Κύριε Πρόεδρε του Νομαρχιακού Συμβουλίου, κ. Νομάρχη, κύριοι νομαρχιακοί σύμβουλοι.
Θεωρώ πολύ σημαντική τη σημερινή ημέρα για όλους μας μα ειδικά για κάποιους απλούς συμπολίτες μας, οι οποίοι δυστυχώς δεν παρευρίσκονται ανάμεσά μας… Θα ήθελα λοιπόν σήμερα να είμαι ένας από αυτούς που είχαν χάσει την υγεία τους και νοσηλεύτηκαν στο Νοσοκομείο της πόλης μας για να μας δώσουν την πραγματική εικόνα όσων γίνονται εκεί μέσα.
Θα ήθελα να είμαι ένας συνταξιούχος του ΟΓΑ, που παίρνει σύνταξη 270 ευρώ, ένας συνταξιούχος του ΙΚΑ, ένας τσιγγάνος, ένας μετανάστης, ένας μοναχικός συμπολίτης μας, ένας μονόμισθος Χιώτης οικογενειάρχης, ένας άνεργος εργάτης που κλονίζεται η υγεία του παιδιού του και το μοναδικό καταφύγιο που είχαν ήταν το Σκυλίτσειο Νοσοκομείο, για να μπορέσω να περιγράψω την κατάσταση που συνάντησαν μέσα σ’ αυτό.
Να μιλήσω για την αγωνία του νοσηλευτικού προσωπικού να βοηθήσει και να μην προλαβαίνει, τις προσπάθειες κάποιων γιατρών να τιμήσουν το επάγγελμά τους γεμάτοι ανθρωπιά και να προσφέρουν την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους δίπλα στον πονεμένο Χιώτη που τους βλέπει σαν θεούς και κάποιων άλλων λίγων, που συμπεριφέρνονται λες και δεν είναι γιατροί, με τρόπο αγενή και προκλητικό. Λες και τους υποχρέωσε κανείς να γίνουν γιατροί του ΕΣΥ, για να υπηρετήσουν το φτωχό και αμόρφωτο κάτοικο αυτού του τόπου.
Θα ήθελα να είχα τη φωνή της Αγγελικής να διαμαρτυρηθώ για τα όσα αντιμετώπισα εκεί μέσα, όπως και γι’ αυτά που συνέβησαν στη ΔΕΗ , εκείνη τη μοιραία ημέρα. Θα ήθελα να είμαι ο Μαθιός και η Παναγιώτα και να σας ρωτήσω πού είναι η μάνα μας; Πώς κατάφεραν να μας τη στερήσουν τόσους μήνες και πότε θα την ξαναδούμε, να μας πάρει ξανά στην αγκαλιά της;
Γι’ αυτό κύριε πρόεδρε σαν σύλλογος γονέων σας ζητήσαμε να γίνει αυτή η συζήτηση και θέλουμε να είναι ξεχωριστή.
Το Νομαρχιακό Συμβούλιο να γίνει η φωνή όλων των συμπολιτών μας και ενωμένο σ’ ένα σώμα, χωρίς να διακρίνονται οι παρατάξεις, να διαμαρτυρηθεί έντονα και να αποφασίσει να αγωνιστεί, για να αλλάξει επιτέλους η απαράδεκτη συμπεριφορά της κεντρικής εξουσίας των Αθηνών στον τομέα της υγείας, στους παρίες της περιφέρειας, στους ακρίτες νησιώτες, σ’ αυτούς που βρίσκονται αποκλεισμένοι εκατοντάδες μίλια μακριά από τα σύγχρονα νοσοκομεία των Αθηνών, σ’ αυτούς που δεν διαθέτουν κάρτα ασφάλειας κάποιας ιδιωτικής εταιρίας, σ’ αυτούς που αφήνουν την τελευταία τους πνοή πάνω σ’ ένα φορείο εξαιτίας της έλλειψης υποδομών, ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, σ’ ένα μικρό δημόσιο νοσοκομείο όπως το δικό μας, όπως το Κέντρο Υγείας Πυργίου ή στο πολυδύναμο ιατρείο, όπως λέγεται, της Βολισσού.
Όσα θα αναφέρω παρακάτω είναι απόσταγμα από προσωπικές εμπειρίες που έζησα στο Νοσοκομείο τα τελευταία χρόνια σαν ασθενής, σαν συμπαραστάτης συγγενικών μου προσώπων που φιλοξενήθηκαν σ’ αυτό και σαν φίλος του Θοδωρή και της Αγγελικής που βρισκόταν δίπλα τους μέχρι τις 2 η ώρα, λίγο πριν φύγουν για την Αθήνα, πιστεύοντας πως έχει νευρικό σοκ έως την τελευταία στιγμή. Θα είναι όμως και λόγια αγωνίας του προέδρου ενός συλλόγου γονέων, ο οποίος τιμά την θέση που κατέχει και αγωνίζεται να μην βρεθεί κανένα παιδί στη θέση του μικρού Νεαμονίτη, καμιά μάνα στη θέση της Αγγελικής, κανένας πατέρας στη θέση του Θοδωρή και των συγγενών του.
Είναι μοναδικό στην εποχή μας, κατά την οποία η ιατρική έχει κάνει άλματα προόδου, εμείς λόγω των πολλών ελλείψεων να θεωρούμε σπουδαίο έργο στη υγεία την τοποθέτηση στο νοσοκομείο μας νεκροθαλάμου και ασανσέρ, που θα οδηγεί στην ολοκληρωμένη πια, ύστερα από χρόνια, παιδιατρική κλινική (Δεν μέμφομαι τον κ. Διοικητή γιατί αυτές τις δυνατότητες του προσφέρει η κυβέρνηση.)
Σπουδαίο γεγονός πράγματι είναι η δημιουργία της νέας πτέρυγας που θα επιλύσει στο μέλλον αρκετά προβλήματα, όμως τώρα στο δικό μας νοσοκομείο, κάθε βράδυ στην Παθολογική κλινική, 40 ασθενείς εξυπηρετούνται από δύο μόνο νοσοκόμους, ο ένας εκ των οποίων είναι συμβασιούχος κι ύστερα από 4 μήνες ξέρει ότι θα χάσει τη δουλειά του. Είναι αδικαιολόγητο να καθαρίζει με τα χέρια αγόγγυστα τις ακαθαρσίες όλων των αρρώστων, να κινδυνεύει κάθε στιγμή να κολλήσει κάποιο μικρόβιο, να τρυπηθεί από κάποια σύριγγα, να κάνει κάποιο λάθος από την ανάγκη να εξυπηρετήσει όλους και να μην αναγνωρίζεται από την πολιτεία ότι η δουλειά του ανήκει στα ανθυγιεινά επαγγέλματα.
Να μην προλαβαίνει ούτε για ένα λεπτό στη βάρδια του να ξεκουραστεί, αυτό να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα και ο μισθός του να είναι μόλις 950 ευρώ. Ως πότε οι άνθρωποι αυτοί θα μας υπηρετούν κάτω από αυτές τις απαράδεκτες συνθήκες που έχουν σοβαρό αντίκτυπο σ’ όλους τους ασθενείς; Είναι τραγικό οι συγγενείς των ασθενών να αναγκάζονται να υποκαθιστούν τους νοσοκόμους, να ξενυχτούν, να κοιμούνται για λίγο ξαπλωμένοι πάνω στα μεταλλικά καθίσματα των διαδρόμων ή στο πάτωμα δίπλα στον άνθρωπό τους, για να του προσφέρουν ό,τι έχει ανάγκη, να αναζητήσουν εάν χρειαστεί τον μοναδικό νοσοκόμο ή τον ειδικευόμενο γιατρό που εφημερεύει. Να πλένονται και να εξυπηρετούν όλες τις ανάγκες τους στην ίδια τουαλέτα με τους ασθενείς.
Πρέπει η κυβέρνηση να αλλάξει τον οργανισμό του νοσοκομείου και να προσλάβει αμέσως τώρα, νοσοκόμους και ειδικευμένους ιατρούς. Οι δικαιολογίες ότι εμπόδιο είναι ο ΑΣΕΠ, μας θυμίζει την παροιμία όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει. Σε κάθε πολιτισμένη χώρα δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο από την υγεία του λαού της. Κανένας ΑΣΕΠ, καμιά γραφειοκρατία, κανένα έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν μπορεί να μπει πάνω από την υγεία του λαού, κάτι που το κάνουν αδικαιολόγητα όλες οι κυβερνήσεις μέχρι σήμερα στη δική μας χώρα.
Δεν μπορούν να κάνουν διαγνώσεις ειδικευόμενοι και ανειδίκευτοι γιατροί. Είναι επικίνδυνο για τη ζωή μας, όπως έγινε στην περίπτωση του Νίκου Τσούρου. Οι εφημερίες πρέπει να γίνονται μόνο από ειδικευμένους ιατρούς που έχουν πείρα.
Πόσο κάνει η ζωή ενός από εμάς ; Εμείς δεν το μετρήσαμε, γιατί είναι ανεκτίμητη. Εκείνοι που μας κυβερνούν φαίνεται ότι την κοστολόγησαν και βρήκαν πως είναι φθηνότερη από ένα μαγνητικό τομογράφο.
Το νοσοκομείο μας τον χρειάζεται τώρα Δεν είναι ούτε Λαμποργκίνι, ούτε Φερράρι. Εξάλλου κοστίζει κατά πολύ φθηνότερα από ένα τέτοιο αμάξι.
Η γρήγορη και σωστή διάγνωση μιας ασθένειας είναι το βασικότερο μέρος της περίθαλψής μας. Στην Μυτιλήνη που το έχουν καταλάβει αυτό, ήδη τοποθετούν στο νοσοκομείο δεύτερο, στην πόλη δε λειτουργεί και ιδιωτικός.
Η αγωνία του γιατρού ακτινολόγου κ. Χαλκιά για την απόκτησή του, που τον είδαμε όλοι στην τηλεόραση, είναι πιστεύω η καλύτερη μαρτυρία για όλους σας. Δεν γίνεται να περιμένουμε 3 χρόνια, όπως δήλωσε ο Διοικητής το Νοσοκομείου.
Πρέπει να αλλάξει τώρα ο νόμος για τις αεροδιακομιδές. Η Χίος να γίνει κέντρο του ΕΚΑΒ στο Αιγαίο. Δεν είναι δυνατόν να καλύπτεται όλη η Ελλάδα μόνο από ένα πτητικό μέσο, που βρίσκεται στην Αθήνα. Χάνονται ζωές, άνθρωποι μένουν ανάπηροι, γιατί δεν μπορούν να μεταφερθούν γρήγορα όλοι όσοι έχουν ανάγκη την ίδια στιγμή και βρίσκονται σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, αφού βέβαια προηγηθεί μία επώδυνη και εξευτελιστική διαδικασία για να πεισθούν στο κέντρο του ΕΚΑΒ στην Αθήνα, ότι πρέπει να μεταφέρουν τον ασθενή.
Δεν μπορεί ο καθένας από εμάς τους απλούς πολίτες να έχει γνωστό στην κυβέρνηση για να ανοίξει το αεροδρόμιο και να μεταφερθεί στην Αθήνα, όταν αργοπεθαίνει πάνω σ’ ένα φορείο και έχει τη δυνατότητα να μεταφερθεί με ιδιωτικό πτητικό μέσο, αφού αδυνατεί το ΕΚΑΒ, όπως έγινε στην περίπτωση της Αγγελικής.
Όλες αυτές οι ανάγκες και άλλες, οι οποίες θα ειπωθούν από άλλους φορείς και συμπολίτες μας, πρέπει να τις κάνουμε σημαία μας και να τις διεκδικήσουμε δυναμικά για να γίνουν πραγματικότητα. Αφορούν εμάς τους ίδιους, τα παιδιά μας, τους συγγενείς μας, τους γειτόνους μας. Αφορούν όλους όσους ζουν στη Χίο. Δεν έχουν κομματικό χρώμα. Από αυτές εξαρτάται η ζωή μας, η αρτιμέλειά μας και τελικά η οικογενειακή μας ευτυχία.
Πρέπει να δημιουργηθεί μία επιτροπή αγώνα, μ’ εσάς κ. Νομάρχη επικεφαλής και να αποτελείται από φορείς του νησιού που έχουν σχέση με την υγεία, η οποία θα ορίσει ένα χρονοδιάγραμμα και μέσα σ’ αυτό να απαιτήσει να λύσει η κεντρική εξουσία τα χρονίζοντα προβλήματα του συστήματος υγείας στη Χίο, τα οποία δεν λύνονται λόγω της δικής της αδιαφορίας, της μη χορήγησης χρημάτων και της αδικαιολόγητης γραφειοκρατίας που εκείνη έχει θεσπίσει. Εάν αυτό δεν επιτευχθεί τότε να καλέσει όλο το λαό της Χίου σε αγώνα και είμαι σίγουρος ότι όλοι οι Χιώτες θα σας βοηθήσουν.
