Αρχική Green Life Διαδρομές Μνήμη Φώτη Αγγουλέ (1911-1964)

Μνήμη Φώτη Αγγουλέ (1911-1964)

105

-Δεν κλαίω που ηπέθανες κι εγώ θε’ να πεθάνω.
Κλαίω που τυραγνίστηκες στον κόσμο τον απάνω-

* Πολλά χρόνια πριν, 26 προς τις 27 του Μάρτη του έτους 1964, για την ακρίβεια, ένας Άνθρωπος, που υπήρξε ΚΑΙ Ποιητής πηγαίος ΚΑΙ Αγωνιστής πραγματικός, ταξίδευε στο κατάστρωμα του πλοίου «Κολοκοτρώνης», από τη Χίο στον Πειραιά. Μόνο η Ψυχή τού είχε απομείνει πια και ένα εικοσάδραχμο στην τσέπη του.

* Σε όλη του τη ζωή, με παπούτσια αγυάλιστα, έκοβε πυράκανθους, ξεφύλλιζε μαργαρίτες, μυρωνόταν με βασιλικό, μεταλάβαινε γιασεμί και φούλι, ανεμίζοντας στο μικρό σκαφίδι μιας ζωής συνειδητής τα πολύχρωμα ποιήματά του, καμωμένα από τα ξεφτίδια και τα κουρελάκια της ταραγμένης εποχής του.

* Γύρω του έτρεχαν αφηνιασμένα τα χρόνια, οι άνθρωποι,οι πολιτείες. Στην έρημο, γνώρισε τη δίψα του νερού, της συντροφιάς και της ομιλίας. Από τους παλιανθρώπους διδάχτηκε ότι πρέπει να είναι καλός.
Από τη δυστυχία τα πάντα: έβρεξε τα χείλη διψασμένων, ξενύχτησε αρρώστους που πέθαναν χωρίς γιατρό. Έκλαψε απελπισμένους
που χάθηκαν ανυπεράσπιστοι, κράτησε συντροφιά σε μελλοθάνατους.

* Ο καιρός του μόνο περιστέρι δεν ήταν: όταν σταματούσαν να τον κλοτσούν, του έδιναν συμβουλές. Για να αντέχει, βάφτισε τον πόνο «κουδουνάτο».

* Κι όμως: το «καρυδάκι» της ζωής και της ποίησής του χώρεσε
τον ουρανό με τ’ άστρα, τον κάμπο με τα λούλουδα, τη θάλασσα με τα ψάρια, την Αγάπη, τον Έρωτα, τον Αγώνα, την Ανθρωπιά κι έναν πελώριο Σταυρό. Τον σήκωσε με εγκαρτέρηση, αλληθωρίζοντας επίμονα προς την ελπίδα.

* Το πραγματικό του όνομα ήταν Φώτης Χονδρουδάκης
και το παρανόμι του «Αγγουλές». Άλλοι λένε πως θα πει «στητός
και όρθιος» κι άλλοι πως η λέξη αυτή σημαίνει «αρχιπαλίκαρο».

* Ο Φώτης βρέθηκε νεκρός, ξημέρωμα της 27ης Μαρτίου στο κατάστρωμα του «Κολοκοτρώνη», από πνευμονικό οίδημα που προκάλεσαν «βαρύτατες καρδιαγγειακές αλλοιώσεις και ηπατονεφρίτις».

* Η κηδεία του έγινε στη Χίο, στις 31 Μαρτίου 1964. Τότε μόνον, ακόμη κι αυτοί που ουδέποτε είχαν δώσει δεκάρα για τα μαρτύρια της ζωής του Φώτη Αγγουλέ, τον συνόδεψαν «πανδήμως» στην τελευταία κατοικία του. Σαν πρόθυμοι και στοργικοί νεκροθάφτες, βέβαια, ακολουθώντας το βαρύ ρυθμό της Φιλαρμονικής, που είχε, επίσης, επιστρατευθεί για να παιανίσει τη θλίψη τους…
Στέλλα ΤΣΙΡΟΠΙΝΑ
.
https://www.google.gr/url…