Αρχική Απόψεις Aρθρα «Ράδιο ΚΑΡΑΣΟΥΛΗ» της Σοφίας Καρασούλη

«Ράδιο ΚΑΡΑΣΟΥΛΗ» της Σοφίας Καρασούλη

130
Sophia Karasouli-Milobar

2 ώρες

Ο πατέρας μου επιδιόρθωνε πολλές ηλεκτρικές συσκευές: κασετόφωνα, σίδερα, πιστολάκια για τα μαλλιά και ηλεκτρικά φουρνάκια. Του έφερναν μέχρι και τα φωτάκια των Χριστουγεννιάτικων δέντρων για επισκευή! Ο κόσμος έκανε μεγάλη οικονομία σε όλα. Τα παπούτσια πήγαιναν στον παπουτσή για μετζεσόλιασμα και τακούνια, η φούστα για στένεμα στη μοδίστρα, το καλσόν που του είχανε φύγει οι πόντοι για μαντάρισμα στου Λιόλιου, η ρετσίνα, το ούζο, και το ξύδι αγοράζονταν χύμα από του Τσαμπαρλή σε καλοπλυμένα μπουκάλια που φέρναμε από το σπίτι…

Ο πατέρας μου πουλούσε και κάποια ηλεκτρικά είδη που μας έβαζε κάθε τόσο να τα ξεσκονίζουμε με τη μητέρα μου. Αλλά οι πολλοί ερχόντουσαν να πάρουν μπαταρίες -τις Berec, λάμπες, ντουί ή ασφάλειες, που τους τα τυλίγαμε προσεκτικά σε χαρτί περιτυλίγματος με τη φίρμα του καταστήματος. Μερικοί -συνήθως από χωριά- αφήνανε τις σακκούλες με τα ψώνια τους και γύριζαν να τις πάρουν πια όταν ερχόταν η ώρα για το λεωφορείο της επιστροφής. Καμιά φορά ψιλοθύμωνε ο πατέρας μου όταν γέμιζε το μικρό μαγαζάκι με σακκούλες, αλλά η μητέρα, κοινωνική και γλυκομίλητη, τους καλόπιανε όλους. Την αγαπούσαν πολύ οι πελάτες. Μια φορά θυμάμαι μια Αγιωργούσαινα να λέει: «Εγώ και μια μπαταρία να θέλω θά´ρθω εδώ να δω την κυρά-Πόπη.» Αυτό μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε.

Ο πατέρας γύριζε στα χωριά τα απογέματα και τα βράδια σαν ήτανε κλειστή η αγορά, για να επισκευάσει τηλεοράσεις, να βάλει κεραίες και μεγάφωνα. Συχνά πληρωνόταν με δόσεις και μερικές φορές σε είδος: αυγά, καμιά κότα, και λάδι. Κι οι πελάτες αναγνώριζαν την εξυπηρέτηση και του φέρνανε δώρα τις γιορτές σπιτικό κρασί κι άγριους αμανίτες.

Τα βράδια ο πατέρας μου μετέτρεπε το τραπέζι της κουζίνας σε δεύτερο εργαστήριο και συνέχιζε να επιδιορθώνει ραδιοφωνάκια και σίδερα μέχρι πολύ αργά. Μου είχε δείξει πώς να βάζω φις σε κορδόνια και τον βοηθούσα σ´αυτό μερικές φορές άμα δεν είχα διαβάσματα.

Από το μαγαζί του πατέρα μου πέρασαν πολλοί νεαροί μαθητευόμενοι, ειδικά τα καλοκαίρια, που τους έστελναν οι δικοί τους να μάθουν την τέχνη. Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ αυτούς τους «μαθητές» του, όπως τους έλεγε. Με αρκετούς επικοινωνούσε μέχρι τέλους και χαμογελούσε με ικανοποίηση όταν τον προσφωνούσαν «αρχηγό».
Και πόσες άλλες αναμνήσεις…