Στη διεύθυνση του blog υπάρχουν, ως συνήθως, πάμπολλα σχόλια και διάλογος.
Τρίτη, Μάρτιος 21, 2006
Τριπλή επέτειος
http://nikosdimou.blogspot.com/2006/03/blog-post_21.html
21 Μαρτίου. Τι μέρα και η σημερινή!
21 Μαρτίου. Εαρινή ισημερία – πρώτη μέρα της άνοιξης. Θεσπισμένη από τους αστρονόμους και τα λουλούδια. (Και Παγκόσμια Ημέρα των Δασών). Για να νιώθουμε κι εμείς αναγεννημένοι.
21 Μαρτίου. Διεθνής Ημέρα της Ποίησης θεσπισμένη από την UNESCO.
21 Μαρτίου. Διεθνής ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων. Θεσπισμένη από τον ΟΗΕ.
Το 1960, την ημέρα αυτή, στο Sharpeville της Νότιας Αφρικής η αστυνομία άνοιξε πυρ και σκότωσε 69 ανθρώπους που συμμετείχαν σε μία ειρηνική διαδήλωση εναντίον του Απαρτχάιντ. Η απόφαση 2141 (ΧΧΙ) του 1966 καθιέρωσε την ημερομηνία ως ημέρα μνήμης και αγώνων για την κατάργηση κάθε είδους ρατσιστικής διάκρισης.
Εμείς σε αυτό το blog μιλάμε, μέρες τώρα, για την ποίηση – χωρίς φυσικά να την έχουμε εξαντλήσει. Μιλήσαμε και για την Άνοιξη.
Ίσως τώρα να πρέπει να ασχοληθούμε και με τον ρατσισμό.
Όχι γενικά. Όχι αφηρημένα. Για τον καθημερινό ρατσισμό της ζωής μας.
Για μένα ο πρώτος ρατσισμός είναι η άρνησή του. Όταν μία κοινωνία λεει: «Οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές» κάνει μία διάκριση (ρατσιστική) υπέρ των Ελλήνων και επιβεβαιώνει τον ρατσισμό της.
Έχω πει ότι ο ρατσισμός είναι εκ γενετής αρρώστια της ανθρώπινης ψυχής: γεννιόμαστε ρατσιστές, με την δυσπιστία και τον φόβο του Άλλου, του Ξένου. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός και να το πολεμάμε όλη μας τη ζωή.
Το πιο δύσκολο είναι να εντοπίσουμε τον ρατσισμό. Πολλές συμπεριφορές που μας φαίνονται αυτονόητες, είναι ρατσιστικές. Αλλά κανείς δεν μας έχει μάθει να τις αναγνωρίζουμε και να τις πολεμάμε. Τις θεωρούμε σχεδόν φυσικές. Ο δημοσιογράφος που γράφει: «Ο αμερικανοεβραίος Κίσιγκερ» διαπράττει ρατσιστικό ολίσθημα – αλλά δεν το ξέρει.
Αυτό που ιδιαίτερα με ανησυχεί, είναι ότι δεν γίνεται καμία προσπάθεια για να αλλάξει αυτή η στάση. Παιδεία, κράτος ΜΜΕ, θα έπρεπε να εργαστούν για την δημιουργία μίας πιο ανεκτικής και ανοιχτής κοινωνίας. Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν η πιο έγκυρη μελέτη (Φραγκουδάκη-Δραγώνα) έδειξε πως οι καθηγητές και οι δάσκαλοι είναι πιο ρατσιστές και μισαλλόδοξοι από τους μαθητές τους…
Είμαστε – δυστυχώς – από τις πιο ρατσιστικές κοινωνίες της Ευρώπης.
Το δείχνουν οι έρευνες της Eurostat που κάθε χρόνο επιβεβαιώνουν την μισαλλοδοξία και την ξενοφοβία μας. Και για να μην μιλήσω για Αλβανούς, Νέγρους, και άλλους ξένους – σκεφθείτε το κατάντημα εκείνων των ελλήνων που τυχαίνει να είναι Ρομά (Τσιγγάνοι ή, επί το ρατσιστικότερον, Γύφτοι). Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υφίστανται τέτοιες διακρίσεις, σε καμία δεν ζούνε σε τόσο άθλιες συνθήκες… Και είναι έλληνες πολίτες, σαν κι εμάς, όχι μετανάστες.
Α θέλετε να βρείτε συγκεκριμένες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους Ρομά πηγαίνετε στην ιστοσελίδα του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι ΕΔΩ. Θα βρείτε άπειρες…
Και να ήταν μόνο οι Ρομά; Σκεφθείτε τον καθημερινές μας διακρίσεις απέναντι, στις γυναίκες, τους γέροντες, τα πρόσωπα με ειδικές ανάγκες. Τον επαγγελματικό ρατσισμό με τα στερεότυπα (μπορεί ένα βιομήχανος να γράφει ποιήματα;). Τον ρατσισμό των αστείων (οι Πόντιοι, οι Βέλγοι, οι Ξανθές…). Α, ναι, εμποτισμένη είναι η ζωή μας…
