φυσιογνωμία της Χίου).
Φάνταζαν στον ορίζοντα από μακρυά περήφανοι, στητοί σαν κίονες Ιωνικοί. Κάποια στιγμή ακούω να με φωνάζει ο Αιγινήτης: “Δημητρόοο ε Δημητρόοο έλα εδώ”.
Ξαφνιάστηκα, πλησίασα διστακτικά και με έντονο συναίσθημα σεβασμού, όταν έφτασα κοντά τους ο Αιγινήτης στράφηκε προ τον Κατράκη και του είπε.
Μάνο να σου γνωρίσω το γιο του Γιάννη Ψωμαδάκη…… Γυρνάει ο Κατράκης, με κοιτάζει κάμποσο μ’ απλώνει το χέρι, με χαιρετά με θέρμη όπως έκαναν οι παλιοί κομμουνιστές και μου λέει.
“Ο πατέρας σου ήταν λεβέντης, είμαστε μαζί στον Αη Στράτη, έτρεχε όπου τον είχαμε ανάγκη να φτιάξει ότι χρειαζόμαστε, ακόμα και κάποια ψευτοσκηνικά για το θέατρο που κάναμε εκεί”. Αυτά τα απλά λόγια του Μάνου Κατράκη με έκαναν να φουσκώσω από υπερηφάνεια, ένιωθα να ψηλώνω.
Θα θυμάμαι με δέος πάντα αυτή την ανθρώπινη στιγμή και τον υπέροχο κομμουνιστή ηθοποιό με τη βροντερή φωνή την καθάρια ματιά και τη λεβέντικη κορμοστασιά.
Νιώθω τυχερός γιατί πρόλαβα να γνωρίσω έστω και για λίγο από κοντά, (με κάποιους μάλιστα να συνεργαστώ) κορυφαίους της τέχνης των γραμμάτων και του αγώνα.

Ας γνωρίσουμε όμως λίγο καλύτερα και τον Γιάννη Ψωμαδάκη:
Ο Γιάννης Ψωμαδάκης γεννήθηκε στον Τσεσμέ της Μ.Ασίας, ήρθε πρόσφυγας στη Χίο το 1922.
Από τη Μεταξική περίοδο εντάχθηκε στις γραμμές του Κ.Κ.Ε. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής ομάδας στη Χίο και ιδρυτικό μέλος του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ.
Μετά την απελευθέρωση συλλαμβάνεται στα σκηνοθετημένα γεγονότα του κάστρου στο καφενείο του Τσόκα. Φυλακίζεται στα Λαζαρέτα της Σύρου, στη συνέχεια εξορίζεται στη Μακρόνησο και Αη Στράτη.
Το 1952 επιστρέφει στη Χίο. Βιώνει τη στενή παρακολούθηση και το κυνηγητό της ασφάλειας. Αναγκάζεται να φύγει στον Πειραιά για να βρει δουλειά, ήταν μαραγκός. Πέθανε το 1970 μόλις 62 χρονών.