Αρχική Απόψεις Aρθρα Διονύσης Λεϊμονής: Εποχή εκβιασμών

Διονύσης Λεϊμονής: Εποχή εκβιασμών

11

 Μάλλον η εποχή μας είναι η εποχή του εκβιασμού και της έντονης πίεσης ως μέσου επιβολής της γνώμης και προώθησης των συμφερόντων μας. Ο διάλογος πια χάθηκε ανεπιστρεπτί. Καταδικάστηκε στην αφάνεια και το μαρασμό ως μια μέθοδος χρονοβόρα που απαιτεί πολλές γνώσεις, ρητορική δεινότητα, αποθέματα ανθρωπισμού και ψυχικής δύναμης. ΄Ετσι το παιχνίδι της διεκδίκησης λαμβάνει διαφορετική μορφή. Από τη μια οι εργαζόμενοι ζητούν ασκώντας ασφυκτική πίεση στην Κυβέρνηση συνήθως πατώντας στην ανάγκη και επιφέροντας μεγάλα προβλήματα στους απλούς πολίτες”. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τι σημασία έχει αν καταστραφεί ο κόσμος άλλος. Το “δίκιο” της διεκδικούσας ομάδας καταπλακώνει ως λίθος υπέρβαρος το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα. Από την άλλη η Πολιτεία κάνει χρήση της βίας και της πυγμής επιστρατεύοντας τους αντάρτες διασαλευτές της τάξης. Με ποιου το μέρος να ταχθεί κανείς και πώς να αποφανθεί για το θέμα, όταν γύρω του διεξάγεται ένας ανελέητος πόλεμος διεκδίκησης και πάταξης απαιτήσεων που λαμβάνει απρόβλεπτες διαστάσεις και δημιουργεί έντονη ανησυχία για το μέλλον. ΄Ετσι η πυρά ανάβει, φουντώνει και κατακαίγει τα πάντα. ΄Ονειρα, φιλοδοξίες, συμφέροντα, επιδιώξεις, εγωισμό, μια αχόρταγη φωτιά που καταπίνει κάθε έννοια διαλλακτικότητας, συντροφικότητας και σύμπνοιας. Τα στρατόπεδα στήνονται στα παραπήγματα του μόχθου, τα όπλα ανά χείρας κι ο καλύτερος, δηλαδή ο πιο δυνατός ας νικήσει σε τούτη τη σκληρή αντιπαράθεση. Κι η κοινωνία; Ο κόσμος; Διχάζεται σε δυο παρατάξεις διαιωνίζοντας το βίαιο και πολεμικό κλίμα που έτσι εδραιώνεται πάνω από τα κεφάλια μας. ΄Οσο για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του πλήθος δεν υπάρχει καιρός για προβληματισμό και ευαισθητοποίηση. ΄Η μάλλον για να είμαστε άδικοι και απόλυτοι οι τυχόν ενδοιασμοί για τα προβλήματα και τις δυσχέρειες που αναφύονται από την παραβατική και επαναστατική δράση μιας ομάδας ανθρώπων θυσιάζονται στο βωμό της εξυπηρέτησης του ίδιου συμφέροντος. Αυτή η επιδίωξη εξαφανίζει τα νέφη της ευθύνης ή του χρέους απέναντι στην κοινωνία. Η επανάσταση δικαιολογεί τα δεινά. Το πείσμα καρατομεί την ανθρωπιά και την κοινωνικότητα. Το πάθος μετατρέπει το διεκδικητή σε λύκο που παλεύει να χορτάσει τη βουλιμία του αδιαφορώντας για τις υπόλοιπες υπάρξεις γύρω του. Κι η πολιτεία αποφασίζει και διατάσσει. Με τα φιρμάνια της απαιτεί τάξη και συμμόρφωση. Μετέρχεται κάθε μέσο επιβολής ξεσηκώνοντας κύματα θεόρατα αντίδρασης και βίας. Τώρα τι μέλλον μπορεί να έχει μια τέτοια ατελεύτητη πολεμική και προς όφελος ποιων δεν είναι εύκολο να δώσει κανείς απάντηση. Για ένα είναι βέβαιος ο αμέτοχος θεατής. Για το ότι είναι έρμαιο των καταστάσεων κι ότι γίνεται καθημερινά δέκτης μιας πολύ επικίνδυνης και καταστροφικής πολεμικής η οποία μπορεί να δυναμιτίσει τα θεμέλιας ολάκερης της κοινωνίας. Η προοπτική ζοφερή. ΄Όχι για έναν μα για άλλους. Οι ρόλοι απλά αλλάζουν. Τα θύματα και οι θύτες μόνο προσωπείο αλλάζουν και το κακό διαιωνίζεται διαβρώνοντας τα θεμέλια του οικοδομήματος που στεγάζει την καταπονημένη ύπαρξή μας.


Διονύσης Λεϊμονής
φιλόλογος