Αρχική Απόψεις Face-tweet «Τα πουλιά δεν έχουν σύνορα…», εικόνες από τη ΒΙΑΛ

«Τα πουλιά δεν έχουν σύνορα…», εικόνες από τη ΒΙΑΛ

92

ΒΙΑΛ, Ιούλιος 2019
Μετά από ενάμιση μήνα που είχα να πάω στο καμπ, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Πολλές καλοκαιρινές σκηνές έχουν τοποθετηθεί στην νότια και στην ανατολική πλευρά με τρόπο ώστε να μην είναι ορατές από τον έξω κόσμο.

Πρωτοσυνάντησα τη Mary από την Ελβετία. Μου σύστησε μια Αφρικανή με πολλά προβλήματα υγείας, θύμα βιασμού στην Τουρκία, μια πολύ ευάλωτη περίπτωση που κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να μένει στη ΒΙΑΛ.

Μετά βρήκα την Hanne, τον Kjetil και την Andrea από την Νορβηγία. Είχαν ξεκινήσει να μοιράζουν πετσέτες στους πρόσφυγες αλλά τους είδε ένας ντόπιος και κάλεσε την αστυνομία. Οι αστυνομικοί ήταν ευγενικοί, είπαν ότι ξέρουν ότι δεν δημιουργείται κανένα πρόβλημα αλλά εφόσον παραπονέθηκαν οι ντόπιοι είναι υποχρεωμένοι να διώξουν τους εθελοντές. Επίσης ανησυχούσαν για τον κίνδυνο πυρκαγιάς σε περίπτωση που μαζευτεί πολύς κόσμος σε εκείνο το σημείο.

Μαζεύτηκαν πρόσφυγες γύρω μου. Πολλοί θέλησαν να μάθουν για τη καινούργια κυβέρνηση και πως θα επηρεαστεί το μέλλον τους από αυτό. Δεν ήξερα πως ακριβώς να το χειριστώ χωρίς να τους απογοητεύσω. Ο κόσμος ήθελε πληροφορίες γιατί δεν υπήρχε καμία ενημέρωση, μόνο φήμες. Ανέφερα ό,τι γνώριζα με βάση τα άρθρα στον τύπο. Ιδιαίτερα ανήσυχοι ήταν οι Αφρικανοί άνδρες.
Πολλοί εθελοντές είπαν ότι γενικά έχουν προβλήματα με συχνούς ελέγχους από την αστυνομία και σε όποιο χώρο και αν προσπαθήσουν να δώσουν είδη στους πρόσφυγες συναντούν προβλήματα από τους ντόπιους και από τους οδηγούς των ταξί.

Παρατήρησα ότι πολλά χωράφια γύρω από την ΒΙΑΛ έχουν περιφραχθεί με συρματόπλεγμα. Κοφτερό σύρμα πολύ επικίνδυνο για τα μικρά παιδιά που παίζουν σε αυτή την περιοχή. Πολλά σκουπίδια διάσπαρτα σε όλα σχεδόν τα χωράφια εκτός από εκείνα που καθαρίζουν οι εθελοντές με τους πρόσφυγες μετά από διανομή.

Μέσα στο χαμό και στον κόσμο ξαφνικά, ακούστηκαν παιδικές φωνούλες…
Και γέμισε η αγκαλιά μου παιδιά. Οι μαθητές και οι μαθήτριες των ΔΥΕΠ άρχισαν να έρχονται. Γέλια, φωνές, αγκαλιές, φιλιά! «Τι κάνει η κα Χ.; Που είναι η κα Μ. και ο Κος Γ.;»
Ελληνικά, Αγγλικά, Αραβικά, Φαρσί!
Μας πλησίασε μια εργαζόμενη από τη ΒΙΑΛ και μας εέπε «Μπράβο παιδιά! Μιλάτε ελληνικά πολύ καλά!». «Γιατί έκλεισαν τα σχολεία; Πότε θα ανοίξουν τα σχολεία;». Η απάντηση ότι θα ανοίξουν σε 2 μήνες περίπου, τα απογοήτευσε πολύ.
Κάναμε μια βόλτα και συναντήσαμε και άλλα παιδιά. Η Ταμκίν, η Μαριάμ, η Φατιμά, όλα μαζεύτηκαν για να ρωτήσουν για τους δασκάλους τους. Καθίσαμε έξω στο χωράφι. Τα παιδιά με ενημέρωσαν για την πρόοδο τους στα μαθήματα και μου είπαν τα νέα τους και τα κουτσομπολιά τους καμπ.
«Κυρία, η μαμά της Νουρ περιμένει μωράκι, ο Μουσαφέτ θα πάει Θεσσαλονίκη σε λίγες μέρες. Το βράδυ, κυρία, οι Αφγανοί και οι Άραβες ρίχνουν πέτρες ο ένας στον άλλο, βγάζουν μαχαίρια και μεις κρυβόμαστε στις σκηνές, γιατί φοβόμαστε.»

Γλυκά προσωπάκια , όμορφα δροσερά χαμόγελα.
Έτσι τρυφερά έκλεισε η επίσκεψη στην ΒΙΑΛ. Τα παιδιά με έβαλαν να υποσχεθώ ότι θα συναντηθούμε ξανά και θα φέρουμε τα βιβλία και τα τετράδια μας την επόμενη φορά (!).
Διψασμένες μου ψυχούλες…

Αλληλέγγυα από τη Χίο
(αναδημοσίευση από το διαδίκτυο)