“Με αφορμή τη λήξη της περιόδου μεταγραφών χωρίς να δοθεί λύση για την μεταγραφή του γιου μου παρά τα σχετικά δημοσιεύματα που έλαβαν χώρα στον τύπο, αποστέλλω μια τελευταία επιστολή και παρακαλώ για τη δημοσίευσή της”, σημειώνει στο συνοδευτικό κείμενο στην παρακάτω επιστολή ο Σπύρος Κωστάλας. (ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ)
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Με αφορμή την πρόσφατη περιπέτεια του γιου μου Νικόλα Κωστάλα και της οικογενείας μου γενικότερα σχετικά με την μεταγραφή του γιου μου, από το σωματείο Αθλητική Ένωση Χίου – Βροντάδου στην ομάδα της Καλλιθέας, που τελικά δεν έγινε, αφού η Α.Ε. Χίου – Βροντάδου δεν ευόδωσε να δώσει την ελεύθερη μεταγραφή, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να ευχαριστήσουμε όλους εκείνους που με οιονδήποτε τρόπο μας συμπαραστάθηκαν και ενδυνάμωσαν το αίτημά μας για ελεύθερη μεταγραφή και επιλογή και αυτοδιάθεση της ζωής κάθε παιδιού που το επιθυμεί.
Είμαι βέβαιος ότι οι παράγοντες της ΑΕΧΒ θα αισθάνονται ικανοποιημένοι , δικαιωμένοι και ήσυχοι με τη συνείδησή τους ότι έπραξαν το σωστό για το ΣΩΜΑΤΕΙΟ.
Έκαναν την πρόταση τους, την αντιπρόταση, την επαφή και η Ομάδα της Καλλιθέας δεν απάντησε τελικά γιατί έχασε το ενδιαφέρον της όταν της ζητήθηκαν αρχικά 30.000 στη συνέχεια 25.000, 20.000 , 10.000ευρώ.
Σημειωτέον ότι δεν είχαν ξοδέψει ούτε ένα ευρώ ,αντιθέτως είχαν εισπράξει 2.500€ από τον παίκτη ,γεγονός που επανειλημμένα είχα επισημάνει, όταν είχε δοθεί στον Ατρόμητο Αγ. Γεωργίου
Αποδείξανε όμως στη κοινωνία μας τον τρόπο που είναι ικανοί να διαχειριστούν τα όνειρα και τις ελπίδες ενός δεκαοκτάχρονου, απαξιώνοντας τον ίδιο και την οικογένεια του , όπως αυτό φάνηκε με την απάντηση που έδωσαν στον τύπο με τρόπο απαράδεκτο , για να φανούν οι σωστοί και να φέρουν το αίσθημα το δικαίου στα μέτρα τους, γιατί μόνο έτσι μπορούν να δικαιολογηθούν στο ερώτημα «γιατί δεν δώσατε κύριοι την ελεύθερη μεταγραφή».
Δεν τους αγγίζει πώς νοιώθει ένα παιδί, δεν μπορούν να καταλάβουν το δικαίωμα ενός εφήβου για αυτοδιάθεση. Ταμπουρώθηκαν πίσω από τη προμετωπίδα του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ θέλοντας να διατηρήσουν την ανωνυμία τους και τη μικρότητά τους, ικανοποιώντας τον εγωισμό τους ότι είναι κάποιοι και μπορούν να διαφεντεύουν ψυχές και σώματα στο όνομα του συμφέροντος και του κέρδους για το ΣΩΜΑΤΕΙΟ.
Το ερώτημα που μπαίνει όμως είναι για ποιους σκοπούς και με τι αρχές ιδρύθηκε το ΣΩΜΑΤΕΙΟ; Στο όνομα του υγιούς αθλητισμού, για κοινωνική προσφορά στα παιδιά του τόπου, βασιζόμενο στις αρχές του ήθους, της ευγένειας, της εντιμότητας ή μήπως για ικανοποίηση προσδοκιών ξένων τελείως προς τα αθλητικά ιδανικά, για σκοπούς και κέρδη δηλαδή που οδηγούν σε άλλους ατραπούς, όπως φιλοδοξίας ή αναγνωρισιμότητας .
Ποιος είναι ο ρόλος των ερασιτεχνικών ομάδων? Οδηγούμε τα παιδιά μας σε αυτές για να αθληθούν, να παίξουν, να μάθουν, να ενταχθούν στην ομάδα. Ποιους ανθρώπους εμπιστευόμαστε; Πώς πρέπει να δράσουμε ή να αντιδράσουμε σαν γονείς; Κλείνοντας θεωρώ ότι το λάθος μας είναι ότι εμπιστευθήκαμε τους ανθρώπους που θεωρούσαμε φίλους , που λέγαμε καλημέρα μια ζωή και που πιστέψαμε ότι είχαν αρχές και ότι ο λόγος τους είχε την ισχύ συμβολαίου. Βιώσαμε πλάνη οικτρά, και αυτό ας αποτελέσει παράδειγμα και συμβουλή προς όλους τους γονιούς που τα παιδιά τους ασχολούνται με τον αθλητισμό και ειδικά με το ποδόσφαιρο.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Σπύρος Κωστάλας
