ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΓΡΙΑΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΜΕ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
Οι εκλογές-πραξικόπημα, στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας, προκηρύχθηκαν την ώρα που η φωτιά των «εμπόρων γης» λαμπάδιαζε την Πεντέλη, ένα μήνα μετά το κάψιμο της Πάρνηθας που προσέφερε 65 στρέμματα δώρο για την επέκταση του καζίνο Μον Παρνές. Μια εβδομάδα μετά, το πύρινο ολοκαύτωμα σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο, με τους δεκάδες νεκρούς, τα καμένα χωριά και τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καμένων δασικών εκτάσεων! Όχι, δεν πρόκειται για «εθνική τραγωδία» και «ασύμμετρη απειλή», ούτε πρόκειται να σεβαστούμε τις εκκλήσεις για ενότητα, γιατί «δεν είναι η ώρα της απόδοσης πολιτικών ευθυνών». Υπεύθυνοι για αυτήν την τραγωδία, για τον πόνο και την θλίψη που αφήνει πίσω της, είναι η κυβέρνηση της Ν.Δ. που επιμένει στην κατάργηση του άρθρου 24 του Συντάγματος και οπλίζει τα χέρια των εμπρηστών και η «συμπολίτευση» του ΠΑΣΟΚ, που στη διάρκεια της εκσυγχρονιστικής διακυβέρνησής της, αποχαρακτήριζε δασικές εκτάσεις και νομιμοποιούσε αυθαίρετα! Την ίδια ώρα που η «ισχυρή Ελλάδα» διαθέτει δισεκατομμύρια Ευρώ ετησίως για ένα από τα ακριβότερα εξοπλιστικά προγράμματα στον κόσμο, η πολιτική του δικομματισμού ευθύνεται για τις ελλείψεις στην δασοπροστασία και δασοπυρόσβεση, για τους χιλιάδες «έκτακτους» και «συμβασιούχους» επί χρόνια πυροσβέστες, σε μόνιμο καθεστώς πολιτικής ομηρίας
Η κυβέρνηση της ΝΔ, ενδιάμεσα στα «μπάνια του λαού» και την πύρινη λεηλασία, εξαγγέλλει τις κωμικοτραγικότερες εκλογές των τελευταίων χρόνων. Η πιο σύντομη προεκλογική περίοδος μετά τη μεταπολίτευση έρχεται με μοναδικό επίδικο την «νωπή εντολή του λαού» που θα επιτρέψει στη νέα κυβέρνηση να εφαρμόσει τα αντεργατικά της σχέδια σα να μην πέρασε μία μέρα από τις μεγαλειώδεις φοιτητικές κινητοποιήσεις, τις δεκάδες εργατικές απεργίες και το σκάνδαλο των ληστεμένων (για μια φορά ακόμα) ασφαλιστικών ταμείων. Λανσάροντας στα ψηφοδέλτια από τηλεπαρουσιάστριες μέχρι τον πρώην αρχηγό ΓΕΕΘΑ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ θέλουν να πάρουν εκδίκηση από το πρόσφατο μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα κραδαίνοντας το ρόπαλο των μεταρρυθμίσεων: Αντιλαϊκός προϋπολογισμός με αύξηση ΦΠΑ και ψίχουλα παροχών, αντιασφαλιστική επιδρομή (με αύξηση την ορίων ηλικίας, κτύπημα των δικαιωμάτων των γυναικών, περιορισμό των βαρέων και ανθυγιεινών), υλοποίηση της «Πράσινης Βίβλου της ΕΕ» για επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, εφαρμογή του νόμου-πλαισίου για τα Α.Ε.Ι. και συνολική επίθεση στην παιδεία, Συνταγματική Αναθεώρηση κτλ. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών φωτίζουν, με τον πιο δραματικό τρόπο, την σύνδεση ανάμεσα στο ολοκαύτωμα της φύσης και των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Μετά το «περισσότερο κράτος» της καταστολής και του αυταρχισμού απέναντι στην απεργία των δασκάλων και στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, γνωρίσαμε το «λιγότερο κράτος» του ακραίου νεοφιλελευθερισμού με τις ανύπαρκτες υποδομές στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών. Μετά τις εκλογές, έρχεται το κράτος της πιο άγριας και στρατηγικού τύπου επίθεσης του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους και την νεολαία.
Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΥΤΕ ΘΕΛΕΙ, ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΕΙ !
Μέσα από τους αγώνες της τελευταίας περιόδου, η διαχειριστική Αριστερά αποδείχθηκε ανίκανη στρατηγικά και πολιτικά να αποκρούσει την επίθεση του κεφαλαίου και να διεκδικήσει νίκες υπέρ των εργαζομένων.
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παραμένει προσκολλημένος στην γραμμή της «αντινεοφιλελεύθερης διαχείρισης» και του «προοδευτικού εκσυγχρονισμού». Αφήνει ανοικτό παράθυρο για κεντρική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στο όνομα της «ενότητας των αριστερών δυνάμεων», παρά το ότι αυτή την στιγμή την ξορκίζει λόγω « προγραμματικών διαφορών». Ήδη συνεργάζεται μαζί του σε επίπεδο δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών και στις διοικήσεις των οργάνων του «επίσημου συνδικαλισμού» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Το άγχος του να αποδείξει ότι αποτελεί ένα «χρήσιμο, υπεύθυνο αριστερό κόμμα» τον οδήγησε να προτείνει μέσα στη Βουλή ένα άλλο νόμο-πλαίσιο ακριβώς εκείνη την στιγμή που ο αγώνας των φοιτητών είχε στριμώξει άγρια την κυβέρνηση! Κυρίως, όμως, αρνείται την αναγκαιότητα της ρήξης και της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, αφού το όραμά του για έναν «δημοκρατικό σοσιαλισμό» οδηγεί τελικά στην υποταγή του στα όρια της αστικής δημοκρατίας και φαντασιώνεται την μετεξέλιξη της Ε.Ε. του πολέμου, των ιμπεριαλιστικών επιδρομών και του κεφαλαίου σε «Ευρώπη των λαών».
Το ΚΚΕ αδυνατεί επίσης να εμπνεύσει τους εργαζόμενους και την νεολαία για μια άλλη κοινωνία. Έχοντας σαν «πρότυπο σοσιαλισμού» τα καθεστώτα του πρώην αν-«ύπαρκτου σοσιαλισμού»- όπου οι ηγεσίες αντικαθιστούσαν την συλλογική, εργατική εξουσία και η κομμουνιστική προοπτική θάβονταν κάτω από την «ανάπτυξη της υπερδύναμης»- και σαν πολιτική πρόταση την «λαϊκή εξουσία-οικονομία» όπου όλα τα κομμάτια του λαού χωράνε (π.χ. μικροί καπιταλιστές σαν τον Μπουτάρη), αρνείται να διατυπώσει ανοικτά την αναγκαιότητα για ρήξη και επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και δεν μπορεί να εκφράσει τα εργατικά συμφέροντα μέχρι το τέλος. Για αυτόν το λόγο δεν πιστεύει ότι είναι δυνατόν το κίνημα να καταφέρει με τον αγώνα του σοβαρά πλήγματα στην κυρίαρχη πολιτική και να κατακτήσει νίκες. Αυτό το απέδειξε και στην απεργία των δασκάλων και στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, όπου «σύρθηκε» στον αγώνα κάτω από την πίεση του κινήματος. Θεωρεί ως πολιτικοποίηση του κινήματος τη δική του κοινοβουλευτική ενίσχυση και περιορίζει τον αναγκαίο διαχωρισμό από τον «εκφυλισμένο συνδικαλισμό» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις συγκεντρώσεις καταγραφής των κομματικών του δυνάμεων μέσω ΠΑΜΕ και όχι συνολικά σε ένα νέο εργατικό κίνημα με άλλο περιεχόμενο και μορφές!
ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ, ΤΩΝ ΝΙΚΗΦΟΡΩΝ ΑΓΩΝΩΝ, ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ, ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ
Αντίθετα, το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σαν κεντρικό πολιτικό στόχο του προγράμματός του την ανάπτυξη της πάλης για ρήξη, ήττα και ανατροπή της διαρκούς αντεργατικής, τρομοκρατικής και πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και των κυβερνήσεων που την προωθούν. Για την αντεπίθεση των εργατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Για αυτόν τον στόχο υπάρχουν δύο προϋποθέσεις: Απαιτείται, καταρχήν, ένα νέο εργατικό κίνημα στα χέρια των εργαζομένων, που να στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων, των πρωτοβάθμιων σωματείων και επιτροπών αγώνα, κόντρα στις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, για κατακτήσεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο με διαρκή πολιτικό εκβιασμό. Επίσης, χρειάζεται να γίνουν σταθερά βήματα για την ενίσχυση-μέσα στους εργαζόμενους και την νεολαία-του τρίτου πόλου της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς. Πιστεύουμε ότι οι δύο αυτές επιδιώξεις θα δράσουν καταλυτικά για την δημιουργία ενός αντικαπιταλιστικού εργατικού μετώπου, που θα συνδέει το μπλοκάρισμα της επίθεσης, τις επιμέρους νίκες και κατακτήσεις με τον ανώτερο ποιοτικά στόχο της επανάστασης, της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας, για να ανοίξει ο δρόμος για τη σοσιαλιστική προοπτική και την κομμουνιστική απελευθέρωση.
Το ΜΕ.Ρ.Α. θεωρεί τις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη ως μια σημαντική στιγμή της ταξικής πάλης. Μαύρο σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που καίνε την ζωή μας! Χαμένη είναι η ψήφος που πάει στους «Δίδυμους Πύργους» της ίδιας αντεργατικής πολιτικής. Ψήφος-στήριξη στο ΜΕ.Ρ.Α. για μια άλλη Αριστερά, μαχητική, αντικαπιταλιστική και διεθνιστική, που θα υψώνει στις σημαίες της τους στόχους της κοινωνικής επανάστασης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Και η πιο μεγάλη πορεία ξεκινά με ένα μικρό βήμα μπροστά! Ας το κάνουμε μαζί…
