Αρχική Απόψεις Face-tweet Ε μα, ας έρτουν πια να ησυχάσομε…, μνήμες από το Πυργί του...

Ε μα, ας έρτουν πια να ησυχάσομε…, μνήμες από το Πυργί του 1974

490
Giorgos Chloros
1 ώρα

Η θεία μου η συχωρεμένη, Μαριάνθη Ράγκου-Θεοτοκά, βρίσκεται στον Εμπορειό έχοντας έρθει για λίγες μέρες από την Αμερική που μένει μόνιμα.
Εκεί την βρίσκουν τα γεγονότα. Έρχεται ο στρατός και μαζεύει όλους τους παραθεριστές από τα παράλια που είναι επίφοβα για απόβαση και τους προωθεί στα ενδότερα του νησιού. Η θεία πάει στο Πυργί.
Το βράδυ υποχρεωτική συσκότιση για να μη δίνεται στόχος για πιθανές αεροπορικές επιδρομές. Εκεί όλος ο κόσμος ανάστατος και έξω στους δρόμους τις πλατείες και τα σοκάκια να συζητά τις εξελίξεις.
Κάποια στιγμή εκεί μετά τα μεσάνυχτα που ο κόσμος έχει γλαρώσει και λαγοκοιμάται στον δρόμο, ακούγεται ένας διάλογος δυνατά από δύο ηλικιωμένες Πυργούσαινες:

-Εεεε Τατσή! Ήκουσες τα?
-Ε ήντα ‘ναι βρε Κακού?
-Άρτουν οι Τούρτσοι!
-Ε μα… από όταν ήμουν μικρή αυτό ήκουα. «Άρτουν οι Τούρτσοι και άρτουν οι Τούρτσοι». Ε μα, ας έρτουν πια να ησυχάσομε…