Του Γιώργου Παπαδόπουλου – Αντιδημάρχου Παιδείας Χίου
Το πρόσφατο θλιβερό συμβάν στη Βέροια, με τη στυγνή δολοφονία του μικρού Άλεξ από συμμαθητές του απέδειξε περίτρανα τόσο το μέγεθος της ενοχής που βαρύνει όλους μας και τον καθένα ξεχωριστά όσο και το εύρος της ευθύνης Παιδείας και Κοινωνίας στο να αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση εν τη γενέσει της.
Εκατοντάδες, χιλιάδες είναι τα παιδιά στα σχολεία της χώρας μας, που με τον Α΄ ή Β΄ τρόπο, κακοποιούνται καθημερινά από συμμαθητές τους, κυρίως, διότι στέκονται με αρνητική – ή έστω ουδέτερη – στάση απέναντι στο ΄΄ρεύμα της εποχής΄΄, απέναντι στη διαφοροποίηση των άλλων την οποία το ΄΄κατεστημένο΄΄ τους υποχρεώνει να ακολουθήσουν…
Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια στην Αγγλία να έχει γίνει ένα αντίστοιχο με τη Βέροια έγκλημα: Μαθητές της τελευταίας τάξης του δημοτικού σχολείου βίασαν και στη συνέχεια εγκατέλειψαν το νεκρό κορμί μιας μικρότερης συμμαθήτριάς τους πλάι στις ράγες του τραίνου.
Η βρετανική κυβέρνηση έλαβε, τότε, αυστηρά μέτρα αναγνωρίζοντας το μέγα σφάλμα της να δώσει κατά το παρελθόν πλήρη ελευθερία στα σχολεία με ένα εκπαιδευτικό σύστημα από το οποίο εξέλειπαν ο σεβασμός, η αξία της ζωής, η αλληλοεκτίμηση, τα ιδεώδη.
Το οικτρό έγκλημα του μικρού Άλεξ σιγοψιθυριζόταν επί τέσσερις μήνες στην κοινωνία της Βέροιας.
Όλοι γνώριζαν για την ύπαρξη συμμοριών αλλά κανένας δε μιλούσε.
Όλοι, ακόμη και ο Διευθυντής του σχολείου που είχε, πιθανόν, λόγους να σιωπά… (!).
Μονάχα η ηρωίδα μητέρα του άτυχου παιδιού υπέστη τα πάνδεινα και έδωσε καθημερινά μαθήματα χριστιανικού ήθους.
Και το ηφαίστειο έσκασε, το πύον έσπασε και η κοινωνία μας ΄΄όμορφη και αγγελικά πλασμένη΄΄ κατά πολλούς έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο, της σήψης και της διαφθοράς.
Στην περίπτωση της Βέροιας έχουμε έλλειμμα στην κοινωνική ζωή: Έλλειμμα αντίδρασης από τους πολίτες της τοπικής κοινωνίας και έλλειμμα αντίδρασης από τους γονείς.
Η ανυπαρξία κοινωνικού αντανακλαστικού και η αδιαφορία για την πορεία των κοινών, η νωθρότητα και ο ωχαδελφισμός των περισσοτέρων σε συνδυασμό με τους λίγους που διαλύουν με τη συμπεριφορά τους τον κοινωνικό ιστό, έφεραν το σημερινό αποτέλεσμα.
Οι ευθύνες της Παιδείας και της Πολιτείας αποδείχθηκαν βαριές και τεράστιες.
Σε έναν κόσμο ανίκανο να αντισταθεί και να αντιδράσει στα όσα ακούγονταν μέσα στα σπίτια, τα σχολεία, τους δρόμους ήταν επόμενο να φθάσει στην αλληλοεξόντωση ανθρώπων, ακόμη και μικρών παιδιών.
Η πλήρης ελευθερία στα σχολεία δίχως το όριο της αιδούς και του σεβασμού των συμμαθητών, η διαμόρφωση των σχολείων σε χώρους μάθησης στείρων γνώσεων και όχι ψυχικής και πνευματικής καλλιέργειας, η νοοτροπία του ίδιου του Υπουργείου Παιδείας να καταστήσει τους εκπαιδευτικούς σε ένα είδος ΄΄ωρολογιακού δημοσίου υπαλλήλου΄΄ και όχι κρατικού λειτουργού, διέλυσαν κάθε όραμα υγιές για την παιδεία στον τόπο.
Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να καθιερώσει στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τον θεσμό των Ψυχολόγων και των Κοινωνικών Λειτουργών που θα περιέρχονται τα σχολεία και θα αντιμετωπίζουν συστηματικά ανάλογες περιπτώσεις παρέχοντας, παράλληλα, συμβουλευτική αγωγή σε γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές.
Όχι ως ωρομίσθιους δημοσίους υπαλλήλους (εάν γίνουν και εκείνοι έτσι το χάσαμε το στοίχημα) αλλά ως εξωτερικούς συνεργάτες με σύμβαση έργου που δεν εντάσσεται στον συνήθη κύκλο εργασιών ενός σχολείου σήμερα.
Τουλάχιστον από τρεις (3) Ψυχολόγους και τρεις (3) Κοινωνικούς Λειτουργούς (50 % άνδρες και 50 % γυναίκες) οφείλει να στείλει το Υπουργείο Παιδείας σε κάθε Δ/νση Α΄/βάθμιας και Β΄/βάθμιας Εκπ/σης ανά Νομό.
Κατά παρόμοιο τρόπο υποχρεούται να θεσπίσει θέσεις Σχολικών Συμβούλων – Εποπτών Ψυχικής Υγείας για την εποπτεία και τον έλεγχο των επιστημόνων αυτών.
Το μέτρο αυτό είναι απαραίτητο μετά τις διαστάσεις που έχει λάβει η σήψη ακόμη και στο χώρο του σχολείου (στα δε Πανεπιστήμια η κατάσταση είναι χειρότερη γιατί εκεί όχι ότι δεν έχουμε αντίδραση, απεναντίας έχουμε αντίδραση στην ακραία της μορφή, με σαφές έλλειμμα δημοκρατίας).
Πριν από 20 περίπου χρόνια η Πολιτεία έδωσε τα σχολικά κτίρια και τα ταμεία των σχολείων στην ευθύνη και εποπτεία των Δήμων.
Ας δώσει σήμερα και την αρμοδιότητα διάθεσης Ψυχολόγων και Κοινωνικών Λειτουργών στα σχολεία μέσω των Δήμων.
Ειδικά στους Δήμους που υφίσταται κοινωνική υπηρεσία θα μπορεί να υπάρχει άψογη συνεργασία και από κοινού αντιμετώπιση και επίλυση των όποιων προβλημάτων προκύπτουν.
Χρειάζεται η λήψη πρωτοβουλίας άμεσα.
Το Υπουργείο Παιδείας να διαθέσει Ψυχολόγους και Κοινωνικούς Λειτουργούς στα σχολεία μας μέσω των Δήμων σήμερα, πριν είναι πια αργά.
