Αρχική Απόψεις Aρθρα Γιώργος Χάμπας: περί σεξισμού

Γιώργος Χάμπας: περί σεξισμού

79

«Σεξισμός ή έμφυλη διάκριση είναι μία προκατάληψη ή διάκριση σχετικά με το φύλο ενός ατόμου (βιολογικό και κοινωνικό). Ο σεξισμός μπορεί να αφορά και τα δύο φύλα, αλλά έχει αποδειχτεί ότι αφορά ειδικότερα τις γυναίκες. Συνδέεται άμεσα με τα στερεότυπα και τους ρόλους των φύλων και μπορεί να μιλάει για την πεποίθηση ότι το ένα φύλο είναι ανώτερο από το άλλο. Ο ακραίος σεξισμός μπορεί να υποθάλπει τη σεξουαλική παρενόχληση, το βιασμό και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας.» (πηγή wikipedia)

του Γιώργου Χάμπα*

Μα έχουμε ακόμα σεξισμό; Θα ρωτήσει κάποιος. Φυσικά και υπάρχει. Από που να ξεκινήσει κανείς; Από τον εργασιακό χώρο, στην ελληνική γλώσσα, στο δρόμο, στο μπαρ, στην ελληνική κοινωνία; Είναι μερικοί από τους χώρους που εκδηλώνεται ο σεξισμός. Στον εργασιακό χώρο, ειδικά στην περίοδο της κρίσης, τα περιστατικά είναι άπειρα. Από αγγελίες του τύπου «ζητείται εμφανίσιμη γυναίκα για εργασία», μέχρι το «να φοράς κοντά στην δουλειά μας» ή «το καλοκαίρι σορτσάκια» κ.α.. Φυσικά να μην ξεχνάμε, το γνωστό πέσιμο του άνδρακλα αφεντικού ή υπευθύνου ή συναδέλφου. Ναι, αυτού του πολλά βαρύ, που λέει την γνωστή ατάκα «Εγώ την κόρη μου, δεν θα την αφήνω να την διαπομπεύει κανείς». Ναι ρε καθίκι, αυτή η γυναίκα που ενοχλείς, δεν έχει πατέρα; Που ελπίζω να σε πιάσει και να «σου τα κόψει».

Μη ξεχνάμε, φυσικά τις κοπέλες που χρησιμοποιούνται σαν «γλάστρες» (νυχτερινός όρος) σε μαγαζιά για να προσελκύσουν κόσμο ή τις γυναίκες σερβιτόρες που σε γεμάτα μαγαζιά, νιώθουν συνέχεια διάφορα χέρια να τις ακουμπάνε σε κάθε πέρασμα τους. Χωρίς κανείς, από τους μαλάκες αυτούς, να ξέρει ότι τα κορίτσια αυτά, είναι εκεί γιατί έχουν ανάγκη τα λεφτά αυτά. Αλλά τι να περιμένει κανείς από αυτούς που από την παιδική ηλικία είχαν το μάγκα, νταή, πατέρα, αυτόν που χτύπαγε την μητέρα του, να του λέει ότι οι γυναίκες θέλουν μόνο σεξ και ξύλο και ότι πρέπει να σκέφτεται με το πουλάκι του; Ανδρική διαπαιδαγώγηση δικέ μου.

Μετά τον εργασιακό χώρο, σειρά έχει ο δρόμος. Εδώ, το σύνολο των γυναικών έχει βιώσει κάποια άσχημη εμπειρία. Από απλή λεκτική παρενόχληση, μέχρι χυδαίες εκφράσεις. Έκανες το λάθος να φορέσεις ένα κοντό φόρεμα, ένα κολλητό παντελόνι; Θα πρέπει να διαπομπευτείς. Βλέπεις ζούμε και σε μια εποχή χριστιανοταλιμπανισμού, που σημαίνει ότι όποια γυναίκα «προκαλεί» πρέπει να διαπομπευθεί και φυσικά να χαρακτηριστεί με διάφορα επίθετα, όπως πόρνη κ.α. Πόσες γυναίκες, επειδή έκαναν το λάθος να γυμναστούν, ακούνε σχόλια του τύπου «να τρέχω από πίσω σου» ή «ας ήμουνα η σέλα» και άλλα ηλίθια σεξιστικά σχόλια;

Υπάρχουν πολλές φορές που κοπέλες που κυκλοφορούν χεράκι-χεράκι ακούνε σχόλια του τύπου «θέλετε να τη βρούμε οι τρεις μας;». Βλέπεις η γυναικεία ομοφυλοφιλία είναι ταυτισμένη με σεξουαλική φαντασίωση. Γιατί, αν γίνει αποδεκτή ως πραγματικότητα, θα πληγώσει στο έπακρο τα εγωϊστικά συναισθήματα του άνδρα. Δε μπορούμε να ξεχνάμε και τις σεξιστικές επιθέσεις σε σχολεία, σχολές, πανεπιστήμια, από κάποιους που θεωρούν τις γυναίκες σάκους και δεν σέβονται τίποτα. Θεωρώντας τις γυναίκες απλή μηχανή του σεξ, χωρίς αισθήματα και καρδιά.

Ο σεξισμός, υπάρχει όμως και στην γλώσσα που μιλάμε. Γιατί για παράδειγμα χρησιμοποιείται η φράση «είναι σαν μουνί» και δεν χρησιμοποιείται το ανδρικό γεννητικό όργανο. Η λέξη δεν έχει πάντα την πρόθεση να είναι σεξιστική, όμως αυτή της η χρήση έχει χροιά συγκεκριμένη. Ακόμα η φράση «θα σε γαμήσω» κρύβει σεξισμό αναπαράγει την αντίληψη για την ανωτερότητα του ανδρικού φύλου – η χυδαιότητα έγκειται στην υπεροχή «αυτού που γαμάει» και στην υποταγή «αυτού που γαμιέται».

Στα παραπάνω φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τους ηλίθιους χαρακτηρισμούς, όταν μία γυναίκα έχει εμπειρίες με άνδρες, χαρακτηρίζεται με όλα τα επίθετα που ξεκινάνε από π, κ, ξ, ενώ από την άλλη ο άνδρας με εμπειρίες, είναι φοβερός, με προσόντα κλπ. Υποκρισία και ηλιθιότητα.

Κάποια από τα παραπάνω, οδηγούν σε βιασμό μιας ανθρώπινης ζώης. Τότε ξεκινάει η υποκρισία ολόκληρης της κοινωνίας και φυσικά μιας δικαιοσύνης που πολλές φόρες αποφασίζει υπέρ των βιαστών. «Έμαθα πως το να λέω σ’ έναν άντρα ‘θα τα πούμε αργότερα’ σημαίνει πως θέλω να κάνω σεξ μαζί του. Έμαθα πως τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν αλκοόλ μαζί με άντρες, γιατί έτσι τους δίνουν δικαιώματα. Έμαθα πως έπρεπε να φοράω πιο σεμνά ρούχα για να μην προκαλέσω τους βιαστές μου. Έμαθα πως έπρεπε να φροντίσω να πηδήξω από το αμάξι του βιαστή μου, να ανοίξω την πόρτα ακόμα και όταν αυτό ήταν εν κινήσει και να το σκάσω από το παράθυρο για να γλιτώσω το βιασμό μου. Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου. Έμαθα πως οι σφαλιάρες στο πρόσωπο και το τράβηγμα των μαλλιών μου χωρίς τη θέλησή μου δεν αποτελούν χρήση βίας εναντίον μου γιατί δεν μου είχαν αφήσει σημάδια. Έμαθα πως έπρεπε να καταγγείλω το βιασμό μου απευθείας μόλις έφυγα από το σπίτι των βιαστών μου και όχι λίγες ώρες μετά αφού προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τα κομμάτια μου. Έμαθα πως το ‘θέλω’ μου που ήταν να πάω με δυο άντρες αναιρέθηκε από το ‘πρέπει’ με το οποίο είχα μεγαλώσει και για αυτό μετάνιωσα και κατήγγειλα το βιασμό μου. Έμαθα πως είμαι υπαίτια για το βιασμό μου, πως ευθύνομαι που μπήκα σε ένα αμάξι με έναν άντρα, πως ευθύνομαι που δεν πάλεψα να σωθώ, πως ευθύνομαι που ήπια, πως ευθύνομαι για αυτά που φορούσα.»

Προς κάθε γυναίκα. Παλέψτε, μην αφήσετε κανέναν να σας μειώνει σαν άνθρωπο, μην αφήνετε κανένα κτήνος να σας χρησιμοποιήσει με οποιοδήποτε τρόπο για τις άρρωστες ορέξεις του. Μιλήστε! Μόνο με αγώνες θα ανατραπούν οι χριστιανοταλιμπανικές απόψεις μιας κοινωνίας που γυρίζει επικίνδυνα σε παλιές εποχές. Ας παλέψουμε, για να εξαλειφθεί η σεξιστική ρητορική μισούς, παντού. Στους δρόμους, στις δουλειές, στα σχολεία, στις σχολές, στην ίδια την κοινωνία. Τότε θα μιλάμε για μία νέα πραγματική γιορτή για την γυναίκα.

*Όλα τα «Έμαθα» αποτελούν τη σεξιστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων για βιασμό, στη δίκη που διεξήχθη στις 5/4/2017 στην Καβάλα και είναι συνήθως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις δίκες βιασμών. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν «ομόφωνα αθώοι».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: enfo.gr

Το να αρθρογραφείς είναι μία λύση, στο να εξωτερικεύεις τις απόψεις σου. Η άποψη σου είναι δικιά σου αρχικά, αλλά πρέπει πάντα να είναι τεκμηριωμένη και σωστή.
Ο Γιώργος Χάμπας είναι απόφοιτος τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.