Αρχική Απόψεις Aρθρα Στη μνήμη του αρθρογράφου, ερευνητή και συγγραφέα Αντώνη Κώνστα, γράφει η Ευγ....

Στη μνήμη του αρθρογράφου, ερευνητή και συγγραφέα Αντώνη Κώνστα, γράφει η Ευγ. Ασλανίδη

145

Πληροφορούμενη τον θάνατο του Καρδαμυλίτη αρθρογράφου-συγγραφέα Αντώνη Κώνστα, η συγκίνηση με έκανε να θυμηθώ τα ευαίσθητα και συνάμα μαχητικά  άρθρα του στην εφημερίδα «Δημοκρατική» που έγραφε επί πολλά χρόνια, αλλά και τα  άρθρα του στα «Καρδαμυλίτικα νέα».

Ο Αντώνης Κώνστας  έφυγε πλήρης ημερών. Παρά τα κινητικά προβλήματα -μικρός είχε χτυπηθεί από πολιομυελίτιδα- υπήρξε  μαχητής της ζωής, άνθρωπος της προσφοράς και εργάτης του πνεύματος.
Εκτός από την αρθρογραφία, άφησε στα Καρδάμυλα σημαντικούς πνευματικούς θησαυρούς. Επί σειρά ετών ασχολήθηκε με την ιστορική και λαογραφική παράδοση των Καρδαμύλων με αποτέλεσμα τη συγγραφή των βιβλίων «Καρδαμυλίτες κοινοτάρχες και δήμαρχοι, 1912-1994», το 1995, « Τοπωνύμια Καρδαμύλων» το 1996 και «Καρδαμυλίτικη διάλεκτος» το 1998.
Το τελευταίο βιβλίο του «Ο τεθλασμένος κύκλος μιας ζωής», το έγραψε το 2008.

γράφει η
Ευγενία Ασλανίδη

Η μοναδική φορά που τον γνώρισα από κοντά ήταν το καλοκαίρι του 2005, σε ένα τιμητικό αφιέρωμα που του έκανε ο τότε  Δήμος Καρδαμύλων  για την συνολική προσφορά του και ιδιαίτερα την συγγραφική. Την εκδήλωση παρουσιάσαμε μαζί με τον συνάδελφο δημοσιογράφο Θοδωρή Πυλιώτη.


Ανατρέχω σήμερα το κείμενο που έγραψα για τον αείμνηστο πλέον Αντώνη Κώνστα και θυμάμαι πόσο πολύ προσπάθησα να μάθω όσο γίνεται περισσότερα γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που θα τον έβλεπα για πρώτη φορά στην εκδήλωση.
Όταν πήγα εγώ στην εφημερίδα εκείνος ήδη προϋπήρχε, αλλά η σωματική αδυναμία του δεν του επέτρεπε να φέρνει ο ίδιος τα κείμενα του.  Με κάποιον πάντα τα έστελνε και μετά τηλεφωνιόμασταν για τυχόν διευκρινίσεις. Μας είχε κερδίσει όλους με την ευγένεια, την οξυδέρκεια και την σοφία του. Έτσι όταν με πήρε τηλέφωνο ο αντιδήμαρχος Αριστείδης Κελεπερτζής και μου ζήτησε να έρθω στα Καρδάμυλα και να μιλήσω για τον Αντώνη Κώνστα, είπα αμέσως το Ναι. Με θυμάμαι να διαβάζω  πυρετωδώς ό,τι είχε γράψει για να προετοιμαστώ. Στο τέλος, έχοντας ξεφυλλίσει όλους του τόμους των εφημερίδων που αρθρογραφούσε,  έψαχνα να βρω ένα θέμα με το οποίο να μην είχε καταπιαστεί. Ταυτόχρονα  συνειδητοποιούσα πως υπήρξε από τους πρωτοπόρους σχολιογράφους. Και αυτά που καυτηρίαζε τότε  είναι δυστυχώς πάντα επίκαιρα.

Θα αναφερθώ μόνο σε ένα απόσπασμα από άρθρο του του 1992.
«Εμείς οι Χιώτες ζήσαμε το συνταρακτικό γεγονός  του πνιγμού 29 Ιρακινών οι οποίοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την απανθρωπιά των Τούρκων. Χωρίς οίκτο έστειλαν με σάπια βάρκα τους δυστυχείς αυτούς ανθρώπους ανάμεσα στους οποίους υπήρχαν και παιδιά και με αντίτιμο κατά κεφαλή. Αν αυτό δεν είναι καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε οι λέξεις χάνουν πια το νόημα τους…».