Αρχική Απόψεις Aρθρα Οι Γάλλοι, πέντε ημέρες κι εγώ…, της Κάτιας Τσακού

Οι Γάλλοι, πέντε ημέρες κι εγώ…, της Κάτιας Τσακού

304

Αντιλαμβάνομαι απόλυτα ότι πέντε μέρες στη γαλλική πρωτεύουσα είναι πολύ λίγος χρόνος- ελάχιστος, για την ακρίβεια, αν λάβει κανείς υπόψη τις άφθονες επιλογές που σου παρέχονται. Αξιοθέατα να δεις, καφέ να επισκεφτείς, βιβλιοπωλεία να εξερευνήσεις, γεύσεις να δοκιμάσεις, περίπατοι για να ξεχαστείς. Αυτά και πολλά πολλά άλλα μπορεί κανείς να κάνει στο Παρίσι, που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δικαίως προσελκύει τις χιλιάδες των επισκεπτών κάθε χρόνων.

Όμως, δεν κάθισα να γράψω τις εντυπώσεις μου από τα μουσεία, ούτε να προτείνω μια ακόμα επιλογή όπου μπορείς να φας την πιο αφράτη γαλλική μπαγκέτα ή το πιο τραγανό κρουασάν. Όχι- όσο απολαυστικά κι αν ήταν όλα αυτά, το ενδιαφέρον μου τραβάνε πάντα οι άνθρωποι, και γι’αυτούς θα γράψω. Περίεργη καθώς είμαι για την ανθρώπινη συμπεριφορά, παρατήρησα λοιπόν τα εξής..

1- οι Γάλλοι και η απαγόρευση του καπνίσματος
Φυσικά δεν καπνίζεις πουθενά σε κλειστό χώρο. Και, μολονότι ήταν Δεκέμβριος, βροχή ασταμάτητη και 8 βαθμοί Κελσίου, αδιαμαρτύρητα όλοι βγαίνουν έξω για να καπνίσουν. Ασφαλώς βοηθάει ότι όλα τα εστιατόρια και τα καφέ είναι εξοπλισμένα ώστε μερικές φορές ήταν πιο ζεστά έξω παρά μέσα, όμως όπως και να έχει, όλοι βγαίνουν έξω- κανείς δεν ρωτάει το σερβιτόρο, «καπνίζουμε μέσα;». Από την άλλη μεριά, είδα γονείς στο αυτοκίνητο μαζί με τα παιδιά τους και το ντουμάνι πήγαινε σύννεφο. Ή στάθηκα σε ουρές -σε εξωτερικό χώρο- με τα δικά μου τα παιδιά και η κομψή Γαλλίδα κυρία μπρος ή πίσω μας, μας μπάφιασε με το τσιγάρο της.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1: ο αντικαπνιστικός νόμος εφαρμόζεται και στη Γαλλία επειδή πρέπει, όχι επειδή η παιδεία τους υπαγορεύει το σεβασμό.

2- οι Γάλλοι και οι απεργίες

Ω, ναι! Είχα αυτή τη μοναδική εμπειρία να περάσω πέντε μέρες στο Παρίσι εν μέσω μαζικών απεργιακών κινητοποιήσεων. Μετρό, τραίνα, λεωφορεία άφαντα μέχρι νεοτέρας. Ναι, μεν αυτό για εμάς ήταν πρόβλημα, υπάρχουν μέρη που δεν μπορείς να πας με τα πόδια, οπότε έπρεπε να βρεις έναν άλλο τρόπο. Από την άλλη, εντυπωσιάστηκα με την ψυχραιμία τους. Παραπάνω από μία φορές ζήτησα οδηγίες για να βρούμε μέσο να μετακινηθούμε. Η απάντηση, σταθερά, «oh, c’est pas possible, c’est la greve» (= ω! Δεν γίνεται, έχει απεργία). Σκέτο. Ούτε εναλλακτική, ούτε γκρίνια (βλ. «εδώ μας κατάντησαν οι αλήτες»/ «μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά»). Ο κόσμος απεργεί κι εσύ, αν θες να πας κάπου, διακτινίσου.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2: οι Γάλλοι υποστηρίζουν μια απεργία που τους κάνει τη ζωή δύσκολη, έστω κι αν δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτήν.

3- οι Γάλλοι και η οδήγηση
Εντάξει, θα τους παραχωρήσω το ελαφρυντικό της προαναφερθείσας απεργίας. Όμως, αυτό που έζησα, δεν περιγράφεται με λόγια. Γενικά, δεν ξέρω τι γνώμη έχετε για το μέσο Έλληνα οδηγό- προσωπικά δεν έχω και την καλύτερη, αλλά μετά τους Παριζιάνους, θεωρώ ότι οδηγούμε σαν προσκοπάκια.
Λοιπόν, φανταστείτε μια διασταύρωση όπου τέμνονται έξι δρόμοι, με δύο κατευθύνσεις ο καθένας. Υπάρχουν φανάρια, αλλά σκέπτομαι πλέον ότι ο ρόλος τους είναι μάλλον διακοσμητικός. Φανταστείτε, τώρα, ότι και οι δώδεκα αυτές αρτηρίες έχουν ξαφνικά ταυτόχρονα πράσινο και το ίδιο και οι πεζοί. Όλοι αυτοί προσπαθούν να περάσουν ο ένας ανάμεσα στους άλλους, κάθετα, διαγώνια, από πάνω, από κάτω. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ανάμεσα στα αυτοκίνητα, ελίσσονται σαν τρελά μηχανάκια και- ω! Θεέ μου- ηλεκτρικά πατίνια (γιατί είμαστε και οικολόγοι!!!!). Α! Και ποδήλατα.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 3: οι οδηγοί των μεγάλων πόλεων απλώς τρελαίνονται κάποια στιγμή, ανεξαρτήτως γεωγραφικών συντεταγμένων.

4- οι Γάλλοι άστεγοι
Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν το περίμενα. Εκ των υστέρων σκέφτηκα ότι η Γαλλία μαστίζεται από την ίδια κρίση που ταλαιπωρεί κι εμάς, αν όχι χειρότερη. Λοιπόν, ίσως θα έπρεπε να περιμένω να βρω όλες αυτές τις δεκάδες των ανθρώπων οχυρωμένους μέσα στον υπνόσακο τους – 8 βαθμοί Κελσίου και βροχή, θυμάσαι;- στις γωνίες και τις εσοχές. Ήταν άνθρωποι όλων των ηλικιών, από νεαρούς που θα μπορούσαν να είναι μαθητές μου μέχρι κυρίους στην ηλικία του υπέροχου μπαμπά μου. Όλοι τους, αλήθεια το λέω, είχαν μια μικρή επιγραφή μπροστά τους, «SDF» (= sans domicile fixe = χωρίς μόνιμη κατοικία) και όλοι τους διάβαζαν κάποιο βιβλίο. Αυτό μου έκανε την περισσότερη εντύπωση, το βιβλίο. Ίσως γιατί στο Παρίσι κοστίζει λιγότερο να αγοράσεις ένα βιβλίο από δεύτερο χέρι, παρά ένα σάντουιτς.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 4: δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, τελικά, στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, πόσες χιλιάδες φωτάκια ανάβουν κάθε Χριστούγεννα στην πόλη σου για να την κάνουν να φαίνεται μαγική. Παντού, υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στο πεζοδρόμιο- αλλά κρατάνε το φως της ψυχής τους αναμμένο διαβάζοντας ένα βιβλίο από δεύτερο χέρι.

Με λίγα λόγια, κι επειδή ήδη μακρυγόρησα αρκετά, αυτό το ταξίδι ήταν ένα μάθημα. Όπως είναι όλα τα ταξίδια, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι. Κι αυτό το μάθημα είναι το εξής: οι άνθρωποι παντού είναι οι ίδιοι, έχουν τα ίδια βάσανα, τις ίδιες αδυναμίες, τις ίδιες ιδιοτροπίες. Δεν έχει σημασία αν ζουν δίπλα στον Πύργο του Άιφελ ή στον Πύργο Ηλείας. Σημασία έχει ότι είναι ίδιοι.
Κι ακόμα, ότι σε αυτή τη μικρή μας χώρα, που τόσο εύκολα την κατηγορούμε κι όλα της τα βρίσκουμε στραβά, αν μια μάνα βρισκόταν στη μέση του πουθενά, με βροχή, κρύο και δυο μικρά παιδιά να ψάχνει τρόπο να πάει στον προορισμό της, δεν θα της απαντούσαμε «ω! Είναι απεργία». Πείτε με αφελή, ανόητη, ονειροπόλα, αλλά είμαι βέβαιη ότι αν όχι λύση, θα της προσφέραμε τουλάχιστον μια παρηγοριά.

Καλά Χριστούγεννα!

Κάτια Τσακού