ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΚΗ “ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΛΙΘΙΟΙ….” ΤΟΥ Τ. ΔΗΡΑΚΗ
(από την εφημερίδα “Η ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ”, στήλη: “ΣΤΑΡΑΤΑ” ΤΟΥ κ. ΤΑΚΗ ΔΗΡΑΚΗ (M. ΠΕΜΠΤΗ 20/4/06)
«Εσείς οι δημοσιογράφοι είσαστε φασίστες, νομίζετε, ότι μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε… Υπερασπίζεται αυτή την… (έτσι), την (αλλιώς) και δεν λογαριάζεται τους μπελάδες στους οποίους έβαλε το φύλακα… Έχει κι αυτός οικογένεια, έχει κι αυτός ανάγκη από εργασία…»
Τα παραπάνω και…πολλά άλλα ακόμη, που δεν προλάβαινα να αντικρούσω, μου «έψαλε», στη μέση κεντρικού δρόμου της πόλης μας, κραυγάζοντας σχεδόν αναπνευστί, συμπατριώτης και φίλος.
“Σεβάσου, τουλάχιστον τον αγώνα που δίνει η κοπέλα, να κρατηθεί στη ζωή»…, ήταν το μόνο που κατάφερα να πω στον μαινόμενο σχεδόν συμπολίτη μου, ο οποίος πρόσθεσε ότι… «δεν με αναγνωρίζει» !
Τόσο χαμηλά είχα πέσει στην εκτίμηση του, υπερασπίζοντας το δίκιο της Αγγελικής Χατζηδημητρίου… Δεν έχουν πολλοί το θάρρος βεβαίως, να μας μιλήσουν έτσι. Ωστόσο υπάρχουν αρκετοί, οι οποίοι έχουν ανάλογη γνώμη.
Αντί απαντήσεις, λοιπόν, η στήλη, θα ζητήσει, να φανταστούμε έναν κόσμο, στον οποίο οι δημοσιογράφοι, θα μπορούσαν να γράφουν και να προβάλουν μόνο όσα τους επιτρέπονται.
Πώς θα ήταν ο κόσμος αυτός; Πού θα έφταναν το έγκλημα, η διαφθορά, η καταπίεση, η αδικία αν απουσίαζε ο φόβος της δημοσιογραφικής αποκάλυψης; Πιστεύουμε ότι είναι εύκολη η απάντηση.
Δεν είναι τυχαίο , άλλωστε που “οι έχοντες και κατέχοντες», προσπαθούν να καλύπτουν τις παρανομίες τους ελέγχοντας τον τύπο και τ’ άλλα μέσα ενημέρωσης. Ούτε είναι ψέμα ακόμα πως τέτοιου είδους απαγορεύσεις, αποβλέπουν συνήθως στην ασφάλεια εκείνων οι οποίοι τις εκδίδουν κι όχι των πολλών.
Τέτοια ήταν, κατά τη γνώμη μας, η απαγόρευση εισόδου των δημοσιογράφων, και στο προαύλιο του εργοστασίου της ΔΕΗ διότι, αν πίστευε η ΔΕΗ ότι πρόκειται για χώρο «υψίστης ασφαλείας», έπρεπε τουλάχιστον, να κάνει τον χώρο αυτό να μοιάζει έτσι.
Όχι, επειδή τοποθετήθηκε ένας «σεκιουριτάς» στην Κεντρική είσοδο του αυλόγυρου να τον ονομάζουν… «υψίστης ασφαλείας»…! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΛΙΘΙΟΙ να το δεχτούμε, τη στιγμή, που ο χώρος αυτός,…”έμπαζε» και « μπάζει « από παντού!,…
Αλλά ακούστηκε και τούτο: Ότι η φύλαξη του εργοστασίου απέβλεπε στην προστασία των εργαζόμενων σ’ αυτό! Αλήθεια; Τότε, πώς ανέχονται, όσο δεν λειτουργεί ακόμα κι αυτή η «κολοβή», για τα μέτρα του εργοστασίου καμινάδα, που δεν είναι και μικρό διάστημα, να διαχέονται τα καυσαέρια σχεδόν επάνω στους εργαζόμενους;
Μήπως ήθελαν, λοιπόν, να κρατήσουν μακριά της τηλεοπτικές κάμερες, για να μην καταγράψουν τις κάπνες οι οποίες διαφεύγουν από παντού, πλην της καμινάδας;
Ή μήπως, ήθελαν μακριά τους δημοσιογράφους ώστε να μη μιλήσει κάποιος εργαζόμενος για τις αιτίες που προκαλούν τις συχνές διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, όπως και τις τελευταίες πυρκαγιές στο χώρο του εργοστασίου;
Με την ευκαιρία, αναρωτήθηκε κανείς τι περιέχουν αυτά τα καυσαέρια και αν απειλούν την υγεία των εργαζόμενων ή των περιοίκων; Διότι, δεν πιστεύουμε να καίει «σούπερ αμόλυβδη» στις μηχανές του το εργοστάσιο της ΔΕΗ…
Οι συνάδελφοι είχαν λόγους λοιπόν, να επιμένουν για την είσοδο τους στο προαύλιο του εργοστασίου της ΔΕΗ εφόσον τουλάχιστον δεν τους δόθηκε αρμοδίως κάποια επαρκής εξήγηση της απαγόρευσης. Οπότε προσπαθώντας να εισέλθουν στο χώρο αυτό, ο οποίος μόνο για χώρος «υψίστης ασφαλείας» δεν έμοιαζε, δεν ήθελαν να κάνουν επίδειξη ισχύος, όπως νομίζουν μερικοί συμπολίτες μας, αλλά να κάνουν το καθήκον τους.
Ίσως να ισχύει το ίδιο και για τον φύλακα του εργοστασίου αφού εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία. Το θέμα είναι όμως, πόσο δικαιολογημένη ήταν η διαταγή η οποία του δόθηκε και μέχρι ποιου σημείου επιτρεπόταν να φτάσει ο ίδιος και αν είχε τα προσόντα και την εκπαίδευση για την θέση οποία κατείχε.
Αυτά σίγουρα, θα τα κρίνει η δικαιοσύνη. Δεν είναι δική μας αρμοδιότητα να τα κρίνουμε.
Εμείς κρίναμε την συμπεριφορά των συναδέλφων μας και πιστεύουμε , ότι ήταν απολύτως σύμφωνη με τη δημοσιογραφική δεοντολογία.
Τουτέστιν, η υγεία της Αγγελικής ταλαιπωρείται εξ αιτίας της εμμονής της στο δημοσιογραφικό καθήκον έτσι το ατύχημα της είναι, κατά τη γνώμη μας, κάτι περισσότερο από απλό εργατικό.
Διότι ως εργαζομένη, μπορούσε να επιστρέψει στο κανάλι της με ότι την αφήσαν να κάνει. Εκείνη, όμως, ήθελε το καλύτερο. Και για το κανάλι που εκπροσωπούσε και για την πληροφόρηση των πολιτών.
