ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ένα παιδί που γεννιέται σε κάποιο μαιευτήριο της Ελλάδας από γονείς που κάποτε ήρθαν από αλλού. Φανταστείτε αυτό το παιδί να περνά από το Νηπιαγωγείο και την ελληνική Εκπαίδευση. Φανταστείτε ότι τα ελληνικά είναι για αυτό το παιδί η δική του γλώσσα. Φανταστείτε πως η Ελλάδα είναι για αυτό το παιδί η μοναδική πατρίδα. Δεν έχει άλλη. Οι γονείς του, για να θεραπεύσουν την νεύρωση τού ξένου, πάντα κρατούν μιαν ελπίδα ότι κάποτε θα επιστρέψουν πίσω. Αν και οι περισσότεροι δεν θα το κάνουν ποτέ. Όπως συνέβη με τους περισσότερους Έλληνες μετανάστες όπου κι αν πήγαν. Για αυτό το παιδί όμως η πατρίδα καταγωγής των γονέων του καθίσταται σιγά σιγά μια φολκλορική, τουριστική αναφορά. Εδώ έχει τις παρέες του, τις μνήμες του, τους έρωτές του, τις λύπες του, τους δεσμούς του. Αυτή ήταν ανέκαθεν η ιστορία της μετανάστευσης. Φανταστείτε ότι αυτό το παιδί μεγαλώνει πιστεύοντας πως ανήκει εδώ, πως είναι Έλληνας, ισότιμο με τους άλλους. Γιατί θεωρεί πως Έλληνας γίνεσαι, δεν γεννιέσαι. Ξαφνικά όμως στα δεκαοκτώ του ανακαλύπτει, από τις δημόσιες υπηρεσίες ότι το βλέπουν σαν να ήρθε μόλις χθες. Ότι χρειάζεται άδεια για να παραμείνει σε μια πατρίδα που αυτό θεωρεί δική του. Ότι είναι ξένος και πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Φανταστείτε για λίγο τον εαυτό σας στη θέση του. Μόνο για λίγο…
του Γκαζμέντ Καπλάνι
(το κείμενο δημοσιεύτηκε στο δικτυακό τόπο της Επιτροπής αλληλεγγύης στους πρόσφυγες www.lathra.gr)
