Μας «μέθυσε» όχι με κουρουνιώτικο κρασί αλλά με φωτογραφίες από τα χαρακτηριστικά δέντρα των δυο χωριών που εκπροσωπεί, ο Σύλλογος Κουρουνιωτών- Εγρηγοριανών Χίου.
«Η έκδοση αυτή, τη δεδομένη χρονική στιγμή, ήταν μια απόφαση των εκπροσώπων των συλλογικών φορέων των χωριών μας, που σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει τις ανθρώπινες συνειδήσεις.
Να καταδείξει πως ο,τι η φύση χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια για να δημιουργήσει, η αφροσύνη και ο αλαζονικός εγωισμός του ανθρώπινου γένους, μπορεί να καταστρέψει σε ελάχιστες ώρες», σημειώνεται χαρακτηριστικά στον πρόλογο.
«… Στην παράδοση του λαού μας τα δέντρα προσωποιούνται, έχουνε ψυχή, συμμετέχουν στη χαρά και τη λύπη, αισθάνονται και πονάνε. Πλήθος είναι οι παραδομένες δοξασίες που έχουμε γι’ αυτό.
Μια απ’ αυτές λέει, πως τα δέντρα, «έχουνε ψυχή κι ακούνε και νιώθουνε… γι’ αυτό, λένε, μια βολά που κόβ’ ένας ένα δέντρο, τα’ άκουγε που βόγγαγε σε κάθε τσεκουριά που το βάραγε. Και το παρατησ’ ο άνθρωπος και το ‘βανε στα πόδια», σημειώνεται στο ποιητικό κείμενο του Πέτρου Μοσχούρη, ο οποίος θυμίζει πως την ίδια παράδοση καταγράφει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του «Το μέγα δένδρον»
Όσο για τα δέντρα που παρουσιάζονται αξίζει να τα αναφέρουμε:
– ο δρυς τ’ Αγίου Προκοπιού»
– ο πλάτανος της εκκλησιάς του Αϊ Γιάννη Κουρουνίων
– ο δρυς του Προδρόμου
– η κουκουναριά της Λυγαριάς
– η πλατάνα στον ποταμό του Κακανιάρη
– τα τρία πεύκα στη θέση «Αλώνια» στον Εγρηγόρο
– ο δρυς στην είσοδο των Κουρουνίων.
Οι φωτογραφίες είναι των Δημήτρη Γεντή, Βαγγέλη Σπανού και Π. Μοσχούρη, ενώ οι Κωστής Σιταράς, Σίμος Σιταράς και Στέλιος Τακτικός έδωσαν τις πολύτιμες πληροφορίες για τα δέντρα των χωριών.
«Η έκδοση αυτή, τη δεδομένη χρονική στιγμή, ήταν μια απόφαση των εκπροσώπων των συλλογικών φορέων των χωριών μας, που σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει τις ανθρώπινες συνειδήσεις.
Να καταδείξει πως ο,τι η φύση χρειάζεται εκατοντάδες χρόνια για να δημιουργήσει, η αφροσύνη και ο αλαζονικός εγωισμός του ανθρώπινου γένους, μπορεί να καταστρέψει σε ελάχιστες ώρες», σημειώνεται χαρακτηριστικά στον πρόλογο.
«… Στην παράδοση του λαού μας τα δέντρα προσωποιούνται, έχουνε ψυχή, συμμετέχουν στη χαρά και τη λύπη, αισθάνονται και πονάνε. Πλήθος είναι οι παραδομένες δοξασίες που έχουμε γι’ αυτό.
Μια απ’ αυτές λέει, πως τα δέντρα, «έχουνε ψυχή κι ακούνε και νιώθουνε… γι’ αυτό, λένε, μια βολά που κόβ’ ένας ένα δέντρο, τα’ άκουγε που βόγγαγε σε κάθε τσεκουριά που το βάραγε. Και το παρατησ’ ο άνθρωπος και το ‘βανε στα πόδια», σημειώνεται στο ποιητικό κείμενο του Πέτρου Μοσχούρη, ο οποίος θυμίζει πως την ίδια παράδοση καταγράφει και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του «Το μέγα δένδρον»
Όσο για τα δέντρα που παρουσιάζονται αξίζει να τα αναφέρουμε:
– ο δρυς τ’ Αγίου Προκοπιού»
– ο πλάτανος της εκκλησιάς του Αϊ Γιάννη Κουρουνίων
– ο δρυς του Προδρόμου
– η κουκουναριά της Λυγαριάς
– η πλατάνα στον ποταμό του Κακανιάρη
– τα τρία πεύκα στη θέση «Αλώνια» στον Εγρηγόρο
– ο δρυς στην είσοδο των Κουρουνίων.
Οι φωτογραφίες είναι των Δημήτρη Γεντή, Βαγγέλη Σπανού και Π. Μοσχούρη, ενώ οι Κωστής Σιταράς, Σίμος Σιταράς και Στέλιος Τακτικός έδωσαν τις πολύτιμες πληροφορίες για τα δέντρα των χωριών.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, 16/1/2008
Διαφήμιση
