Πλήρης ημερών έφυγε προχθές ο Αδαμάντιος Λεμός, χτυπημένος από καρκίνο. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 5μμ, στο Νεκροταφείο Ηλιούπολης.
Ο 90χρονος θεατράνθρωπος, ηθοποιός, θιασάρχης, σκηνοθέτης, σκηνογράφος, δάσκαλος, συγγραφέας, αλλά και προσωπικότητα με έντονη δράση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο και τις ΗΠΑ, γεννήθηκε το 1916 στα Καρδάμυλα της Χίου. Πρωτοεμφανίστηκε στο σανίδι το 1939 στο πλευρό της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θίασο της οποίας μαθήτευσε κοντά στον Κάρολο Κουν. Στην αρχή της σταδιοδρομίας του συνεργάστηκε με τους θιάσους Κατερίνας Ανδρεάδη, Λίνου Καρζή, Θεάτρου Τέχνης.
Yπήρξε ηθοποιός μεγάλων θιάσων στα πρώτα του βήματα (Μαρίκας Κοτοπούλη, Κατερίνας Ανδρεάδη, Θυμελικού Θιάσου Λίνου Καρζή, “Θεάτρου Τέχνης” Καρόλου Κουν.
Κάλυψε τις θεατρικές ανάγκες του Ελληνισμού της Αιγύπτου και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής αρχικά με το Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Ενόπλων Δυνάμεων και μετά με προσωπικό θίασο (1942-1944).
Ταυτόχρονα ηθοποιός, σκηνοθέτης, θιασάρχης, σκηνογράφος, δάσκαλος και οργανωτής του πρώτου Παγκύπριου Επαγγελματικού Θεάτρου, του “Προμηθέα”, 1944-1946. Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε από την Κυπριακή Πολιτεία. Ο Λεμός ξεκίνησε την πρώτη πανελλαδική θεατρική έρευνα με σκοπό την ανακάλυψη και προβολή των νέων μεταπολεμικών θεατρικών δυνάμεων (1947-1952), η οποία είναι αναλυτικά καταγραμμένη στον καθημερινό και περιοδικό Τύπο της εποχής από το σύνολο των κορυφαίων ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης. Ανάμεσα στις ερευνητικές προσπάθειες του “Θιάσου Λεμού” ήταν και η ανακάλυψη του πρύτανη των θεατρικών συγγραφέων και ακαδημαϊκού Ιάκωβου Καμπανέλλη το 1950.
Μια ακόμη περίπτωση προσφοράς του Λεμού στον Ελληνισμό της Αμερικής, είναι η καθιέρωση του «Οργανισμού Ελληνικού Θεάτρου Αμερικής (1957- 1967), του οποίου υπήρξε ιδρυτής και εμψυχωτής. Για δέκα συνεχή χρόνια περιόδευε στις Μεσοδυτικές Πολιτείες των Η.Π.Α και Καναδά, όπου υπήρχε συμπαγής μάζα Ελληνισμού, δίδοντας εκατοντάδες παραστάσεις, με κέντρο και ορμητήριο τη Νέα Υόρκη. Και τότε, την αποφράδα 21η Απριλίου 1967, σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, με διακήρυξή του από σκηνής ο Λεμός εξέφρασε έντονα την αντίθεσή του στη δικτατορία με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του. Ένα άρτιο πανέμορφο θέατρο το “Maidman Playhouse” στο Μανχάταν, με μισθωτήρια σύμβαση 20 ετών εγκαταλείφθηκε και παρέμεινε ο Λεμός για επτά χρόνια συνεπής αντιστασιακός, συνεργαζόμενος στενά στο ίδιο μετερίζι με την Μελίνα Μερκούρη.
Επιστρέφει στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση το 1974 και οργανώνει το Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Ηλιούπολης. Συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης, με το “Εθνικό Θέατρο” και το “ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου”, με περιοδείες σε νησιά του Αιγαίου, στο λεκανοπέδιο της Αττικής -“Θέατρο Ηρώδου του Αττικού”- και στη Βόρειο Ελλάδα. Το βιβλίο του “Η Ουτοπία του Θέσπη – Θεατρικό Οδοιπορικό” (εκδόσεις Φιλιππότη 1989) είναι το πιο γνωστό του έργο.
Yπήρξε ηθοποιός μεγάλων θιάσων στα πρώτα του βήματα (Μαρίκας Κοτοπούλη, Κατερίνας Ανδρεάδη, Θυμελικού Θιάσου Λίνου Καρζή, “Θεάτρου Τέχνης” Καρόλου Κουν.
Κάλυψε τις θεατρικές ανάγκες του Ελληνισμού της Αιγύπτου και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής αρχικά με το Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Ενόπλων Δυνάμεων και μετά με προσωπικό θίασο (1942-1944).
Ταυτόχρονα ηθοποιός, σκηνοθέτης, θιασάρχης, σκηνογράφος, δάσκαλος και οργανωτής του πρώτου Παγκύπριου Επαγγελματικού Θεάτρου, του “Προμηθέα”, 1944-1946. Για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε από την Κυπριακή Πολιτεία. Ο Λεμός ξεκίνησε την πρώτη πανελλαδική θεατρική έρευνα με σκοπό την ανακάλυψη και προβολή των νέων μεταπολεμικών θεατρικών δυνάμεων (1947-1952), η οποία είναι αναλυτικά καταγραμμένη στον καθημερινό και περιοδικό Τύπο της εποχής από το σύνολο των κορυφαίων ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης. Ανάμεσα στις ερευνητικές προσπάθειες του “Θιάσου Λεμού” ήταν και η ανακάλυψη του πρύτανη των θεατρικών συγγραφέων και ακαδημαϊκού Ιάκωβου Καμπανέλλη το 1950.
Μια ακόμη περίπτωση προσφοράς του Λεμού στον Ελληνισμό της Αμερικής, είναι η καθιέρωση του «Οργανισμού Ελληνικού Θεάτρου Αμερικής (1957- 1967), του οποίου υπήρξε ιδρυτής και εμψυχωτής. Για δέκα συνεχή χρόνια περιόδευε στις Μεσοδυτικές Πολιτείες των Η.Π.Α και Καναδά, όπου υπήρχε συμπαγής μάζα Ελληνισμού, δίδοντας εκατοντάδες παραστάσεις, με κέντρο και ορμητήριο τη Νέα Υόρκη. Και τότε, την αποφράδα 21η Απριλίου 1967, σε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, με διακήρυξή του από σκηνής ο Λεμός εξέφρασε έντονα την αντίθεσή του στη δικτατορία με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του. Ένα άρτιο πανέμορφο θέατρο το “Maidman Playhouse” στο Μανχάταν, με μισθωτήρια σύμβαση 20 ετών εγκαταλείφθηκε και παρέμεινε ο Λεμός για επτά χρόνια συνεπής αντιστασιακός, συνεργαζόμενος στενά στο ίδιο μετερίζι με την Μελίνα Μερκούρη.
Επιστρέφει στην Ελλάδα μετά τη μεταπολίτευση το 1974 και οργανώνει το Θεατρικό Εργαστήρι του Δήμου Ηλιούπολης. Συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης, με το “Εθνικό Θέατρο” και το “ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου”, με περιοδείες σε νησιά του Αιγαίου, στο λεκανοπέδιο της Αττικής -“Θέατρο Ηρώδου του Αττικού”- και στη Βόρειο Ελλάδα. Το βιβλίο του “Η Ουτοπία του Θέσπη – Θεατρικό Οδοιπορικό” (εκδόσεις Φιλιππότη 1989) είναι το πιο γνωστό του έργο.
Διαφήμιση
