Στη Χίο του 1940 μας ταξιδεύει μέσα από τα ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΜΝΗΜΗΣ ο Γιάννης Μακριδάκης. Μέσα από τα αρχεία του χιώτικου τύπου της εποχής, που το ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ εκδίδει με το παραπάνω τίτλο και με αρχή το 1912, ξεδιπλώνεται η τοπική μας καθημερινή ιστορία.
Στην προλογική σημείωση του Γιάννη στα “Τετράδια Μνήμης, Χίος 1940” σημειώνεται (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας):
«Ο θάνατος του Πρίγκιπα Χριστόφορου γεμίζει θλίψη τη Χίο στις αρχές του 1940, παρόλο που οι αστρολογικές προβλέψεις των διάσημων ευρωπαίων μέντιουμ δίνουν με σιγουριά το τέλος του πολέμου, αντ’ αυτών βέβαια η πολεμική κατάσταση καλά κρατεί και οι πρώτοι τορπιλισμοί και καταβυθίσεις χιώτικων ατμόπλοιων από νάρκες είναι γεγονός, όπως και τα πρώτα θύματα ναυτικοί που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στις θάλασσες.
Πίσω στο νησί, το 1940 ξεκινά με το διορισμό Διοικητικού Συμβουλίου στο Δήμο Χίου, υπό τον Δήμαρχο Καλβοκορέση, Πρόεδρος του οποίου διορίζεται ο Ανδρέας Λεμός. Το πρώτο χέρι βέβαια στη διοίκηση έχει ο Θεμιστοκλής Αθανασιάδης Νόβας, ο οποίος διανύει το τέταρτο έτος του ως Νομάρχης Χίου και γιορτάζει την επέτειο αυτή με μεγάλες τιμές.
Στο μεταξύ προχωράει σε διάφορα έργα υποδομών όπως τη δημιουργία Ιστορικού Αρχείου που στεγάζεται εντός της Βιβλιοθήκης Κοραή, στην ίδρυση Ταχυδρομείου στο Πυργί, στη θεμελίωση του Δημοτικού σχολείου Αρμολίων, στην αποπεράτωση των κοινοτικών καταστημάτων Μεστών και Βέσσας, στην κατασκευή του δρόμου Χίου-Λιμένα Μεστών, τον οποίο προτείνει να ονομάσουν οι χωρικοί «οδό Ιωάννου Μεταξά».
«Οδός Ιωάννου Μεταξά», όμως ονομάζεται και η κεντρικότερη και ιστορικότερη οδός της πόλης, η Απλωταριά, μετά από την ατυχέστερη ιστορικά απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Δήμου Χίου.
Μια άλλη οδός που δεν αλλάζει όνομα αλλά όψη είναι η Παράλληλος, η οποία ασφαλτοστρώνεται μερίμνη του Λιμενικού Ταμείου, ενώ η πόλη αποκτά ένα ακόμα κέντρο πολυτελείας και προόδου, το ονομαστό κινηματοθέατρο «Ρεξ», του οποίου τα εγκαίνια λαμβάνουν χώρα στις 24 Μαρτίου 1940 και αλλάζει το σκηνικό στα κινηματογραφικά δεδομένα του νησιού.
Άλλες σημαντικές ενέργειες του Νομάρχη Αθανασιάδη για την επίλυση των προβλημάτων της Χίου είναι η χωροθέτηση του τόπου απόρριψης των απορριμμάτων της πόλης στις περιοχές Παναγίας Βοηθείας και Αγίου Ματθαίου, η δημιουργία δασικών συνεταιρισμών για την εκμετάλλευση και την προστασία του δασικού πλούτου της Χίου και η κρατικοποίηση των ιαματικών λουτρών Κεράμου για την επίτευξη της λειτουργίας τους μερίμνη του Υπουργείου Οικονομικών.
Και μέσα σε αυτό τον οργασμό έργων αλλά και ιδιωτικών προσφορών όπως η Χωρέμειος Ταπητουργική Σχολή Νενήτων, μέσα στη μεγάλη χαρά του λαού για την γέννηση επιτέλους του Διαδόχου Παύλου που ανακούφισε τους πάντες αφού εγγυήθηκε τη συνέχιση της βασιλικής οικογένειας, έρχεται η πρώτη απόφαση για διανομή δελτίων άρτου και τροφίμων.
Λίγες μέρες αργότερα η είδηση του τορπιλισμού της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου κάνει γρήγορα το γύρο της Ελλάδας και περνά κι από τη Χίο σκορπώντας θλίψη και οργή στο λαό, ο οποίος από τις αρχές του Σεπτέμβρη πέφτει σε περίσκεψη και σιωπή.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα μπαίνει στον πόλεμο και η Χίος υποδέχεται αυτή την εξέλιξη με ογκώδες συλλαλητήριο στην πλατεία Βουνακίου, υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Οι Χιώτες επίστρατοι επιβιβάζονται στα βαπόρια για το μέτωπο και ως το τέλος του έτους μονάχα ειδήσεις για νεκρούς, τραυματίες αλλά και επιτυχίες των ελληνικών δυνάμεων στην Αλβανία καταφθάνουν στο νησί, σκορπώντας ενθουσιασμό και εθνική υπερηφάνεια στους υπηκόους της Εθνικής Κυβερνήσεως.»
Στην προλογική σημείωση του Γιάννη στα “Τετράδια Μνήμης, Χίος 1940” σημειώνεται (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας):
«Ο θάνατος του Πρίγκιπα Χριστόφορου γεμίζει θλίψη τη Χίο στις αρχές του 1940, παρόλο που οι αστρολογικές προβλέψεις των διάσημων ευρωπαίων μέντιουμ δίνουν με σιγουριά το τέλος του πολέμου, αντ’ αυτών βέβαια η πολεμική κατάσταση καλά κρατεί και οι πρώτοι τορπιλισμοί και καταβυθίσεις χιώτικων ατμόπλοιων από νάρκες είναι γεγονός, όπως και τα πρώτα θύματα ναυτικοί που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στις θάλασσες.
Πίσω στο νησί, το 1940 ξεκινά με το διορισμό Διοικητικού Συμβουλίου στο Δήμο Χίου, υπό τον Δήμαρχο Καλβοκορέση, Πρόεδρος του οποίου διορίζεται ο Ανδρέας Λεμός. Το πρώτο χέρι βέβαια στη διοίκηση έχει ο Θεμιστοκλής Αθανασιάδης Νόβας, ο οποίος διανύει το τέταρτο έτος του ως Νομάρχης Χίου και γιορτάζει την επέτειο αυτή με μεγάλες τιμές.
Στο μεταξύ προχωράει σε διάφορα έργα υποδομών όπως τη δημιουργία Ιστορικού Αρχείου που στεγάζεται εντός της Βιβλιοθήκης Κοραή, στην ίδρυση Ταχυδρομείου στο Πυργί, στη θεμελίωση του Δημοτικού σχολείου Αρμολίων, στην αποπεράτωση των κοινοτικών καταστημάτων Μεστών και Βέσσας, στην κατασκευή του δρόμου Χίου-Λιμένα Μεστών, τον οποίο προτείνει να ονομάσουν οι χωρικοί «οδό Ιωάννου Μεταξά».
«Οδός Ιωάννου Μεταξά», όμως ονομάζεται και η κεντρικότερη και ιστορικότερη οδός της πόλης, η Απλωταριά, μετά από την ατυχέστερη ιστορικά απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Δήμου Χίου.
Μια άλλη οδός που δεν αλλάζει όνομα αλλά όψη είναι η Παράλληλος, η οποία ασφαλτοστρώνεται μερίμνη του Λιμενικού Ταμείου, ενώ η πόλη αποκτά ένα ακόμα κέντρο πολυτελείας και προόδου, το ονομαστό κινηματοθέατρο «Ρεξ», του οποίου τα εγκαίνια λαμβάνουν χώρα στις 24 Μαρτίου 1940 και αλλάζει το σκηνικό στα κινηματογραφικά δεδομένα του νησιού.
Άλλες σημαντικές ενέργειες του Νομάρχη Αθανασιάδη για την επίλυση των προβλημάτων της Χίου είναι η χωροθέτηση του τόπου απόρριψης των απορριμμάτων της πόλης στις περιοχές Παναγίας Βοηθείας και Αγίου Ματθαίου, η δημιουργία δασικών συνεταιρισμών για την εκμετάλλευση και την προστασία του δασικού πλούτου της Χίου και η κρατικοποίηση των ιαματικών λουτρών Κεράμου για την επίτευξη της λειτουργίας τους μερίμνη του Υπουργείου Οικονομικών.
Και μέσα σε αυτό τον οργασμό έργων αλλά και ιδιωτικών προσφορών όπως η Χωρέμειος Ταπητουργική Σχολή Νενήτων, μέσα στη μεγάλη χαρά του λαού για την γέννηση επιτέλους του Διαδόχου Παύλου που ανακούφισε τους πάντες αφού εγγυήθηκε τη συνέχιση της βασιλικής οικογένειας, έρχεται η πρώτη απόφαση για διανομή δελτίων άρτου και τροφίμων.
Λίγες μέρες αργότερα η είδηση του τορπιλισμού της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου κάνει γρήγορα το γύρο της Ελλάδας και περνά κι από τη Χίο σκορπώντας θλίψη και οργή στο λαό, ο οποίος από τις αρχές του Σεπτέμβρη πέφτει σε περίσκεψη και σιωπή.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940 η Ελλάδα μπαίνει στον πόλεμο και η Χίος υποδέχεται αυτή την εξέλιξη με ογκώδες συλλαλητήριο στην πλατεία Βουνακίου, υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Οι Χιώτες επίστρατοι επιβιβάζονται στα βαπόρια για το μέτωπο και ως το τέλος του έτους μονάχα ειδήσεις για νεκρούς, τραυματίες αλλά και επιτυχίες των ελληνικών δυνάμεων στην Αλβανία καταφθάνουν στο νησί, σκορπώντας ενθουσιασμό και εθνική υπερηφάνεια στους υπηκόους της Εθνικής Κυβερνήσεως.»
Διαφήμιση
