Μια ελάσσονος σημασίας δική είναι μείζον θέμα για την συλλογική μνήμη των κατοίκων της Χίου;
Σκοπός του άρθρου αυτού είναι η κριτική ματιά σε σημεία στις κρίσεις των λεχθέντων και ευρέως κυκλοφορούντων πριν και μετά την Δίκη της 25/7. Δεν εξαντλεί τα γεγονότα ούτε διεκδικεί καμιά αλήθεια αλλά αποσκοπεί στην κατάθεση μιας λίγο αιρετικής ματιάς επισημαίνοντας ιδεολογικά στερεότυπα και συλλογικές πρακτικές:
Η «ενέδρα του θολοποταμίου» είναι πλέον γνωστή σε όλους μας ως η συμπλοκή Αλβανών και Ελλήνων μετά το πανηγύρι τον Προφήτη Ηλία.
Ευτυχώς αποφύγαμε τα χειρότερα λέγεται. Είναι έτσι; και αν είναι ποια μπορεί να ήταν αυτά;. Μήπως θα έπρεπε να μιμηθούμε τα γεγονότα στα Λουτρά Λέσβου πριν έξι χρόνια όταν μετά από συμπλοκή σε τοπικό σκυλάδικο Ελλήνων και Αλβανών διώχθηκαν βιαίως από το χωριό όλοι οι μετανάστες κάτοικοι του, στην συντριπτική τους πλειοψηφία Αλβανοί.
Ο Γιάννης, ο Γιώργος ο Ηλίας –τυχαία τα ονόματα- και καμιά 30αρία άλλοι Θολοποταμούσοι έπεσαν σε «δολοφονική ενέδρα» «μπλόκο» απογευματινές ώρες επτά Αλβανών «νταήδων»!!!!.
Τι και αν σε μία στοιχειώδη αναψηλάφηση των δημοσίως γνωστών περιστατικών –από στόμα σε στόμα, και από υπερβολή σε υπερβολή- η ευθύνη είναι τουλάχιστον μοιρασμένη.
Βέβαια και κλίμα καλλιεργήθηκε και πιέσεις ασκήθηκαν και διάφορα ρατσιστικά αντανακλαστικά γνωστά και καταγεγραμμένα δυστυχώς ανασύρθηκαν τις ημέρες μέχρι την Δίκη.
Η τοπική κοινωνία ζήτησε και έλαβε δικαίωση: τον εξοστρακισμό. Την απέλαση των Αλβανών –διότι κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματα τους- από την δική μας αγγελική κοινωνία της Ευλογίας.
Μήπως είναι πολιτικά ορθή η δημόσια παρέμβαση του κ. Νομάρχη για ένα ήσσονος σημασίας ποινικό θέμα;
Τι και αν μια μικρή κοινότητα με νωπές τις μνήμες της μετανάστευσης συσπειρώνεται εναντίον των Αλβανών μεταναστών εργατών μεροκαματιάρηδων στα χωράφια και τις οικοδομές ζητώντας την απέλαση τους πίσω στη χώρα από όπου προήλθαν. Μέγιστη τιμωρία για όσους γνωρίζουν ή αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να ξεριζώνεσαι και να σε στέλνουν ξανά πίσω με την οικογένεια σου μετά από χρόνια σκληρής εργασίας και οικογενειακής εγκατάστασης
Το «ανυπέρβλητο» βέβαια επιχείρημα είναι ότι σοβαρά εγκλήματα κατά ζωής εμείς εδώ στη Χίο δεν έχουμε. Ας απαντήσουν οι κοινωνιολόγοι & εγκληματολόγοι αν οι παραβατικές πράξεις είναι κοινωνικό ή ενδημικό φαινόμενο.
Οι λοιποί αλβανοί ας λάβουν και αυτοί το μήνυμα ότι δηλαδή θα πρέπει να κάθονται στην απέναντι του Δημαρχείου πλευρά, γιατί προσβάλουν με την ικεσία τους για εργασία την τσιμεντένια αισθητική του χουντικού μεγάρου. Ας καθίσουν στα αυγά τους και ας μη μιλούν και πολύ για την καθόλα ρατσιστική επίθεση τη νύκτα του «Euro» και προπάντων εμείς εδώ νταήδες δεν σηκώνουμε τους στέλνουμε από κει που ήρθαν.
Σας ευχαριστώ
