Εμπόριο ελπίδων;
Η ανθρώπινη δυστυχία είναι αρκετά εύκολο να αποτελέσει την αιτία να θησαυρίσουν όσοι πουλούν ελπίδα. ΄Όταν μάλιστα αυτή η ελπίδα καλύπτει και τις μεταφυσικές ανησυχίες των ανθρώπων, όσοι την εμπορεύονται βρίσκουν τη χρυσή ευκαιρία να οδηγήσουν απλούς, αγνούς και ανυποψίαστους πολίτες σε ένα προσκύνημα που γεμίζει ασφυκτικά τα ταμεία των οίκων του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός εκδίωξε τους εμπόρους έξω από τον Οίκο του αγανακτισμένος από την τάση εκμετάλλευση της πίστης προς Εκείνον μαστιγώνοντας την αγυρτεία. Από τότε δυστυχώς πολλές φορές η χριστιανική και άδολη πίστη χρησιμοποιήθηκε ως το έναυσμα για να κερδίσουν οι επιτήδειοι που δε χάνουν ευκαιρία να εξασφαλίσουν τον επιούσιο και κάτι παραπάνω εκμεταλλευόμενοι αγέλες πιστών μπροστά σε λείψανα και «ιερά» με την επαγγελία της εξασφάλισης της ευτυχίας. Η αγιοποίηση μάλιστα ενός ανθρώπου και μάλιστα ιερωμένου είναι ένα σοβαρό ζήτημα και απτή απόδειξη της ζωντάνιας της πίστης μας. ΄Όταν οι επιστήμονες αλλά και η ίδια η εκκλησία συστήνουν μετριοπάθεια και αναμονή για εύλογο χρονικό διάστημα ώσπου να αποδειχθεί αν το λείψανο του τεθνεώτος μοναχού αξίζει την τιμή της Αγιότητας, θεωρώ άκαιρο και ανεξήγητο το ζήλο να τεθεί η σωρός προς λαϊκό προσκύνημα παραμονές των Παθών του Χριστού. Κι οι έμποροι δεν αργούν καθόλου να στήσουν τους πάγκους τους, να διαλαλήσουν την πραμάτεια τους, να υποσχεθούν πως διαθέτουν στην αγορά την ελπίδα του δοκιμασμένου καθημερινού ανθρώπου προσβάλλοντας έτσι την ίδια του την πίστη στα ιερά και τα όσια. Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο Βυζάντιο πριν την έναρξη της εικονομαχίας. Είναι πραγματικά κρίμα κι άδικο για τη χριστιανική θρησκεία που για αιώνες πάσχισε να αποδείξει την πνευματική και ηθική ανωτερότητά της να ευτελίζεται τώρα θυσιάζοντας αμαχητί την αξιοπρέπεια και την αξία της μπρος στο βωμό του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Αν ο -όπως ομολογείται- πνευματικός υπηρέτης του Θεού που κείτεται μπρος στο κοινό για προσκύνημα βίωνε μια ανάλογη κατάσταση όντας εν ζωή, θεωρώ πως θα έπαιρνε το μαστίγιο να εκδιώξει κάθε υπονομευτή και βιαστή της χριστιανικής ιδεολογίας για τα αργύρια της προδοσίας της θρησκείας μας. Η εποχή μας πραγματικά διψάει για ηθικά πρότυπα, αναζητά με λατρεία τους πνευματικούς στυλοβάτες, χρειάζεται λυτρωτικά τις ΄Αγιες μορφές. Αυτό όμως δε δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση τον ανόητο ζήλο να στηθεί πρόχειρα ο τύμβος της απώλειας της ηθικής και του Χριστιανισμού. Η πίστη μας χρειάζεται στήριξη από τους φορείς της εκκλησίας μα, ώστε να συσπειρώσει το ποίμνιο στους κόλπους της εκκλησίας μας κι όχι να τους αποτρέψει από τους κόλπους της.
Διονύσης Λεϊμονής
φιλόλογος
