Aφιερωμένο στους φοιτητές του Tμήματος Περιβάλλοντος που ένα Xιώτης ποιητής τους είπε (όπως μου ανέφεραν), πως έπρεπε να κόψουν κάνα δέντρο για να εκτονωθούν κι όχι να γράψουν στους τοίχους… Kουράγιο παιδιά. Παντού τα πάντα…
Είναι πραγματικά φρικτή η επαρχιώτικη νοοτροπία των ασχολούμενων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με τα κοινά, σύγχρονων Χίων. Και φαντάζει ακόμα πιο φρικτή και ανυπόφορη όταν η ενασχόλησή τους αυτή έχει να κάνει και με θέματα που άπτονται στην κατηγορία «πολιτισμός».
Η Χίος, η κάποτε ασφυκτιούσα από πνευματικούς ανθρώπους, η πατρίδα πολλών χαρισματικών πνευμάτων με τεράστια συμβολή στην πρόοδο της Ελλάδας, έφτασε τώρα στο σημείο να έχει να επιδείξει μόνο κενούς τω πνεύμα και φουσκωτούς τω στήθος μετρίους. Και σα να μην έφτανε αυτό, όλοι αυτοί οι μέτριοι θωρούν μονάχα τους τριγύρω αυτών άλλους μέτριους, συγκρίνονται μαζί τους κι αναφωνούν από μέσα κι απ’ έξω τους: «Είμαι και ο πρώτος!»
Δυστυχώς, η πάλαι ποτέ πνευματική μας πατρίδα κατακυριεύτηκε από κόλακες, υπερόπτες κι αυτάρεσκους, που μόνο τους μέλημα είναι να φορέσουν το κοστούμι στις επετείους και να βγουν μπροστά στο λαό με έπαρση μοναδικότητας.
Δυστυχώς, η πάλαι ποτέ πολιτισμένη μας πατρίδα γέμισε με μεσίτες πολιτισμού που αυτάρεσκα αυτοτιτλοφορούνται «ποιητές», μα το μόνο που γράφουν είναι οι τιμές στα εισιτήρια των πληρωμένων καλλιτεχνών της πολιτιστικής βιομηχανίας της πρωτεύουσας.
Δυστυχώς, οι άνθρωποι του πνεύματος που ακόμη υπάρχουν σε αυτό το νησί έχουν παραγκωνισθεί τόσο πολύ από όλους αυτούς τους κενούς διάνους της πολιτικής ζωής και της πολιτιστικής μεσιτείας, για το λόγο και μόνο ότι μια επαφή μαζί τους, τούς αναδεικνύει την κενότητα και τη μετριότητά τους. Άναρθρες κραυγές κι αφορισμοί, επαρχιώτικα κουτσομπολιά και κακίες είναι τα μόνα όπλα όλων αυτών κατά των ανθρώπων της ποιότητας. Και βέβαια οι έχοντες ποιότητα δεν βγαίνουν να διαλαλήσουν την κουλτούρα και τα επιτεύγματά τους. Δεν παίρνουν τηλέφωνο τις παραπολιτικές στήλες για να δώσουν αναφορά για το ποιες επαφές έκαναν, για το ποιες μεσιτείες πέτυχαν και να προβάλουν το σαρκίο τους. Οι ποιοτικοί άνθρωποι αυτού του τόπου αρκούνται στο να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους και την παραγωγική διαδικασία του πολιτιστικού τους έργου, ενδιαφερόμενοι λιγοστά έως καθόλου για την επίδειξή του. Γι’ αυτό κάθε προβολή αυτού του έργου, που έρχεται μόνη της, προκαλούμενη μονάχα από το έργο και όχι από τις φτηνές δημόσιες σχέσεις, είναι πολύ σημαντική κι ευπρόσδεκτη. Γι’ αυτό οι ανά την Ελλάδα, ακόμη και ανά τον κόσμο άνθρωποι του πολιτισμού έχουν γνώση των χιώτικων δημιουργιών, τις οποίες η δέσμια από κομματικούς κοτζαμπάσηδες κοινωνία αδυνατεί να δει και να αποδεχθεί.
Οι πνευματικοί άνθρωποι της Χίου, μια ισχνή μειοψηφία αντιδρά με τον τρόπο της. Δεν νοιάζεται για οφίτσια, φανφάρες και λαϊκή αποδοχή, όπως είναι φυσιολογικό για ανθρώπους με ψυχή και πραγματική μόρφωση. Αντίθετα οι υπερφίαλοι, αυτοαποκαλούμενοι ως πνευματικοί προσπαθούν με καθημερινές φτηνές τακτικές να κερδίζουν πόντους στο έτσι κι αλλιώς δέσμιο πνευματικά ευρύ κοινό. Κι αυτό είναι που προδίδει το ανούσιο της υπόθεσής τους. Και κάτι άλλο. Το ότι άμα χάσουν τα οφίτσια που κατέχουν με τους γνωστούς τρόπους, κανείς πια δεν τους θυμάται? τίποτα δε μένει για να θυμίζει το πέρασμά τους…
Γιάννης Μακριδάκης
Διαφήμιση
