Εκείνα τα χρόνια, από τη μέρα που άνοιγε το Τριώδι, κάθε βράδυ πιάναμε το Συρτό. Λίγο ρακί, λιγοστοί μεζέδες που φέρναμε από τα σπίτια μας και το γλέντι ξεκινούσε. Το πρωί τραγουδώντας και χορεύοντας ακόμα, με το σταυρό ζωγραφισμένο στο μέτωπο, γυρνούσαμε τα σπίτια για να μας δώσουν μεζέδες για το επόμενο βράδυ. Αν δεν ήταν αρκετοί, παίρναμε και μόνοι μας ό,τι βρίσκαμε: Κοτόπουλα και αβγά από τα κοτέτσια, ξερομύζηθρα από τα παράθυρα που είχαν κρεμασμένα για να στεγνώσουν κ.λ.π. Κανένας δεν παρεξηγιόταν όμως…
Οι γειτονιές μοσχομύριζαν από τα «πιτάρια» (τηγανιτές λιχουδιές με κολοκύθι και κοπανιστή τυλιγμένα μέσα σε φύλλο από κρούστα) και τα χερίσια μακαρόνια, που μαγείρευαν οι νοικοκυρές.
Μα την τελευταία Κυριακή ήταν το μεγάλο γλέντι. Ντυμένοι «Κουδουνάτοι» ή «Καρκαλούσοι» αναπαριστούσαμε θρησκευτικές τελετές. Πότε γάμο, πότε κηδεία και πότε βάφτιση, ανακατεμένα με έντονα σατυρικά στοιχεία, από τις τελετές του Διόνυσου.
Ξαναπιάναμε το «Συρτό» και τραγουδούσαμε τον Έρωτα, τη Ζωή, τα Βάσανα και τις Χαρές… Με τα «αδιάντροπα Τσακίσματα» (Καθαριάτικα-χιουμοριστικά, αισχρόλογα τετράστιχα, που έμπαιναν εμβόλιμα ανάμεσα στα υπόλοιπα τραγούδια), γελούσαμε όλοι και συνεχίζαμε, χορεύοντας πιασμένοι σταυρωτά, να γυρίζουμε σ’ όλα τα σοκάκια της Σιδηρούντας…
Σήμερα, ο Εκπολιτιστικός και Μορφωτικός Σύλλογος, αναβιώνει κάθε χρόνο, την Κυριακή της Τυροφάγου, την αναπαράσταση του Αποκριάτικου Γάμου, ακολουθεί Συρτός και δωρεάν γλέντι και φαγητό ως το πρωί.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
