ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΧΙΟΥ
ΕΝΑΡΞΗ : 19/10/2007
Ο.Π.Κ.Δ.Χ.
ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ 20:30
ΚΟΡΙΤΣΙ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ
HORS DE PRIX
Η Ιρέν (Οντρέι Τοτού) θα γνωρίσει τον Ζαν (Γκαντ Ελμαλέ) ένα βράδυ στο μπαρ ενός πολυτελούς ξενοδοχείου. Θα περάσουν μια αξέχαστη νύχτα μαζί και ο Ζαν θα ερωτευτεί την σαγηνευτική γυναίκα η οποία όμως δεν είναι μια κοπέλα…σαν όλες τις άλλες. Η Ιρέν είναι συνοδός πλούσιων κυρίων. Όταν θα ανακαλύψει ότι ο Ζαν είναι ένα απλό γκαρσόνι του ξενοδοχείου, θα τον απορρίψει αμέσως. Ο Ζαν όμως δεν είναι διατεθειμένος να αφήσει το κορίτσι που ερωτεύτηκε και θα την διεκδικήσει ολοκληρωτικά. Θα τη συναντήσει σε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο της Κυανής Ακτής, συνοδεύομενη από τον καινούριο ευκατάστατο της εραστή της. Για να προσεγγίσει την γυναίκα των ονείρων του, ο Ζαν θα ακολουθήσει και εκείνος τους ρυθμούς της . Τελικά, είναι η Ιρέν…κορίτσι για σπίτι?
Δια στόματος Πιερ Σαλβαντορί
Με το σεναριογράφο Μπενουά Γκραφίν σκεφτόμασταν ότι θέλαμε να κάνουμε μια καινούρια ταινία που όμως αυτή τη φορά θα ήταν κωμωδία. Είχα κάνει και άλλες κωμωδίες πιο μικρές και εύκολες παραγωγές. Έχω πάθος με τις κωμωδίες…άλλωστε η πρώτη ταινία που με συγκλόνισε ήταν “Ο Παράδεισος Μπορεί να Περιμένει”. Παρ όλο που ήταν κωμωδία, οι ήρωες της ταινίας ήταν τρωτοί και είχε στοιχεία τραγωδίας: υπέφεραν, αγαπούσαν, πρόδιδαν ο ένας τον άλλον. Η ταινία είχε ένα “ειδικό βάρος”, είχε σθένος. Ο σκηνοθέτης, μέσα από την ταινία πρότεινε μία στάση ζωής, πέρα από το ηθικό δίδαγμα της ταινίας. Ο στόχος της ταινίας ήταν ουσιαστικά ένας στόχος ζωής. Τα στοιχεία που ξεχωρίζουν μια κωμωδία, οι απροσάρμοστοι χαρακτήρες που όμως δεν το βάζουν κάτω, οι ανατροπές της και η ζωτικότητα που διέπει το κινηματογραφικό αυτό είδος, αντικατοπτρίζουν μια στάση ζωής.
Αυτές ήταν η αρχικές μας σκέψεις. Η ιδέα του “Κορίτσι για Σπίτι” μας ήρθε καθώς μιλούσαμε για τις αγωνίες μας: το θρίαμβο του ρεαλισμού, την απαισιοδοξία που μέσα από τα γεγονότα της ζωής μπορεί να μας οδηγήσει στον κυνισμό, για να καταλήξουμε τελικά ότι προκειμένου να περνάει κανείς καλά, όλα τα μέσα είναι θεμιτά. Οι χαρακτήρες προέκυψαν μέσα από αυτές τις σκέψεις. Η Ιρέν, ένα κορίτσι που επιδιώκει ένα είδος ευτυχίας πολύ συγκεκριμένο, που συνδυάζει την χλιδή και την ησυχία και από την άλλη ο Ζαν, αποτραβηγμένος και ντροπαλός, σχεδόν υποταγμένος. Και τέλος σκεφτήκαμε να κάνουμε αστεία την σκηνή της γνωριμίας τους.
Με τον Μπενουά θέλαμε όμως να αποφύγουμε το κλισέ που βλέπουμε συχνά σε ρομαντικές κωμωδίες, όπου τελικά, ο έρωτας είναι η λύση στα προσωπικά προβλήματα των ηρώων. Ο έρωτας για μας δεν ήταν το βασικό θέμα. Στο “Κορίτσι για Σπίτι” για την ακρίβεια συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Για την Ιρέν ο έρωτας δεν είναι λύση, είναι πρόβλημα. Την απoδιοργανώνει. Κάθε φορά που αφήνεται, την ταπεινώνουν, την εξευτελίζουν, την εγκαταλείπουν. Γι αυτό και έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο ζωής στο οποίο και δεν συμπεριλαμβάνονται θυσίες και κόποι. Αυτό που τελικά θα “σώσει” την Ιρέν από το προσωπικό της αδιέξοδο είναι η ζήλια, ένα συναίσθημα που δεν ελέγχεται. Η ζήλια είναι ένα ένστικτο που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Ίσως τελικά αυτό που μας κάνει ανθρώπους είναι τα αρχετυπικά στοιχεία του καθενός μας.
Λίγα λόγια για τους χαρακτήρες
Ο Ζαν, ποτέ δεν κρίνει την Ιρέν. Συνειδητοποιεί ότι ο τρόπος με τον οποίο κερδίζει το ψωμί της, είναι ότι πιο φυσιολογικό γι αυτήν. Αποφασίζει να γίνει σύμμαχός της και όχι εχθρός της, να κάνει δηλαδή επίθεση εκ των έσω. Η Ιρέν, θέλει το μερίδιο της πίτας που της αντιστοιχεί. Η Ιρέν είναι ένας αποφασισμένος στρατιώτης ενώ ο Ζαν θα γίνει εχθρός της γιατί θα την συγκινήσει συναισθηματικά. Όταν θα καταλάβει ότι είναι τρωτή απέναντί του, σαν καλός στρατιώτης, θα προσπαθήσει να τον κάνει να εξαφανιστεί. Τον καταστρέφει για να γυρίσει όμως σε αυτόν. Και ο Ζαν της παραδίδεται άνευ όρων. Της τα προσφέρει όλα. Κυριολεκτικά θα υποστεί μια οικονομική αυτοκτονία που είναι όμως, και μια μαρτυρία του απόλυτου έρωτα. Η Ιρέν είναι πολύ σκληρή και είναι σημαντικό σε μια κωμωδία να υπάρχει και αυτό το ανθρώπινο χαρακτηριστικό.
Όταν ξεκίνησα να γράφω το σενάριο, σκεφτόμουν την Οντρέι και πως θα μπορούσε να αποδώσει το ρόλο. Τον Γκάντ, τον είχα δει στο θέατρο. Σκεφτόμουνα για το ρόλο του Ζαν έναν ηθοποιό που μπορεί να είναι σχεδόν αόρατος, ουδέτερος και να ξέρει να χρησιμοποιεί το σώμα του ως μέρος του ρόλου. Ταυτόχρονα όμως ήθελα και κάποιον που σιγά, σιγά θα αποκτούσε μια φινέτσα, μια ομορφιά, θα γινόταν ένας μάγος, κάποιος που μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλου του είδους τις καταστάσεις. Όπως και πολλοί από τους χαρακτήρες μου, ο Ζαν είναι ένας άνθρωπος υποταγμένος, συνεσταλμένος που κάποια στιγμή οι επιθυμίες του θα βγουν στην επιφάνεια ξαφνικά. Γι’αυτό και είχα ανάγκη τον Γκαντ. Θυμίζει πολύ τον Μπάστερ Κίτον, με τα μισάνοιχτα μάτια του, έχει σχεδόν κάτι το παρωχημένο στο πρόσωπό του. Στα μακρινά πλάνα ήθελα να φαίνονται όλες οι κινήσεις του. Ήταν πολύ χαρούμενος που δούλευε με αυτόν τον τρόπο. Είναι η δεύτερη φορά που επιλέγω σαν χαρακτήρα έναν σερβιτόρο. Οι μηχανικές κινήσεις (που υποδηλώνουν ότι κάποιος δουλεύει πολλά χρόνια σε μια δουλειά), έχουν κάτι το γελοίο. Αυτές οι σκηνές μας κάνουν πάντα να γελάμε.
Λίγα λόγια για τον Πιερ Σαλβαντορί
Γεννημένος το 1964 στην Τυνησία σε ηλικία εφτά ετών θα μετακομίσουν στο Παρίσι με τους γονείς του. Σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο και στη συνέχεια αφοσιώθηκε στο γράψιμο για τηλεοπτικές σειρές της Γαλλικής τηλεόρασης. Έχει κάνει συνολικά επτά ταινίες οι πιο σημαντικές από τις οποίες είναι: “Les Apprentis” (1995) με τον Γκιγιόμ Ντεπαρντιέ και το “Apres Vous” (2003) με τον Ντανιέλ Οτέιγ.
Οντρέι Τοτού
Γεννημένη τον Αύγουστο του 1976 στο Μπομόν της Γαλλίας, από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για την υποκριτική. Το 1998 κέρδισε το βραβείο ανερχόμενου ηθοποιού στο Μπεζιέ ενώ την επόμενη χρονιά κέρδισε και το πρώτο της Σεζάρ σαν πρωτοεμφανιζόμενη ενώ το 2000 κέρδισε άλλο ένα Σεζάρ αλλά και διεθνή καταξίωση για την ταινία “Αμελί”. Μερικές από τις πιο σημαντικές της ταινίες είναι: “Venus Beaute” (1999), “A la Folie…Pas du tout” (2002), Dirty Pretty Things (2002), Pas sur la Bouche” (2003), “The Da Vinci Code” (2006).
Γκαντ Ελμαλέ
Γεννημένος στο Μαρόκο το 1971 ενώ μετακόμισε στο Μόντρεαλ του Καναδά το 1998 όπου και σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής του ζωής, δούλευε στο ραδιόφωνο, έγραφε σκετσάκια τα οποία και μετά έπαιζε σε μπαρ. Από το 1992 ζει στο Παρίσι, είναι stand up κωμικός και μερικές από τις πιο σημαντικές του ταινίες είναι: “L’homme est une femme comme les autres” (1998), “La Doublure” (2006).
Κριτικές
Ο Πιερ Σαλβαντορί επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά το ταλέντο του στην έξυπνη κωμωδία. Ένα είδος τόσο σπάνιο στον σύγχρονο Γαλλικό κινηματογράφο…Η Οντρέι Τοτού είναι απλά τέλεια.
Premiere
Η Οντρέι Τοτού κατακλύζει την σκηνή στο ρόλο της Femme Fatale και ο Γκαντ Ελμαλέ έχει επιτέλους την ευκαιρία να αποδείξει το ταλέντο του στην μεγάλη σκηνή. Οι κινήσεις του θυμίζουν τον Μπάστερ Κίτον. Και οι δύο μαζί, είναι ένα πυροτέχνημα!
Studio Magazine
Μία από τις καλύτερες κωμωδίες της χρονιάς.
Le Point
Σκηνοθεσία
Πιέρ Σαλβαντορί
Σενάριο
Πιερ Σαλβαντορί, Μπενουά Γκραφίν
Παραγωγή
Φιλίπ Μαρτίν
Ηθοποιοί
Γκάντ Ελμαλέ, Οντρέι Τοτού
Φωτογραφία
Ζιλ Ανρί
Μοντάζ
Ιζαμπέλ Ντεβίνκ
Μουσική
Καμίλ Μπαζμπάζ
Διάρκεια
104
