Κοινότητα Norrkoping Σουηδίας
Μιχάλης Λινοξυλάκης: Δεν καταλαβαίνω τις πολιτικές διαφορές
Μιχάλης Λινοξυλάκης: Δεν καταλαβαίνω τις πολιτικές διαφορές
Μικρές Ελλάδες, κύτταρα του πολιτισμού μας, αποτελούν οι ελληνικές κοινότητες στη Σουηδία, όπως και όλο τον κόσμο.
Τον περασμένο Απρίλιο και κατά τη διάρκεια του 18ου Συνεδρίου των Ελληνικών Συλλόγων και Κοινοτήτων της Σουηδίας μιλήσαμε με αρκετούς Ομογενείς όπου μας περιέγραψαν τη ζωή τους, τα προβλήματα, τους στόχους που έχουν στις κοινότητές τους.
Σήμερα παρουσιάζουμε τη συζήτηση που είχαμε με το Μιχάλη Λινοξυλάκη από την Κρήτη που εδώ και 5 χρόνια ζει στο Norrkoping. Μια πόλη με 130.000 κατοίκους στη νότια Σουηδία, όπου ζουν περίπου 150 οικογένειες Ελλήνων, 65 εκ των οποίων είναι εγγεγραμμένες στην κοινότητα.
Μας μιλά για τη δική του εμπειρία ερχόμενος στη Σουηδία. Για τη διαφορά στο εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και το μεγάλο μικρόβιο των Ελλήνων με τις πολιτικές μας διαφωνίες…
«Μέναμε στην Κρήτη πολλά χρόνια, εκεί γνωριστήκαμε με τη γυναίκα μου που είναι Σουηδέζα. Όμως διάφορες οικογενειακές καταστάσεις μας έκαναν να αποφασίσουμε να έρθουμε στη Σουηδία. Έχουμε μια κόρη σήμερα 14 ετών..
Τα 2 πρώτα χρόνια ήταν λίγο δύσκολα. Ηρθα και μεγάλος στη Σουηδία. Δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή. Είμαστε τουλάχιστον κοντά στη θάλασσα», χαμογελά.
Η κουβέντα φεύγει από τα προσωπικά και τον ρωτάμε για το σύλλογο του Norrkoping.
«Κάνουμε ορισμένες εκδηλώσεις. Έρχονται κάποια άτομα κάθε μέρα στο σύλλογο. Αλλά δεν συγκεντρώνονται πιο πολύ από 10 βία 20 άτομα, με την αφορμή κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα κλπ.», σημειώνει.
Ποιος είναι ο λόγος που δεν συμμετέχει κάποιος τόσο εύκολα, τον ρωτάμε.
«Νομίζω ότι τα προηγούμενα χρόνια, με τα κομματικά, με τις προσωπικές διαφορές, είναι και στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα που δεν μπορεί πιστεύω να συνεννοηθεί εύκολα, υπήρχε μια απαξίωση του θεσμού. Του να είμαστε μαζί να συνεργαζόμαστε για το κοινό καλό, και έτσι ο περισσότερος κόσμος απομακρύνθηκε από το σύλλογο.
«Εγώ όταν είδα, με τα δεδομένα που ήταν στην Ελλάδα, νόμισα ότι ο χώρος στο σύλλογο ήταν από σκηνικό της δεκαετίας του ’60. Μια παρακμασμένη κατάσταση. Ο καθένας δηλαδή που σεβόταν τον εαυτό του δεν είχε λόγο να πάει…
Και σήμερα είναι και άνθρωποι που δεν θέλουν κάνουν να ασχολούνται με Έλληνες. Και αιτία δεν είναι οι μικτοί οι γάμοι».
Εκπαίδευση χωρίς φροντιστήρια
– Έχεις μια κόρη που ήρθε αρκετά μεγάλη στη Σουηδία
«Στην αρχή είχε και αυτή πρόβλημα να προσαρμοστεί. Της κακοφάνηκε. Παρόλο που από τη μητέρα της μιλούσε τη γλώσσα από την Ελλάδα. Υπήρχε και στην Κρήτη σχολείο σουηδικών για τα ελληνοσουηδάκια. Αυτή τη στιγμή είναι πολύ ευχαριστημένη, αγαπά βέβαια την Ελλάδα θέλει να πηγαίνει διακοπές. Πάει στην 7η τάξη, σα να λέμε Δευτέρα γυμνασίου (σημείωση τον Απρίλιο 2007).
– Φροντιστήρια κάνετε εδώ; ρωτάμε με αφέλεια!
«Όχι, καμία σχέση! Εντελώς διαφορετικό το σύστημα εδώ από το ελληνικό. Καταρχήν έχουν ελάχιστες εργασίες στο σπίτι. Ότι γίνεται – γίνεται στο σχολείο. Στο σπίτι γίνεται εθελοντικά! Αν θέλεις κάτι να διαβάσεις επιπλέον. Ή κάτι που τους έχει ζητήσει ο δάσκαλος.
Αν ένα παιδί διαθέσει μία ώρα στο σπίτι είναι πολύ καλός. Είναι τελείως διαφορετικό το σύστημα και βλέπω ότι χωρίς καν τα αγγλικά στο φροντιστήριο. Εδώ στα 14 τους με αυτά που μαθαίνουν στο σχολείο μιλούν πολύ καλά σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με εμάς.
– Έχετε αγωνία για το παιδί σας ποια θα είναι η επαγγελματική του αποκατάσταση;
«Εδώ νομίζω είμαστε πιο ήρεμοι. Είμαστε πιο σίγουροι εδώ.
– Στην κοινότητα σου τι θα μετέφερες ως πιο σημαντικό από το συνέδριο;
«Δεν ξέρω να σου απαντήσω…», μας λέει με ειλικρίνεια.
«Αν και είμαι καινούργιος στα κοινά, ήρθα πιο πολύ για εμπειρία να δω τι συμβαίνει και πως λειτουργεί. Εκπλήσσομαι για αυτά τα κομματικά που αναφέρθηκαν χθες (την πρώτη μέρα του Συνεδρίου) και τις τόσες έντονες αντιπαραθέσεις. Δεν καταλαβαίνω ένας που έφυγε από την Ελλάδα, ειδικά οι παλιότεροι, θα έφυγε για 2-3 βασικούς λόγους. Για το πολιτικό σύστημα, για την ανεργία και για το ότι κάτι δεν σε ευχαριστεί στην πατρίδα σου η ποιότητα ζωής και ψάχνεις να βρεις αυτό. Γιατί έρχεσαι στη Σουηδία, ή στην Αγγλία ή στην Αμερική και πολεμάς για το τι κάνει π.χ. το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ. Τι έκανε το ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ για σένα;
Αντί να έχουμε το παράδειγμα των Εβραίων ή των Σύριων που είναι ενωμένοι και παλεύουν, που έχουν τα ιδιόκτητα κτίρια τους, δουλειές που δουλεύουν συμπατριώτες τους… Εδώ βλέπεις και ο Έλληνας δεν θέλει καν να πάρει υπάλληλο Έλληνα. Προτιμά τον οποιαδήποτε άλλο διότι δεν υπάρχει αυτή η αλληλεγγύη.
Εμένα μου φαίνονται πολύ παράλογα αυτά», σημειώνει.
– Αυτό το πράγμα, την ενότητα, θα ήθελες να πετύχεις στην κοινότητά σου;
«Θα ‘θελα να πετύχω να έχουμε μια ελληνική στέγη που θα μπορεί όποιος θέλει να είναι σε ένα ωραίο περιβάλλον. Να οργανώνουμε εκδηλώσεις και σιγά- σιγά να μαζευτεί και η νέα γενιά, τα παιδιά που είναι σήμερα 15- 20 ετών».
του Θοδωρή Πυλιώτη
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 25/9/2007 (dimokratiki.org)
Τον περασμένο Απρίλιο και κατά τη διάρκεια του 18ου Συνεδρίου των Ελληνικών Συλλόγων και Κοινοτήτων της Σουηδίας μιλήσαμε με αρκετούς Ομογενείς όπου μας περιέγραψαν τη ζωή τους, τα προβλήματα, τους στόχους που έχουν στις κοινότητές τους.
Σήμερα παρουσιάζουμε τη συζήτηση που είχαμε με το Μιχάλη Λινοξυλάκη από την Κρήτη που εδώ και 5 χρόνια ζει στο Norrkoping. Μια πόλη με 130.000 κατοίκους στη νότια Σουηδία, όπου ζουν περίπου 150 οικογένειες Ελλήνων, 65 εκ των οποίων είναι εγγεγραμμένες στην κοινότητα.
Μας μιλά για τη δική του εμπειρία ερχόμενος στη Σουηδία. Για τη διαφορά στο εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και το μεγάλο μικρόβιο των Ελλήνων με τις πολιτικές μας διαφωνίες…
«Μέναμε στην Κρήτη πολλά χρόνια, εκεί γνωριστήκαμε με τη γυναίκα μου που είναι Σουηδέζα. Όμως διάφορες οικογενειακές καταστάσεις μας έκαναν να αποφασίσουμε να έρθουμε στη Σουηδία. Έχουμε μια κόρη σήμερα 14 ετών..
Τα 2 πρώτα χρόνια ήταν λίγο δύσκολα. Ηρθα και μεγάλος στη Σουηδία. Δεν ήταν εύκολη η προσαρμογή. Είμαστε τουλάχιστον κοντά στη θάλασσα», χαμογελά.
Η κουβέντα φεύγει από τα προσωπικά και τον ρωτάμε για το σύλλογο του Norrkoping.
«Κάνουμε ορισμένες εκδηλώσεις. Έρχονται κάποια άτομα κάθε μέρα στο σύλλογο. Αλλά δεν συγκεντρώνονται πιο πολύ από 10 βία 20 άτομα, με την αφορμή κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα κλπ.», σημειώνει.
Ποιος είναι ο λόγος που δεν συμμετέχει κάποιος τόσο εύκολα, τον ρωτάμε.
«Νομίζω ότι τα προηγούμενα χρόνια, με τα κομματικά, με τις προσωπικές διαφορές, είναι και στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα που δεν μπορεί πιστεύω να συνεννοηθεί εύκολα, υπήρχε μια απαξίωση του θεσμού. Του να είμαστε μαζί να συνεργαζόμαστε για το κοινό καλό, και έτσι ο περισσότερος κόσμος απομακρύνθηκε από το σύλλογο.
«Εγώ όταν είδα, με τα δεδομένα που ήταν στην Ελλάδα, νόμισα ότι ο χώρος στο σύλλογο ήταν από σκηνικό της δεκαετίας του ’60. Μια παρακμασμένη κατάσταση. Ο καθένας δηλαδή που σεβόταν τον εαυτό του δεν είχε λόγο να πάει…
Και σήμερα είναι και άνθρωποι που δεν θέλουν κάνουν να ασχολούνται με Έλληνες. Και αιτία δεν είναι οι μικτοί οι γάμοι».
Εκπαίδευση χωρίς φροντιστήρια
– Έχεις μια κόρη που ήρθε αρκετά μεγάλη στη Σουηδία
«Στην αρχή είχε και αυτή πρόβλημα να προσαρμοστεί. Της κακοφάνηκε. Παρόλο που από τη μητέρα της μιλούσε τη γλώσσα από την Ελλάδα. Υπήρχε και στην Κρήτη σχολείο σουηδικών για τα ελληνοσουηδάκια. Αυτή τη στιγμή είναι πολύ ευχαριστημένη, αγαπά βέβαια την Ελλάδα θέλει να πηγαίνει διακοπές. Πάει στην 7η τάξη, σα να λέμε Δευτέρα γυμνασίου (σημείωση τον Απρίλιο 2007).
– Φροντιστήρια κάνετε εδώ; ρωτάμε με αφέλεια!
«Όχι, καμία σχέση! Εντελώς διαφορετικό το σύστημα εδώ από το ελληνικό. Καταρχήν έχουν ελάχιστες εργασίες στο σπίτι. Ότι γίνεται – γίνεται στο σχολείο. Στο σπίτι γίνεται εθελοντικά! Αν θέλεις κάτι να διαβάσεις επιπλέον. Ή κάτι που τους έχει ζητήσει ο δάσκαλος.
Αν ένα παιδί διαθέσει μία ώρα στο σπίτι είναι πολύ καλός. Είναι τελείως διαφορετικό το σύστημα και βλέπω ότι χωρίς καν τα αγγλικά στο φροντιστήριο. Εδώ στα 14 τους με αυτά που μαθαίνουν στο σχολείο μιλούν πολύ καλά σε αντίθεση με ότι συμβαίνει με εμάς.
– Έχετε αγωνία για το παιδί σας ποια θα είναι η επαγγελματική του αποκατάσταση;
«Εδώ νομίζω είμαστε πιο ήρεμοι. Είμαστε πιο σίγουροι εδώ.
– Στην κοινότητα σου τι θα μετέφερες ως πιο σημαντικό από το συνέδριο;
«Δεν ξέρω να σου απαντήσω…», μας λέει με ειλικρίνεια.
«Αν και είμαι καινούργιος στα κοινά, ήρθα πιο πολύ για εμπειρία να δω τι συμβαίνει και πως λειτουργεί. Εκπλήσσομαι για αυτά τα κομματικά που αναφέρθηκαν χθες (την πρώτη μέρα του Συνεδρίου) και τις τόσες έντονες αντιπαραθέσεις. Δεν καταλαβαίνω ένας που έφυγε από την Ελλάδα, ειδικά οι παλιότεροι, θα έφυγε για 2-3 βασικούς λόγους. Για το πολιτικό σύστημα, για την ανεργία και για το ότι κάτι δεν σε ευχαριστεί στην πατρίδα σου η ποιότητα ζωής και ψάχνεις να βρεις αυτό. Γιατί έρχεσαι στη Σουηδία, ή στην Αγγλία ή στην Αμερική και πολεμάς για το τι κάνει π.χ. το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ. Τι έκανε το ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ για σένα;
Αντί να έχουμε το παράδειγμα των Εβραίων ή των Σύριων που είναι ενωμένοι και παλεύουν, που έχουν τα ιδιόκτητα κτίρια τους, δουλειές που δουλεύουν συμπατριώτες τους… Εδώ βλέπεις και ο Έλληνας δεν θέλει καν να πάρει υπάλληλο Έλληνα. Προτιμά τον οποιαδήποτε άλλο διότι δεν υπάρχει αυτή η αλληλεγγύη.
Εμένα μου φαίνονται πολύ παράλογα αυτά», σημειώνει.
– Αυτό το πράγμα, την ενότητα, θα ήθελες να πετύχεις στην κοινότητά σου;
«Θα ‘θελα να πετύχω να έχουμε μια ελληνική στέγη που θα μπορεί όποιος θέλει να είναι σε ένα ωραίο περιβάλλον. Να οργανώνουμε εκδηλώσεις και σιγά- σιγά να μαζευτεί και η νέα γενιά, τα παιδιά που είναι σήμερα 15- 20 ετών».
του Θοδωρή Πυλιώτη
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 25/9/2007 (dimokratiki.org)
Διαφήμιση
