Αρχική Απόψεις Face-tweet Βόλτα με τον πατέρα- μάθημα ιστορίας, του Θωμά Νούσια

Βόλτα με τον πατέρα- μάθημα ιστορίας, του Θωμά Νούσια

78
Θωμάς Νούσιας Οκτωβρίου

ΚΑΘΕ 28η Οκτωβρίου έκανα επίσκεψη στον πατέρα μου.
-«Ωραία μέρα. Έχεις όρεξη για βόλτα;».
Περιττή ερώτηση. Με περίμενε πανέτοιμος, με το παλτό και το καπέλο ανά χείρας.
-«Προς τα πού θέλεις να πάμε;».
Έδειχνε με το χέρι δυτικά. Εκείνη τη μέρα απέφευγε τις πολλές κουβέντες.

του Θωμά Νούσια
δημοσιογράφου 
μέλους της ΕΣΗΕΠΗΝ (περιφέρεια Ηπείρου)

-«ΝΑ ΣΤΡΙΨΩ για Πέραμα;». Το παιχνίδι των περιττών ερωτήσεων. Ήξερα καλά τον προορισμό: Καλπάκι. Από εκεί, άλλοτε κόβαμε προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα, άλλοτε προς Ζαγόρι, ή ευθεία, για Κόνιτσα. Με πολλές στάσεις. «Εδώ χάσαμε τον Κώστα, τον Πέτρο, τον Λευτέρη». «Εδώ ο Μπάμπης τραυματίστηκε και έχασε το πόδι του». «Εδώ οι Ιταλοί έπαθαν πανωλεθρία».

ΘΥΜΟΤΑΝ τα πάντα, με λεπτομέρειες που δεν συγκρατώ. Η αναγκαστική σχολική παπαγαλία είχε και ένα καλό: μας έκανε να αντιπαθούμε ονόματα και αριθμούς και να ψάχνουμε την ουσία. Και, προ πάντων, να απεχθανόμαστε τους ανούσιους και ανιαρούς «πανηγυρικούς» λόγους που εκφωνούνταν με στόμφο στις εθνικές επετείους, τους γεμάτους κοινοτοπίες, μεγαλοστομίες, πομφόλυγες.

Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ήταν τυχερή. Μεγαλώσαμε με τους αυτόπτες μάρτυρες και πρωταγωνιστές των γεγονότων, τη ζωντανή ιστορία, μέσα στα σπίτια μας. Από τους παππούδες μάθαμε τους βαλκανικούς πολέμους, από τους γονείς τον πόλεμο του ’40, την κατοχή, τον εμφύλιο. Δεν μας μετέδωσαν ξερές ονομασίες και ημερομηνίες, αλλά οδυνηρές εμπειρίες, όνειρα, αγωνίες, φόβους, ενθουσιασμούς, απογοητεύσεις, προβληματισμούς. Ίσως γι’ αυτό δεν συγχέουμε Γερμανούς με Πέρσες, ’21 με ’40 και Σαλαμίνα με Κορυτσά, όπως κάποιοι νεότεροι.

ΤΟ ΙΔΙΟΤΥΠΟ ετήσιο προσκύνημα του πατέρα μου στα μέρη πού πολέμησε, το καθιερώσαμε χωρίς να το καταλάβουμε, χωρίς να πούμε τίποτα. Στην επιστροφή, άνοιγε το ντουλαπάκι του συνοδηγού και κάτι έψαχνε.
-«Τι θέλεις;».
(Το παιχνίδι που λέγαμε). Ήθελε το CD του «Άξιον Εστί» (Ελύτης, Θεοδωράκης, Κατράκης, Μπιθικώτσης). Το απολάμβανε εκστασιασμένος και ζητούσε να ξανακούσει την «Πορεία προς το μέτωπο», την απαγγελία του Κατράκη.Ήταν σαν να τα αφηγείται ο ίδιος, είχα ακούσει άπειρες φορές από τον ίδιο την περιγραφή. Πολύ φυσικό, αφού ο κι ο Ελύτης έζησε τις ίδιες εμπειρίες. Δεν αποκλείεται να μοιράστηκαν κάποια μέρα την ίδια μπαγιάτικη κουραμάνα, μουσκεμένη από το χιόνι…

ΜΕΤΑ το «Άξιον Εστί», αλλαγή CD και ύφους με Κηλαηδόνη: «Πού να ‘σαι τώρα και σ’ έχω χάσει, μικρέ μου ήρωα, Γιώργο Θαλάσση…».
-«Αλήθεια, γιατί με κυνηγούσες όταν διάβαζα »Μικρό Ήρωα»; Στο κάτω κάτω, από εκεί έμαθα για το θέμα-ταμπού, την εθνική αντίσταση».
Αινιγματικό χαμόγελο αντί απάντησης…