Αγαπητοί Κύριοι,
Αφορμή για το σημείωμα αυτό έχουν αποτελέσει οι κατά καιρούς “αντιθέσεις” ή “επιθέσεις” στο έθιμο του ρουκετοπόλεμου, με αποκορύφωμα την τελευταία υπουργική.
Είμαι από το Βροντάδο αλλά ζω στην Αθήνα τα τελευταία 3 χρόνια. Είμαι 30 χρονών και έχω 6 χρονιές συμμετάσχει στο ρουκετοπόλεμο, σε “συνεργείο”. Τα ξέρω από πρώτο χέρι.
Οι εξηγήσεις
Πιστεύω ότι δεν έχει βρεθεί κανείς μέχρι τώρα, σε ήρεμο τόνο, να δώσει τις πραγματικές διαστάσεις των πραγμάτων.
Ο, κατά τα άλλα συμπαθής, χώρος της δημοσιογραφίας καλύπτει το γεγονός χωρίς να εμβαθύνει ούτε στο καθεαυτό έθιμο, ούτε στα προβλήματα που το συνοδεύουν, δίνοντας πανελλαδικά μια εικόνα χαβαλέ με ντιριντάχτα αποχρώσεις. Ο χαρούμενος μέσος θεατής μένει με την εικόνα του χαβαλέ. Ο υπουργός λογικά θα σκεφτεί ότι ο χαβαλές αυτός μπορεί να αποβεί έως και μοιραίος και δεν θα έχει άδικο. Το κακό βέβαια σου έρχεται συνήθως από εκεί που δεν το περιμένεις. Από την άλλη πρέπει να φυλάς τα ρούχα σου… Τι άραγε θα σούρουν οι δημοσιογράφοι στον υπουργό και το δήμαρχο, αν (χτύπα ξύλο) γίνει μια στραβή; Δρυός πεσούσης…
Φλυαρίες επί προσωπικού
Μεγάλωσα κοντά στην εκκλησία. Ωστόσο δεν θυμάμαι ούτε ένα βράδυ Μεγάλου Σαββάτου (από τα τελευταία 25) τον εαυτό μου με τη λαμπάδα στο χέρι. Χαιρετούσα τον πατέρα και τη μητέρα μου το μεσημέρι και με ξανάβλεπαν στη μία το πρωί της Κυριακής του Πάσχα. Κι αυτό χωρίς την παραμικρή αντίρρηση. Αυτό το τελευταίο, το λανσάρω σαν ένα από τα κύριά μου επιχειρήματα: οι ρουκέτες είναι μέρος της παράδοσής μας, της ζωής μας της ίδιας.
Η στραβή που έγινε και ξανάγινε
Δύο παιδιά δεν ζουν σήμερα. Ένα γειτονάκι ερχόταν από την Αθήνα Πάσχα και καλοκαίρι για διακοπές, και Μεγάλη Πέμπτη έχασε το μάτι του. Ένα φίλος μου ακόμα έχει τα σημάδια στο πρόσωπο από τη φωτιά. Κι άλλες υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, με μικρότερες συνέπειες. Μήπως όμως θα μπορούσαμε να τις περιορίσουμε ή και να τις εξαλείψουμε πλήρως;
Η αστυνομία και τα ατυχήματα
Στο παρελθόν η αστυνομία το κυνηγούσε το πράγμα. Ακόμα ορισμένοι τραβιούνται με δικαστήρια. Εγώ με την παρέα “στοκώναμε” σε κατοικημένη περιοχή, με τσιλιαδόρους πιτσιρίκια. Άλλοι (η πλειοψηφία) τρέχανε σε ερείπια στο Αίπος ή στο Ράκτη. Πιθανότητα παροχής βοήθειας: 1%(;)
Το ατύχημα είναι εύκολο να γίνει. Προσωπικά θεωρώ ότι η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να συμβεί κάτι κατά την παρασκευή της ρουκέτας και όχι το Μεγάλο Σάββατο. Όσοι έχουν ασχοληθεί, γνωρίζουν ότι λόγω των εύφλεκτων υλικών χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Απροσεξία, απειρία, βιασύνη, άμα συνδυαστούν με 15χρονα που δεν επιβλέπονται από ένα μεγαλύτερο, μπορούν να έχουν τραγικά αποτελέσματα. Πόσο μάλλον όταν στα κατσάβραχα κανείς δεν θα βρεθεί να βοηθήσει…
Το Μεγάλο Σάββατο τα πράγματα είναι απλά. Παλικαριές δεν χωράνε. Αν κάποιος βρεθεί στο πεδίο βολής – την ώρα της βολής – είναι ή τουρίστας, ή ηλίθιος. Εντούτοις, δεν θυμάμαι κάποιον τραυματισμό αυτή την ημέρα.
Η στραβή που να μην ξαναγίνει
Το πρόσφατο παρελθόν δείχνει ότι με συντονισμένη προσπάθεια, μπορούν όλα να γίνουν σωστά και καλά. Με την ουσιαστική συμμετοχή της Δημαρχίας (διασφάλιση περιουσιών, αποκατάσταση υλικών ζημιών), με την αποδοχή της Αστυνομίας, τη συμβολή της Πυροσβεστικής και την, από τους ίδιους –και κυρίως, τους παλιούς- ρουκετατζήδες, συμβολή στον τομέα της ασφάλειας κατά την παρασκευή, ατυχήματα είναι δύσκολο να ξανασυμβούν.
Ιστορία μου, αμαρτία μου
Οι ρουκέτες είναι σαν τα ναρκωτικά… στο κάτω-κάτω κι αυτές φαίνεται ότι εθίζουν. Όσο τα κυνηγούν, τόσο περισσότερο πεισματώνουν τα πρεζόνια. Αφού λοιπόν δεν απελευθερώνουν το χασίς, ας αφήσουν ήσυχο το ρουκετοπόλεμο!
Κι αλήθεια, στο ποδόσφαιρο ο κίνδυνος δεν ελλοχεύει; Η στραβή δεν παραμονεύει σε κάθε κλωτσιά στο κεφάλι από βλάκα, βλαμμένο χούλιγκαν, σε κάθε κροτίδα που εκτοξεύεται; Δεν θυμάμαι ανάλογη πρόταση κατάργησης του αθλήματος…
Μπορούν να διατυπωθούν αναρίθμητες ερωτήσεις, αντιρρήσεις, κατηγορίες, επί των όσων προηγήθηκαν, πολλές με συνοδευόμενες από τρανταχτά επιχειρήματα. Κι εγώ ελλιπή βρήκα τα όσα έγραψα. Μπας και βρεθεί κάποιος να τα υποστηρίξει καλύτερα.
Σας ευχαριστώ πολύ για τα bytes που μου διαθέσατε.
