Τα λιγότερο τουριστικά νησιά της Ελλάδας είναι πανέμορφα αλλά προσφέρουν και απίθανες γαστρονομικές γεύσεις.
Αυτό είναι το συμπέρασμα της Αυστραλής δημοσιογράφου Χέλεν Άντερσον που επισκέφθηκε την Ελλάδα προσκεκλημένη της ελληνικής κυβέρνησης και έγραψε ένα εντυπωσιακό τρισέλιδο αφιέρωμα για τη Λήμνο, τη Λέσβο και τη Χίο-τα τρία νησιά τα οποία επισκέφθηκε.
Το οδοιπορικό της ξεκινά από τη Λήμνο σημειώνοντας ότι «λένε πως όσοι επισκέπτονται το νησί αυτό κλαίνε δυο φορές: Όταν φτάνουν και όταν φεύγουν. Κάπως έτσι θα πρέπει να αισθάνθηκαν οι 30 χιλιάδες συμμαχικοί στρατιώτες το 1915 όταν έφθασαν στη Λήμνο πριν εξορμήσουν για την Καλλίπολη όπου σφαγιάστηκαν. Όσοι διασώθηκαν έφυγαν πάλι μέσω Λήμνου».
Η δημοσιογράφος σημειώνει πως οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν τη Λήμνο ως «την ανείπωτη ιστορία» αφού έχει αγνοηθεί ο ρόλος της στην ιστορία των ANZAC’S, των Αυστραλών και Νεοζηλανδών που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους καθώς επιχειρούσαν να αποβιβαστούν στην Καλλίπολη.
«Ο λαός της Λήμνου πάντως θυμάται κάθε χρόνο την επέτειο αυτή» γράφει η Χέλεν Άντερσον και αναφέρεται στο Στράτο Σαράντη και την σύζυγό του που την φιλοξένησαν εκεί.
Η δημοσιογράφος ξεχνά πάντως για λίγο το ρόλο της Λήμνου και περιγράφει το «Καλαθάκι», το περίφημο τυρί της Λήμνου κι άλλες λιχουδιές του νησιού.
Επόμενος σταθμός της Άντερσον είναι η Λέσβος όπου την εντυπωσιάζουν τα πανέμορφα χωριά της μα πιο πολύ οι μεζέδες της και τα ουζερί.
Εξάλλου δεν είναι τυχαίος και ο τίτλος του ρεπορτάζ της «Οι Χοντρές Ελληνικές Διακοπές μου».
Τελευταίος σταθμός η Χίος με έμφαση στα μαστιχοχώρια της τα οποία εκθειάζει.
Περιγράφει με λεπτομέρεια την παραγωγή και τις θεραπευτικές ιδιότητες της μαστίχας αλλά και το τελετουργικό της παραγωγής σούμας, ενός χιώτικού τύπου τσίπουρου από σύκα και την εντυπωσιάζει το μεσαιωνικό χωριό Μεστά.
Αυτό είναι το συμπέρασμα της Αυστραλής δημοσιογράφου Χέλεν Άντερσον που επισκέφθηκε την Ελλάδα προσκεκλημένη της ελληνικής κυβέρνησης και έγραψε ένα εντυπωσιακό τρισέλιδο αφιέρωμα για τη Λήμνο, τη Λέσβο και τη Χίο-τα τρία νησιά τα οποία επισκέφθηκε.
Το οδοιπορικό της ξεκινά από τη Λήμνο σημειώνοντας ότι «λένε πως όσοι επισκέπτονται το νησί αυτό κλαίνε δυο φορές: Όταν φτάνουν και όταν φεύγουν. Κάπως έτσι θα πρέπει να αισθάνθηκαν οι 30 χιλιάδες συμμαχικοί στρατιώτες το 1915 όταν έφθασαν στη Λήμνο πριν εξορμήσουν για την Καλλίπολη όπου σφαγιάστηκαν. Όσοι διασώθηκαν έφυγαν πάλι μέσω Λήμνου».
Η δημοσιογράφος σημειώνει πως οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν τη Λήμνο ως «την ανείπωτη ιστορία» αφού έχει αγνοηθεί ο ρόλος της στην ιστορία των ANZAC’S, των Αυστραλών και Νεοζηλανδών που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους καθώς επιχειρούσαν να αποβιβαστούν στην Καλλίπολη.
«Ο λαός της Λήμνου πάντως θυμάται κάθε χρόνο την επέτειο αυτή» γράφει η Χέλεν Άντερσον και αναφέρεται στο Στράτο Σαράντη και την σύζυγό του που την φιλοξένησαν εκεί.
Η δημοσιογράφος ξεχνά πάντως για λίγο το ρόλο της Λήμνου και περιγράφει το «Καλαθάκι», το περίφημο τυρί της Λήμνου κι άλλες λιχουδιές του νησιού.
Επόμενος σταθμός της Άντερσον είναι η Λέσβος όπου την εντυπωσιάζουν τα πανέμορφα χωριά της μα πιο πολύ οι μεζέδες της και τα ουζερί.
Εξάλλου δεν είναι τυχαίος και ο τίτλος του ρεπορτάζ της «Οι Χοντρές Ελληνικές Διακοπές μου».
Τελευταίος σταθμός η Χίος με έμφαση στα μαστιχοχώρια της τα οποία εκθειάζει.
Περιγράφει με λεπτομέρεια την παραγωγή και τις θεραπευτικές ιδιότητες της μαστίχας αλλά και το τελετουργικό της παραγωγής σούμας, ενός χιώτικού τύπου τσίπουρου από σύκα και την εντυπωσιάζει το μεσαιωνικό χωριό Μεστά.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 15/11/2007 (dimokratiki.org)
Διαφήμιση







