ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΧΙΟΥ
09/11/2007
ΟΜΗΡΕΙΟ .Π.Κ.Δ.Χ.
ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ 20:30
ΑΝΑΜΕΣΑ
Anche Libero Va Bene
Ο δεκάχρονος Τόμι (Αλεσσάντρο Μοράτσε), ζει με την αδελφή του τη Βιόλα και τον Ρενάτο (Κιμ Ρόσι Στούαρτ), τον πατέρα του. Η μητέρα του, τους έχει εγκαταλείψει. Οι τρεις τους έχουν αναπτύξει μεταξύ τους πολύ δυνατούς αλλά και ιδιαίτερους δεσμούς, δεδομένων των συνθηκών. Η Βιόλα, που είναι και η μεγαλύτερη πειράζει συνέχεια τον αδελφό της παραμένοντας όμως μια στοργική παρουσία για τον μικρό. Ο πατέρας, πιεστικός και καμιά φορά αυταρχικός, πάντα όμως με γνώμονα το καλό της οικογένειας. Οι τρεις τους έχουν φτιάξει μια κοινή, όχι πάντα αρμονική, οικογενειακή ζωή μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται η Στεφάνια (Μπάρμπορα Μπομπούλοβα), η μαμά των παιδιών και σύζυγος του Ρενάτο.
Ξαφνικά, ακριβώς όπως είχε φύγει θα έρθει να ανατρέψει τις λεπτές ισορροπίες, να δημιουργήσει προσδοκίες, όνειρα και να ξύσει παλιές πληγές. Ο μικρός Τόμι, έχει όμως το δικό του καταφύγιο που του επιτρέπει να δραπετεύει από τον κόσμο των μεγάλων και να διατηρεί την πολύτιμη αθωότητά του. Πάνω στις στέγες των σπιτιών, μπορεί ακόμα να ονειρευτεί, να κάνει σκανταλιές…εν ολίγοις, να είναι παιδί.
Η Στεφάνια θα φύγει, αφήνοντας πάλι μετέωρους παιδιά και πατέρα. Ο Τόμι, για άλλη μια φορά, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τις αλήθειες των μεγάλων. Θα ανακαλύψει ότι και οι μεγάλοι, ο μπαμπάς του δηλαδή, έχουν και αυτοί αδύναμες στιγμές. Όταν πια ο κόμπος θα έχει φτάσει στο χτένι, ο πατέρας του θα καταρρεύσει μπροστά στα μάτια του. Το παιδί, θα ανοίξει διάπλατα την αγκαλιά του και με τη δύναμη που μόνο η αγάπη κατέχει, θα σταθεί αντάξιος των περιστάσεων.
Συνέντευξη με τον Κιμ Ρόσι Στούαρτ.
Ποιος είναι ο στόχος της ταινίας ? Να προβληθεί η σκληρότητα που οι γονείς καμιά φορά προβάλουν στα παιδιά? Μια σκληρότητα που είναι αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης αγάπης?
Ρόσι: Ανώριμη αγάπη, αλλά αγάπη. Δεν είμαι και τόσο βέβαιος ότι είναι “κακό”. Προσπάθησα πολύ σκληρά να δείξω δύο γονείς που η αγάπη τους δεν είναι ούτε καλή αλλά ούτε και κακή. Είναι δικαιολογημένη με τον δικό της τρόπο, ακόμα και αν είναι απελπισμένη, σχεδόν παράλογη. Αν είχα δείξει το στερεότυπο του κακού γονιού, θα ήταν πολύ εύκολο. Μαζί με τους σεναριογράφους (Λίντα Φέρι, Φεντερίκο Σταρνόνε, Φρανσέσκο Γκαμούσο) προσπάθησα να δημιουργήσω 2 γονείς με πολύπλοκες προσωπικότητες. Εγώ τους αγάπησα πάντως, και τους αγαπώ πολύ.
Η ταινία, δίνει την εντύπωση ότι εκτίθεται σε ένα μεγάλο βαθμό ο σκηνοθέτης. Ότι έδωσε πολλά από τον εαυτό του, από τα προσωπικά του συναισθήματα.
Ρόσι: Η ταινία δεν είναι αυτοβιογραφική. Αλλά, παρ όλο που θα ακουστεί μπανάλ και κλισέ, είχα δοθεί πολύ σε αυτό το έργο. Το ένοιωθα στο πετσί μου. Ήθελα να κάνω μια ανασκόπηση στην παιδική ηλικία, και φυσικά να εξετάσω και την δική μου προσωπική παιδική ηλικία. Μου άρεσε η ιδέα να μιλήσω για μια τόσο έντονη περίοδο της ζωής, μια περίοδο άκρως αληθινή και απόλυτη-που δεν έχει επιστροφή και που δεν θα ξαναζήσουμε. Τη φάση δηλαδή προτού ολοκληρωθεί μια προσωπικότητα. Και εύχομαι αυτό να βοηθήσει όσους δουν την ταινία.
Μια ταινία που μας ωθεί να εξετάσουμε αυτά τα πρότυπα και συγκεκριμένα την γονική συμπεριφορά? Να αναλογιστούμε πάνω στην ιδέα της ελευθερίας: μια ελευθερία που καμιά φορά θυσιάζεται στο βωμό των οικογενειακών ευθυνών και εκφράζεται σχεδόν σαν αδιαφορία προς τα παιδιά?
Ρόσι: Ακόμα και ο πατέρας στην ταινία διχάζεται μεταξύ των ευθυνών του και μιας απόλυτης ιδέας του πως πρέπει να μεγαλώνει τα παιδιά. Φυσικά, αυτό είναι υπό συζήτηση.
Μας δίνει την εντύπωση ότι είναι μια ταινία με κλασικό θέμα, ταυτόχρονα όμως και πολύ επίκαιρο.
Ρόσι: Αυτό δεν το γνωρίζω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ήθελα να είμαι πιστός στην αλήθεια ώστε να βγαίνει μέσα από αυτήν η πραγματικότητα της εποχής. Ξέρω ότι έψαχνα για χαρακτήρες αρχέτυπα, καθαρούς ανθρώπους και απόλυτα υπαρξιακούς, που να παραμένουν απαράλλαχτοι από τις αντιξοότητες. Αυτή η περίοδος της ζωής μας είναι τόσο γεμάτη από ωραία πράγματα, ακόμα και μια πολύ δύσκολη και μοναχική παιδική ηλικία, πάντα την νοσταλγούμε.
Κριτικές:
-Η μεγάλη δύναμη της ταινίας ΑΝΑΜΕΣΑ είναι η εσκεμμένη απουσία διδακτικών σκηνών και η σεμνότητα με την οποία ο Ρόσι Στούαρτ υπαινίσσεται τα ανομολόγητα.
-Κρατά αποφασιστικά την ρεαλιστική του γραμμή αποφεύγοντας διακριτικά το φλερτ με το μελόδραμα Le Monde
Στα χνάρια του Τριφό…
La Reppublica
Μια από τις καλύτερες πρώτες ταινίες των τελευταίων χρόνων
Il Messagero
Ένα μάθημα αγάπης που έρχεται από τα παιδιά
Il Tempo
Μια ιστορία απλή, βαθιά, συγκινητική
Il Giornale
Γενικά:
Η ταινία προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ Κανών με θερμότατη ανταπόκριση από το κοινό.
Κατά τη συγγραφή του σεναρίου ο Στούαρτ προσπάθησε να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Στη συνέχεια αναζήτησε αυτά τα μάτια, βρίσκοντάς τα στο πρόσωπο του Αλεσάντρο Μοράτσε, τον οποίο αποκαλεί μικρό Ντε Νίρο.
Σκηνοθεσία
Κιμ Ρόσι Στούαρτ
Σενάριο
Λίντα Φέρι, Φεντερίκο Σταρνόνε, Φραντσέσκο Γκιαμούσο, Κιμ Ρόσι Στούαρτ
Παραγωγή
Κάρλο Ντέγλι Εσπότι
Ηθοποιοί
Κιμ Ρόσι Στούαρτ, Μπάρμπορα Μπομπούλοβα, Αλεσσάντρο Μοράτσε
Φωτογραφία
Στέφανο Φαλιβένε
Μοντάζ
Μάρκο Σπολετίνι
Σκηνικά
Στέφανο Τζιανμπλάνκο
Μουσική
Μπάντα Οσίρις
