Στάχτη και μπούλμπερη…
Καλημέρα από τη Στοκχόλμη.
Τι καλημέρα δηλαδή, που είναι κακή και πολύ… θερμή.
Ανείπωτη είναι αυτή η τραγωδία που έπληξε την Ελλάδα μας. Ακούγοντας τις ειδήσεις για τον αριθμό των νεκρών δεν μπορώ να το πιστέψω. Και που να το εξηγήσω στους Σουηδούς πως είναι δυνατόν να καίγονται τόσοι άνθρωποι σε διαφορετικά μέρη από τις φωτιές…
Πελοποννήσιος γαρ (συμπατριώτες του ΠΕΛΟΠΑ μήπως μπορούμε να κάνουμε κάτι;) και έχοντας γυρίσει αυτές τις περιοχές θλίβομαι για τη μεγάλη καταστροφή (το δεύτερο πιο σημαντικό) στις περιουσίες αυτών των ανθρώπων. Στον Πύργο τυχαίνει να ζει η αδερφή μου που ασχολούνταν συστηματικά με τη γεωργία, όπως πάρα πολλοί σε αυτές τις περιοχές. Η φωτιά τους… τρύγησε τα αμπέλια και τους μάζεψε τις ελιές…
Καταστροφή. Στο χωριό τους οι ίδιοι οι κάτοικοι κατάφεραν να σώσουν τα σπίτια από τις φλόγες. Πώς να γλυτώσουν όμως τα αμπέλια, τις σταφίδες, τις ελιές;
«Ούτε πράσινο φύλλο δεν έχει μείνει», μου λέει,
Και μετά την οικονομική καταστροφή των νοικοκυριών, η εθνική καταστροφή αλλά δυστυχώς και παγκόσμια. Γιατί όταν καίγονται δάση και γενικά πράσινο δεν καταστρέφεται μόνο εκείνη η περιοχή. Οι αλλαγές στο κλίμα είναι μεγαλύτερες και επηρεάζουν το γεωγραφικό διαμέρισμα, τη χώρα, τη γη ολόκληρη.
Αυτό που συμπεραίνεται από την όλη καταστροφή είναι ότι υπήρχε παντελής ανοργανωσιά. Οι αρμόδιοι ίσως και να ήθελαν στην αρχή να περιορίσουν την έκταση του φαινομένου (να «θάψουν» την είδηση κατά τη δημοσιογραφική γλώσσα) αλλά όταν μετρούσαμε όχι καμένα στρέμματα αλλά ανθρώπινες ψυχές τότε… Τότε ζητήσαμε βοήθεια από το εξωτερικό.
Και τι αποζημίωση θα πάρουν αυτές οι οικογένειες; Τι θα πρωτοαποζημιωθούν οι… οικοσυσκευές, ή οι περιουσίες; (γιατί ο πόνος από το χαμένο δικό σου άνθρωπο δεν αποζημιώνεται με τίποτα)…
Πως θα ξεπληρωθούν δάνεια; Πως θα ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις (που μερικές φορές είναι και ευχάριστες, όπως το να περάσει το παιδί σου μετά από τόσο αγώνα στη σχολή προτίμησής του);
Χρειάζονται ώριμοι πολίτες
Δεν ξέρω το κλίμα που επικρατεί στην χώρα μας. Και εννοώ το πολιτικό κλίμα.
Από τη μια χαίρομαι που δεν έχω τη δυνατότητα να παρακολουθήσω τα κανάλια μας να περιγράφουν με λεπτομέρειες πως κάηκε η τάδε οικογένεια, πως καταστράφηκε αυτό το χωριό, πως έγινε κάρβουνο η πλαγιά με τις καλλιέργειες καθώς και το μοναδικό δάσος και πως ακόμα και η Αρχαία Ολυμπία παραλίγο να γίνει στάχτη…
Από την άλλη όμως νομίζω ότι μιας και η τραγωδία αυτή συνέπεσε με την προεκλογική περίοδο, πρέπει να το σκεφτεί καλά ο πολίτης- ψηφοφόρος για το τι θα ζητήσει καταρχήν, και εν συνεχεία για το τι θα ψηφίσει.
Μια ζωή λέμε για αυτούς που μας κυβερνούν. Ας τους διαλέξουμε λοιπόν με προσοχή και ας αποδώσουμε αυτά που αναλογούν στον καθένα.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι η «Δ» έχει συγκεκριμένη πολιτική θέση. Νομίζω όμως ότι ως πολίτης έχω χρέος να σημειώσω το γεγονός αυτό και όποιος ψηφίσει να ψηφίσει με βάση το συλλογικό καλό και όχι το ατομικό συμφέρον.
Γιατί σήμερα μπορεί να είναι η καταστροφή του γείτονα, αύριο όμως θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα και δεν έχουμε καμιά δικαιολογία να λέμε πια για αυτούς που μας κυβερνούν…
Καλημέρα
του Θοδωρή Πυλιώτη
pyliotis@freemail.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 28/8/2007 (dimokratiki.org)
Καλημέρα από τη Στοκχόλμη.
Τι καλημέρα δηλαδή, που είναι κακή και πολύ… θερμή.
Ανείπωτη είναι αυτή η τραγωδία που έπληξε την Ελλάδα μας. Ακούγοντας τις ειδήσεις για τον αριθμό των νεκρών δεν μπορώ να το πιστέψω. Και που να το εξηγήσω στους Σουηδούς πως είναι δυνατόν να καίγονται τόσοι άνθρωποι σε διαφορετικά μέρη από τις φωτιές…
Πελοποννήσιος γαρ (συμπατριώτες του ΠΕΛΟΠΑ μήπως μπορούμε να κάνουμε κάτι;) και έχοντας γυρίσει αυτές τις περιοχές θλίβομαι για τη μεγάλη καταστροφή (το δεύτερο πιο σημαντικό) στις περιουσίες αυτών των ανθρώπων. Στον Πύργο τυχαίνει να ζει η αδερφή μου που ασχολούνταν συστηματικά με τη γεωργία, όπως πάρα πολλοί σε αυτές τις περιοχές. Η φωτιά τους… τρύγησε τα αμπέλια και τους μάζεψε τις ελιές…
Καταστροφή. Στο χωριό τους οι ίδιοι οι κάτοικοι κατάφεραν να σώσουν τα σπίτια από τις φλόγες. Πώς να γλυτώσουν όμως τα αμπέλια, τις σταφίδες, τις ελιές;
«Ούτε πράσινο φύλλο δεν έχει μείνει», μου λέει,
Και μετά την οικονομική καταστροφή των νοικοκυριών, η εθνική καταστροφή αλλά δυστυχώς και παγκόσμια. Γιατί όταν καίγονται δάση και γενικά πράσινο δεν καταστρέφεται μόνο εκείνη η περιοχή. Οι αλλαγές στο κλίμα είναι μεγαλύτερες και επηρεάζουν το γεωγραφικό διαμέρισμα, τη χώρα, τη γη ολόκληρη.
Αυτό που συμπεραίνεται από την όλη καταστροφή είναι ότι υπήρχε παντελής ανοργανωσιά. Οι αρμόδιοι ίσως και να ήθελαν στην αρχή να περιορίσουν την έκταση του φαινομένου (να «θάψουν» την είδηση κατά τη δημοσιογραφική γλώσσα) αλλά όταν μετρούσαμε όχι καμένα στρέμματα αλλά ανθρώπινες ψυχές τότε… Τότε ζητήσαμε βοήθεια από το εξωτερικό.
Και τι αποζημίωση θα πάρουν αυτές οι οικογένειες; Τι θα πρωτοαποζημιωθούν οι… οικοσυσκευές, ή οι περιουσίες; (γιατί ο πόνος από το χαμένο δικό σου άνθρωπο δεν αποζημιώνεται με τίποτα)…
Πως θα ξεπληρωθούν δάνεια; Πως θα ανταποκριθούν σε υποχρεώσεις (που μερικές φορές είναι και ευχάριστες, όπως το να περάσει το παιδί σου μετά από τόσο αγώνα στη σχολή προτίμησής του);
Χρειάζονται ώριμοι πολίτες
Δεν ξέρω το κλίμα που επικρατεί στην χώρα μας. Και εννοώ το πολιτικό κλίμα.
Από τη μια χαίρομαι που δεν έχω τη δυνατότητα να παρακολουθήσω τα κανάλια μας να περιγράφουν με λεπτομέρειες πως κάηκε η τάδε οικογένεια, πως καταστράφηκε αυτό το χωριό, πως έγινε κάρβουνο η πλαγιά με τις καλλιέργειες καθώς και το μοναδικό δάσος και πως ακόμα και η Αρχαία Ολυμπία παραλίγο να γίνει στάχτη…
Από την άλλη όμως νομίζω ότι μιας και η τραγωδία αυτή συνέπεσε με την προεκλογική περίοδο, πρέπει να το σκεφτεί καλά ο πολίτης- ψηφοφόρος για το τι θα ζητήσει καταρχήν, και εν συνεχεία για το τι θα ψηφίσει.
Μια ζωή λέμε για αυτούς που μας κυβερνούν. Ας τους διαλέξουμε λοιπόν με προσοχή και ας αποδώσουμε αυτά που αναλογούν στον καθένα.
Γνωρίζω πολύ καλά ότι η «Δ» έχει συγκεκριμένη πολιτική θέση. Νομίζω όμως ότι ως πολίτης έχω χρέος να σημειώσω το γεγονός αυτό και όποιος ψηφίσει να ψηφίσει με βάση το συλλογικό καλό και όχι το ατομικό συμφέρον.
Γιατί σήμερα μπορεί να είναι η καταστροφή του γείτονα, αύριο όμως θα χτυπήσει και τη δική μας πόρτα και δεν έχουμε καμιά δικαιολογία να λέμε πια για αυτούς που μας κυβερνούν…
Καλημέρα
του Θοδωρή Πυλιώτη
pyliotis@freemail.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 28/8/2007 (dimokratiki.org)
Διαφήμιση
