Αρχική Νέα Εκπαίδευση - Επιστήμη Αναζητείται κοινοπραξία για την εξέλιξη της κρυονικής, του Τάσου Σαραντή

Αναζητείται κοινοπραξία για την εξέλιξη της κρυονικής, του Τάσου Σαραντή

9


 

 Ρώσοι επιστήμονες που ισχυρίζονται ότι στο παρελθόν πραγματοποίησαν επιτυχή πειράματα στον τομέα της κρυονικής, τα οποία δείχνουν ότι η επαναφορά στη ζωή έμβιων όντων έπειτα από την κατάψυξη του οργανισμού τους είναι εφικτή, αναζητούν συνεργάτες στις ΗΠΑ προκειμένου να συνεχίσουν την επιστημονική έρευνα στον τομέα αυτό.

Αν και η εμφάνιση της κρυονικής γέννησε ελπίδες για την αναβίωση παγωμένων νεκρών οργανισμών, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει στην αθανασία, μέχρι σήμερα δεν έχει οδηγήσει σε απτά αποτελέσματα, παρόλο που πολλοί μεγιστάνες έχουν κατά καιρούς οδηγηθεί στην κατάψυξη.


Η βασική αρχή της κρυονικής στηρίζεται στο γεγονός ότι τα νευρικά κύτταρα λειτουργούν ακόμη για κάποιο χρονικό διάστημα μετά το θάνατο. Εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας των νευρικών κυττάρων, κάποιοι επιστήμονες υποθέτουν ότι ο εγκέφαλος ενός νεκρού προσώπου μπορεί να αναβιώσει. Εντούτοις, παρόλο που πολλοί επιστήμονες πραγματοποίησαν επιτυχή πειράματα κρυονικής με φυτά και απλές μορφές ζωής, κανείς δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο  με κατεψυγμένους σύνθετους οργανισμούς.


Αν πραγματοποιούσατε μερικά απλά πειράματα, θα καταλαβαίνατε γιατί οι εφαρμογές της κρυονικής έχουν καταλήξει σε αποτυχία. Τοποθετείστε ένα μπουκάλι με νερό μέσα στην κατάψυξη και στη συνέχεια εξετάστε το περιεχόμενό του. Θα διαπιστώσετε την ύπαρξη πολυάριθμων μικρών και μεγάλων ρωγμών μέσα στον πάγο. Το μέγεθος και η μορφή τους ποικίλουν  εξαιτίας των διακυμάνσεων της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του παγώματος και του ξεπαγώματος του νερού.


Στη συνέχεια πάρτε ένα αυγό που είναι ένα ζωντανό “αντικείμενο” και τοποθετήστε το στην κατάψυξη. Όταν το βγάλετε και το αφήσετε να ξεπαγώσει θα διαπιστώσετε ότι το κέλυφός του θα έχει ραγίσει και ότι το περιεχόμενό του θα έχει χαλάσει. Αυτό που συμβαίνει στα ζωντανά κύτταρα  κατά τη διάρκεια του παγώματος και του ξεπαγώματος  παραπέμπει σε εικόνα φρίκης. Παγωμένοι κρύσταλλοι διαμελίζουν τις μεμβράνες των κυττάρων και όλες οι εσωτερικές τους δομές εμφανίζονται να έχουν συνθλιβεί και διατρηθεί. Γι’ αυτό και η κρυονική δεν κατάφερε ποτέ να αναδειχθεί σε έναν πρακτικό κλάδο της επιστήμης.


Όμως, λίγα χρόνια πριν από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης μια ομάδα σοβιετικών επιστημόνων με επικεφαλή τον Βλαντιμίρι Κοβάνοβ πραγματοποίησε μια σειρά θεαματικών πειραμάτων στα οποία περιλαμβανόταν η υποθερμία κατεψυγμένων ζώων. Εντούτοις, η έρευνά τους δεν ολοκληρώθηκε ελλείψει κονδυλίων εξαιτίας της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ενωσης.


Σήμερα, ένα μέλος της ομάδας, ο Πάβελ Σερμπέικοβ, εξειδικευμένος στη μελέτη των θερμικών ιδιοτήτων των ζωντανών οργανισμών, εξηγεί την πρόοδο που σημειώθηκε. “Είμαστε οι πρώτοι που μπορέσαμε να φτάσουμε στο κατώτατο επίπεδο υποθερμίας σε κατεψυγμένους οργανισμούς στους μηδέν βαθμούς Κελσίου. Μπορέσαμε να φέρουμε πίσω στη ζωή το 100% των ζώων που υποβλήθηκαν σε συνθήκες κατάψυξης. Χαμηλώναμε τη θερμοκρασία στο σημείο που ψύχεται το νερό και στη συνέχεια την ανεβάζαμε στο κανονικό επίπεδο της θερμοκρασίας του σώματος”.


“Το ελάχιστο των μηδέν βαθμών Κελσίου το διατηρούσαμε για 95 λεπτά. Σε αυτό το χρονικό διάστημα τα ζώα κρατήθηκαν σε κατάσταση κλινικού θανάτου. Η καρδιακή τους δραστηριότητα σταματούσε στους 3 βαθμούς Κελσίου.  Τα αποτελέσματα των πειραμάτων έδειξαν ότι ένα ινδικό χοιρίδιο πεθαίνει όταν ξεπαγώνεται κατά 0,6 βαθμούς Κελσίου ανά λεπτό και το ίδιο συμβαίνει αν ξεπαγωθεί κατά 0,2 βαθμούς ανά λεπτό. Ωστόσο, υπάρχει ένα “παράθυρο” κάπου ενδιάμεσα. Όλα τα πειραματόζωα επιζούν όταν ξεπαγώνονται κατά 0,4 βαθμούς Κελσίου ανά λεπτό και όλες οι ζωτικής σημασίας λειτουργίες τους επιστρέφουν σε κανονικό επίπεδο” εξηγεί ο Σερμπέικοβ.


Τα πειράματα των ρώσων επιστημόνων προχώρησαν ακόμη πιο πέρα. “Βάλαμε τις καρδιές, το αίμα και το σπέρμα των πειραματόζωων σε έναν “αναβιωτικό θάλαμο” που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από την ομάδα μας. Χρησιμοποιήσαμε υγρό άζωτο για το πάγωμα των δειγμάτων στους μείον 196 βαθμούς Κελσίου. Στη συνέχεια, τα ξεπαγώσαμε μεθοδικά και τα φέραμε πίσω στη ζωή” συνεχίζει ο ίδιος.


Δυστυχώς, το συγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα, παρόλο που προσέλκυσε το ενδιαφέρον επιστημόνων από όλο τον κόσμο διακόπηκε μετά από τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και δεν επαναχρηματοδοτήθηκε. “Δεν θα διέθεταν κεφάλαια για προγράμματα που μοιάζουν ακόμη και με επιστημονική φαντασία” λεει ο Σερμπέικοβ.


“Γνωρίζω τέσσερις κρυονικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ. Λαμβάνοντας υπόψη τις μεθόδους και τους κρυονικούς θαλάμους που χρησιμοποιούν μοιάζουν περισσότερο με παράξενα νεκροταφεία. Νομίζω ότι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια κοινοπραξία στην οποία θα αξιοποιούσαμε τον έξοχο αναβιωτικό θάλαμο που έχουμε δημιουργήσει” καταλήγει.


Περιμένοντας την ανάσταση των… παγωμένων νεκρών


Ο πρώτος άνθρωπος που μπήκε μετά θάνατον στην κατάψυξη ήταν ένας γιατρός, ο Τζέιμς Μπέντφορντ, ο οποίος πέθανε το 1967 σε ηλικία 73 ετών. Η σορός του γιατρού φυλάσσεται σε κάποιον από τους τεράστιους θαλάμους της εταιρείας Alcor. Η εταιρεία αυτή ιδρύθηκε το 1972, βρίσκεται στην Αριζόνα και αποτελεί έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, παρόλο που κάποιος χρειάζεται να καταβάλει περίπου 120 χιλιάδες δολάρια για να γίνει μέλος” της. Η εταιρεία διατείνεται ότι είναι αυτή που κρατά τα σκήπτρα στον τομέα της κρυονικής. Περίπου 50 σώματα βρίσκονται τοποθετημένα στους μεταλλικούς κυλινδρικούς θαλάμους της που είναι γεμάτοι με υγρό άζωτο.


Σύμφωνα με αμερικανούς ειδικούς, η διατήρηση των νεκρών σωμάτων μέσα στους θαλάμους γίνεται με την αφαίρεση από τη σορό του αίματος και της αντικατάστασής του με διάλυμα γλυκόζης και άλλων ουσιών με τις οποίες εμποδίζεται η ανάπτυξη βακτηρίων που  μειώνουν την πιθανότητα να υποστεί το σώμα βλάβες από την ψύξη.


Μια ισχυρή θέση στην αγορά της κρυονικής επιδιώκει να πάρει και το αμερικανικό Ινστιτούτο Κρυονικής το οποίο διατείνεται ότι διατηρεί στην κατάψυξη 245 πελάτες και 72 κατοικίδια ζώα. Μπορείτε να γίνετε μέλος του μόλις με 28 χιλιάδες δολάρια, ενώ οπωσδήποτε συμφέρει η εγγραφή δύο μελών μαζί που στοιχίζει 35.000 δολάρια.

 

Τάσος Σαραντής, ΗΜΕΡΗΣΙΑ 11/2/2006