Αρχική Απόψεις Aρθρα Τι να σου πουν τα λόγια- αποχαιρετώντας το Θάνο Μικρούτσικο, της Ευγ....

Τι να σου πουν τα λόγια- αποχαιρετώντας το Θάνο Μικρούτσικο, της Ευγ. Κώττη

72

Πώς να αποχαιρετήσουμε, με τι λόγια, με πόσα δάκρυα, με πόσα τραγούδια τον αγαπημένο μας μουσικοσυνθέτη, ποιος θα ξανατραγουδήσει με το δικό του μοναδικό τρόπο την μελοποιημένη ποίηση του Καββαδία, του Μπρεχτ και άλλων ποιητών;
Ίσως εκείνος να είχε απαντήσεις σε όλα αυτά να ρητορικά, μετέωρα ερωτήματά μας. Καθώς ένιωθε ότι πλησίαζε το τέλος της “συναυλίας της ζωής” του, σκέφτηκε τους άλλους ασθενείς που όπως εκείνος, χρειάζονταν να μεταγγίζονται τόσο συχνά, και μας προέτρεψε, να γίνουν αιμοδότες!
Πριν φύγει, μας τραγούδησε με τις νότες της ψυχής του, πώς να γίνουμε καλύτεροι ΑΝΘΡΩΠΟΙ! Πώς να υπερβούμε, τα δικά μας αδιέξοδα, να ανοίξουμε ένα παράθυρο από όπου θα ατενίζουμε τον κόσμο με τα δικά του προβλήματα, σκεπτόμενοι όχι μόνο το δικό μας μικρόκοσμο. Πώς δεν θα είμαστε απλοί παρατηρητές των δραμάτων που εξελίσσονται δίπλα μας.

της Ευγενίας Κώττη

Πώς θα δίνουμε το ΑΙΜΑ ΜΑΣ, κυριολεκτικά, για τον διπλανό μας. Αυτόν που νοσηλεύεται στο διπλανό κρεββάτι, στο διπλανό δωμάτιο, ίσως και να είναι κλεισμένος με το πρόβλημά του, στη διπλανή πόρτα. Εμείς που έχουμε σιγοτραγουδήσει τα τραγούδια, έχουμε κλάψει με τις ερμηνείες του με έργα του Καββαδία ή άλλων ποιητών, ειδικά όσοι τον είχαμε θαυμάσει να παίζει πιάνο και να ερμηνεύει στο Ομήρειο δονώντας το κτήριο, τις καρδιές και τις Ψυχές μας, αν και γνωρίζαμε τη σοβαρή ασθένεια του, η απώλεια του έπεσε σαν κεραυνός…
Αυτή την κρύα βραδιά του Δεκέμβρη, παγώσαμε ακόμη πιο πολύ, στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του! Όμως κατάφερε με τα τελευταία του λόγια, να σφραγίσει μια μοναδική διαδρομή στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού για πολλές δεκαετίες! Θα τον θυμόμαστε, η φωνή του θα ηχεί μέσα μας, να τραγουδά “Γιε μου πού πας; Μάνα θα πάω στα καράβια”.
Θα ματώνει η καρδιά μας γιατί κανένας, ποτέ δεν θα μπορέσει να παίξει πιάνο και ερμηνεύσει τα τραγούδια που ταυτίστηκαν μαζί του, όπως ο ίδιος! Γιατί ήταν μοναδικός και ανεπανάληπτος. Μα, ταυτόχρονα, θα θυμόμαστε την στερνή του επιθυμία, να γίνουμε αιμοδότες και να μην αφήσουμε ούτε μια σταγόνα από το αίμα μας να πάει χαμένη.
Αυτή η προτροπή – επιθυμία του είναι το φινάλε που άρμοζε σε έναν καλλιτέχνη με την δική του ευαισθησία!
Σαν να έπαιξε το πιο μελωδικό και δυνατό ταυτόχρονα τραγούδι της ζωής του και σηκώθηκε για να υποκλιθεί στο κοινό.
Εκείνη τη στιγμή που εξουθενωμένος από τη συναυλία του, ο μουσικοσυνθέτης που τραγουδούσε “Άννα μην κλαις, εμένα δεν με βάζουν στο χέρι”, ερμηνεύοντας μελοποιημένη ποίηση του Μπέρτολτ Μπρεχτ, σηκώθηκε από το πιάνο του, αν και χλωμός, τρομακτικά αδύναμος, σαν να βρήκε τη δύναμη να υποκλιθεί στο κοινό του που τον αγάπησε απέραντα.
Το είχε νιώσει άπειρες φορές χωρίς αυτή η πολύχρονη επιβράβευση να γίνει έπαρση… Το χειροκρότημα δεν σταματά. Συνεχίζεται με την ίδια ένταση. Παρατεταμένο. Ακούραστο.
Εκείνος, μάζεψε όσες, ελάχιστες πια δυνάμεις του έμειναν στην τελευταία του συναυλία, το καταλάβαινε, μίλησε σαν να μας ζητούσε όχι να μην τον ξεχάσουμε, δεν ενδιαφέρθηκε για την υστεροφημία του, αλλά μίλησε με λόγια που θα μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο, θα επισφραγίζουν το έργο του! Όχι, δεν ήταν στίχοι κάποιου μεγάλου ποιητή, απλά ζήτησε μπροστά από το κοινό του, ακουμπώντας το πιάνο του που ήταν προέκταση των χεριών του και παλλόταν στους ρυθμούς της καρδιάς του, να μην ξεχάσουμε να είμαστε… ΑΝΘΡΩΠΟΙ!
Του το οφείλουμε! Καλό Παράδεισο δικέ μας Θάνο Μικρούτσικε! Στη σκέψη μας θα μείνεις δυνατός σαν ανταριασμένη θάλασσα, με τα δάκτυλα σου να χορεύουν πάνω στο πιάνο σου, κι εσύ τραγουδώντας σαν να βρίσκεσαι σε άλλη διάσταση, να μας εμπνέεις, να μας συμπαρασύρεις σε ταξίδια της ψυχής πάνω από τα συνηθισμένα.
Πέρα από τη “γραμμή των οριζόντων!
Εκεί που όλα είναι Φως…”