1. Πατριδοκαπηλία: το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων. Πατριδοκαπηλία και εθνικισμός (με το όποιο όνομα) φέρνουν πόλεμο και καταστροφή. Μπουχτίσαμε με τους ένθεν κακείθεν πατριδοκάπηλους, τους λαδωμένους χρήσιμους ηλίθιους των ολιχαρχών και εμπόρους του πολέμου.
2. Eλληνοτουρκική σύρραξη σε αυτές τις συνθήκες είναι πόλεμος επιθετικός, αντιδραστικός, άδικος και για τις δυο πλευρές πέραν της εδώ και εκεί αφήγησης. Οι διακρατικοί ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων στις δύο χώρες – με τις αντίστοιχες ρητορικές κάθε παραλλαγής του αγοραίου πολεμικού πατριωτισμού – στο δια ταύτα υπηρετούν πάνω από όλα τα σχέδια του ιμπεριαλισμού, των μεγάλων δυνάμεων, τα συμφέροντα των αρχουσών τάξεων και του πολιτικού κατεστημένου της κάθε χώρας.
3. Η κόντρα δεν αφορά μόνο τις δύο χώρες. Το ζήτημα είναι σύνθετο, περίπλοκο και αφορά κυρίως τους κυρίαρχους οικονομικούς και γεωπολιτικούς παίκτες. Τις πολυεθνικές τους που διεκδικούν ή θα πάρουν τη μερίδα του λέοντος των εξορύξεων και των ενεργειακών πόρων. Είναι οι αγωγοί κι οι δρόμοι του φυσικού αερίου στη μέση. Αλλά και με τη “συνεκμετάλλευση” πάλι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα διασφαλιστεί η ειρήνη. Πέραν της τεράστιας οικολογικής καταστροφής. Η Μεσόγειος και το Αιγαίο θα γίνουν Περσικός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
4. Για καλύτερο μερτικό στη λεία και τη μοιρασιά της Ανατολικής Μεσογείου γίνεται ο καβγάς. Με υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας επίτηδες μη οριοθετημένες, αφού σε καιρό ειρήνης προϋποθέτουν διάλογο, συμφωνία με βάση το “Διεθνές Δίκαιο”, ή “Διεθνές Δικαστήριο” για τη διευθέτηση της διαφοράς.
5. (1922-2026) 104 χρόνια μετά η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία και φάρσα; Όποιος αγαπά την πατρίδα του, μάχεται για την αποτροπή του πολέμου Ελλάδας-Τουρκίας. Δε ρίχνει λάδι στην φωτιά, δεν βάζει το χέρι του. Έτσι ή αλλιώς μετά την (αέναη) κρίση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με (ή χωρίς) θερμά επεισόδια και πόλεμο; κάποια μορφής ”διευθέτηση” θα υπάρξει. Αφού στο μεταξύ γίνουν τα παιδιά μας κρέας για τα κανόνια τους και θα έχουν καταχρεωθεί οι μεταγενέστεροι για χάρη των στρατιωτικών εξοπλισμών, του πολεμικού τυχοδιωκτισμού των κυρίαρχων τάξεων και στις δύο χώρες.
6. Η Ιστορία έχει μιλήσει και διδάσκει. “Ο πόλεμος είναι μια σειρά από καταστροφές που έχουν σαν αποτέλεσμα μια νίκη. Είναι πολύ πιο εύκολο να κερδίζεις τον πόλεμο παρά την ειρήνη”, τόνιζε ο Ζωρζ Κλεμανσώ. Τα “εθνικά αφηγήματα” παραγίναν επικίνδυνα. Θα οδηγήσουν στον χαμό και τους δύο λαούς στα απέναντι παράλια. Nα μη σκοτωθούμε για τα κέρδη τους. Για τις πολυεθνικές των ενεργειακών πηγών. Για τις εξορύξεις και ΑΟΖ.
8. Υπάρχουν κυβερνήσεις, εθνικιστές, ιδεοληπτικοί, φασίστες, μιλιταριστές, τυχοδιώκτες καπιταλιστές, πολεμοκάπηλοι, αγύρτες πολιτικοί, κομπραδόροι του πολέμου, χρήσιμοι (ή σκέτο) ηλίθιοι κ.α. Υπάρχει όμως και η πλειοψηφία στις δυο πλευρές του Αιγαίου που παλεύει για τη συνύπαρξη, τη συνεργασία και τη φιλία των γειτονικών λαών.
9. Πρώτιστο καθήκον είναι η αποτροπή του πολέμου και η διαφύλαξη της ειρηνικής συνύπαρξης με τους γείτονες. Το αυτονόητο για τους εχέφρονες. Οι από “κάτω” δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.
10. Δυστυχώς στη χώρα μας τελευταία ευδοκιμούν δεξιοί και “αριστεροί” εθνικιστές, πατριδοκάπηλοι, σπεκουλαδόροι Ελλαδέμπορες περισσότεροι από όσους αντέχει για να μην ακρωτηριαστεί. Να παλέψουμε για την ειρήνη.
17.8.2026
Βασίλης Μαυρέλος
Σημείωση CHIOSNEWS.COM: Τα άρθρα εκφράζουν τις απόψεις του συγγραφέα.
Διαφήμιση
