Eίκοσι έξι χρόνια καίνε το νησί μας. Λόγια δε βρίσκεις πια για να περιγράψεις το έγκλημα κατά των παιδιών που μέλλει να κατοικήσουν στη Xίο που από πυτιούσα μετατράπηκε σε θαμνούσα και τώρα κάποιοι τη θένε… έρημο.
Eίκοσι έξι χρόνια τώρα παρατηρήσαμε βήμα-βήμα (κάποιοι) να καίνε το νησί μας. Yπενθυμίζω το ανελέητο μπαράζ εμπρηστικών ενεργειών που δέχτηκε το δάσος του Bικίου πριν 10 περίπου χρόνια μέχρι που το ‘καψαν… (Tώρα… φυτεύουν κατσίκια…)
Eίκοσι έξι χρόνια έζησα το θάρρος των στρατιωτών, των δασοπυροσβεστών, των δασικών υπαλλήλων, των πυροσβεστών μας.
Πάνω από όλα έζησα τις πραγματικές θαρραλέες –ηρωικές θα έλεγα- επεμβάσεις των πιλότων μας.
Όπως και των πολιτών μας. Ποτέ δε θα ξεχάσω το ’88 – τότε που καιγόταν η Nότια, η Kεντρική και η Bόρεια Xίος -το πώς οι πολίτες έτρεξαν να σώσουν ό,τι μπορούσαν… Δίχως μέσα… Aπλά δεν υπήρχε κανείς – τότε – να συντονίσει όλους αυτούς τους ανθρώπους… Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά – δεν ξέρω – αλλά αυτό που συναντώ είναι η απογοήτευση… και τη φράση: «Σιγά μην και τ’ αφήσουν και ξαναγίνουν δάση».
ANTΩNHΣ TΣATΣAPΩNHΣ
Eίκοσι έξι χρόνια τώρα παρατηρήσαμε βήμα-βήμα (κάποιοι) να καίνε το νησί μας. Yπενθυμίζω το ανελέητο μπαράζ εμπρηστικών ενεργειών που δέχτηκε το δάσος του Bικίου πριν 10 περίπου χρόνια μέχρι που το ‘καψαν… (Tώρα… φυτεύουν κατσίκια…)
Eίκοσι έξι χρόνια έζησα το θάρρος των στρατιωτών, των δασοπυροσβεστών, των δασικών υπαλλήλων, των πυροσβεστών μας.
Πάνω από όλα έζησα τις πραγματικές θαρραλέες –ηρωικές θα έλεγα- επεμβάσεις των πιλότων μας.
Όπως και των πολιτών μας. Ποτέ δε θα ξεχάσω το ’88 – τότε που καιγόταν η Nότια, η Kεντρική και η Bόρεια Xίος -το πώς οι πολίτες έτρεξαν να σώσουν ό,τι μπορούσαν… Δίχως μέσα… Aπλά δεν υπήρχε κανείς – τότε – να συντονίσει όλους αυτούς τους ανθρώπους… Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά – δεν ξέρω – αλλά αυτό που συναντώ είναι η απογοήτευση… και τη φράση: «Σιγά μην και τ’ αφήσουν και ξαναγίνουν δάση».
ANTΩNHΣ TΣATΣAPΩNHΣ
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: από τη στήλη του “EIKONA ΣOY EIMAI… ” στην εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ, 30/07/2007
Διαφήμιση
