Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Επιτρέψτε μας να συστηθούμε. Αυτή η παρέα που είμαστε εδώ απόψε, θα μπορούσε να ήταν μια ευχάριστη συντροφιά που, με κοινό παρονομαστή την Αμανή, θα συζητούσαμε, θα κάναμε όνειρα, σχέδια, θα οραματιζόμασταν μια άλλη Αμανή, θα φιλοσοφούσαμε, θα κάναμε μια «βεγγέρα» με λίγα λόγια.
Τολμήσαμε αυτή την «βεγγέρα» να την κάνουμε λίγο πιο «ανοιχτή», μαζί σας, και να ορίσουμε ως θέμα συζήτησης και αναφοράς την Αμανή και το μέλλον της, αν υπάρχει!
Αν σκεφτούμε την αιτία που μας έκανε να συγκεντρωθούμε εδώ απόψε, μάλλον μελαγχολία, θλίψη και απογοήτευση θα γέμιζε τις καρδιές μας.
Η δική σας παρουσία όμως, τούτο το βράδυ, κάθε άλλο παρά απογοήτευση δεν μπορεί να προκαλέσει. Η αισιοδοξία πρέπει να είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων.
Κυρίες και κύριοι,
μία ομάδα ανθρώπων, προσπαθεί να κινητοποιήσει πολύ περισσότερους, με σκοπό, τι; Την προβολή, τη ζωντάνια, την αξιοποίηση της Αμανής.
Όλοι μας ή οι περισσότεροι, καταγόμαστε από τούτη την γωνιά του νησιού μας. Κάποιοι έχουν γεννηθεί και έχουν μεγαλώσει σε τούτα τα βουνά και κάποιοι άλλοι έχουν απλώς συνδέσει τις παιδικές τους αναμνήσεις με καλοκαίρια, Χριστουγεννόσκολα και Σαββατοκύριακα παρέα με τον παππού, τη γιαγιά, τα ξαδέρφια, τους φίλους απ’ το χωριό.
Οι αναμνήσεις αυτές, όμως, τείνουν να γίνουν προνόμιο των λίγων. Δεν είναι πολλά πια τα παιδιά που θυμούνται τη γιαγιά να τηγανίζει στο τζάκι τις πατάτες για να κολατσίσει η μικροπαρέα ή να αρμέγει το γάλα που με κακάο και παξιμάδι απ’ τον ξυλόφουρνο θα αποτελεί το πρωϊνό.
Η εικόνα του παππού καβάλα στο μουλάρι και ξωπίσω του κατσίκες, πρόβατα, γελάδες, να γυρνάει το σούρουπο απ’ τα χωράφια, πέρασε ανεπιστρεπτί.
Η νεολαία του χωριού, όταν γυρνάει απ’ τα πανηγύρια ξημερώματα, δε συναντά πια τον παπά που πάει να σημάνει την καμπάνα, για τον απλούστατο λόγο, ότι τα περισσότερα χωριά δεν έχουν πια παπά.
Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό; Γιατί να αφήνουμε το χρόνο, την εξέλιξη, τη νοοτροπία, να αλλοιώνει κάθε τι αθώο, αληθινό και υγιές;
Τα χωριά μας, και κατ’ επέκταση την Αμανή, τα αγαπάμε όλοι, όμως, ενδεχομένως, βρίσκουμε λάθος τρόπους να το εκφράζουμε. Δεν έχουμε βρει το μυστικό της επιτυχίας, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, βρίσκεται σε μία και μόνο λέξη: «εμείς» και όχι «εγώ».
Αν όλοι μαζί προσπαθήσουμε, πιάσουμε τα χέρια, ναι, τότε έχουμε ελπίδες. Ας πάρουμε παράδειγμα από τον ίδιο τον τόπο. Όλα μαζί τα χωριά, θαρρείς πως κάνουν κύκλο γύρω από το όρος και πιασμένα χέρι-χέρι το ένα δίπλα στο άλλο αιώνες τώρα, προχωρούν στο χρόνο και γράφουν την ιστορία τους.
Έτσι κι εμείς, σαν μια γροθιά, ο καθένας απ’ τον τομέα του, ας προσπαθήσουμε να δώσουμε λίγη ζωντάνια σε τούτη την ξεχασμένη γη.
Θα ήταν ουτοπία, αν πιστεύαμε ότι ο τόπος μας εύκολα μπορεί να ξαναζωντανέψει. Δεν είναι όμως και ακατόρθωτο.
Όλοι πονάμε τούτα τα άγονα βουνά, όσο κι αν μας πληγώνουν. Όλοι ξέρουμε ότι κάτι πρέπει να γίνει, αλλά όλοι περιμένουμε από κάποιον άλλον, που σαν ο από μηχανής Θεός, θα μαντέψει τι είναι αυτό το κάτι και θα’ ρθει να μας το προσφέρει. Τα πράγματα δεν είναι έτσι και σίγουρα δεν είναι απλά.
Δεν ευαγγελιζόμαστε τη σωτηρία τούτου του τόπου. Όμως, δεν μένουμε και αδρανείς.
Αν αυτοί οι λιγοστοί άνθρωποι που απέμειναν στα χωριά μας, πάψουν να νοιώθουν την ανασφάλεια που έχουν ν’ αντιμετωπίσουν σήμερα, θα ΄ρχίσουν να το μεταδίδουν και σ’ άλλους. Αν αυτοί οι υπερήλικες νοιώσουν ότι υπάρχει κάποιος που θα πάει να τους χτυπήσει την πόρτα, για να τους πει μια καλημέρα, θα κοιμούνται πιο ήσυχοι τα βράδια και αυτοί και τα παιδιά τους στην ξενιτιά. Θα φανεί στα μάτια τους η διαφορά. Κι εδώ επιτρέψτε μου να καταθέσω μια προσωπική εμπειρία.
Πριν από τρία χρόνια, για πρώτη φορά (και έκτοτε το καθιερώσαμε), αποφασίσαμε με τους συναδέλφους και τα παιδιά στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (το γνωστό Κ.Δ.Α.Π. Αμανής), να πάμε στα χωριά του Δήμου και να πούμε τα κάλαντα. Σκοπός μας δεν ήταν να μαζέψουμε χρήματα(αφού ούτε πουγκί δεν είχαμε πάρει μαζί μας). Απλά και μόνο, θέλαμε να δώσουμε λίγη χαρά στους γέροντες που έμεναν μόνοι στα χωριά τις Άγιες Μέρες των Χριστουγέννων. Η εμπειρία ήταν συγκλονιστική. Ήταν έκπληξη γι’ αυτούς, γιατί δεν μας περίμεναν, και φυσικά δεν πίστευαν ποτέ ότι θα άκουγαν από παιδικές φωνές τα κάλαντα, που μάλλον είχαν να τα ακούσουν από τότε που είχαν τα δικά τους παιδιά μικρά.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη γιαγιά στον Εγρηγόρο, που ζει μόνη να φροντίζει τον κατάκοιτο σύζυγό της, η οποία μόλις συνειδητοποίησε τι γίνεται μας φιλούσε τα χέρια κλαίγοντας, επειδή της ανοίξαμε το σπίτι, της φέραμε ευλογία και χαρά, γιατί δεν περίμενε ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι όταν συνήλθε, με τα τρεμάμενα χέρια της, άνοιγε το πορτοφόλι που είχε την αγροτική σύνταξη(200,00 € μη φανταστείτε τίποτα υπερβολικό) και μας έλεγε: « πάρτε τα, πάρτε όσα θέλετε, φτάνει να ικανοποιηθούν τα παιδιά δε με νοιάζει, τη χαρά που μου δώσατε σήμερα, χανάλι τους». Από τότε, κάθε χρόνο και εκείνη μας περιμένει όπως και όλοι οι άλλοι, αλλά κι εμείς, και κυρίως τα παιδιά την αναζητούν για να της πούμε τα κάλαντα.
Είναι εικόνες και στιγμές, που μόνο αν τις ζήσει κάποιος μπορεί να αισθανθεί την ψυχική φόρτιση, αλλά και τη δύναμή τους. Δίνουμε και παίρνουμε ενέργεια. Γινόμαστε κάτι σαν δωρητές οργάνων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δίνουμε παράταση σε μια ζωή. Και μόνο αν δούμε έτσι το Δήμο μας, κατά τη γνώμη μου, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι.
Αν, δηλαδή, θεωρήσουμε ότι ο Δήμος Αμανής, βάσει απογραφών και στατιστικών στοιχείων, είναι ένας «γέρος» Δήμος, με την έννοια ότι ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 70-75, τότε τα περιθώρια στενεύουν.
Αν όμως τον δούμε σαν έναν ασθενή που χρίζει μεταμόσχευσης, δωρεάς οργάνων, μπορεί μεν να περάσει κάποιο διάστημα εντατικής θεραπείας, όταν όμως βρεθεί ο κατάλληλος δότης ξεκινάει μια καινούργια ζωή, του δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία.
Ας δούμε, λοιπόν, τα πράγματα αισιόδοξα, ας γίνουμε όλοι μαζί εμείς οι δωρητές οργάνων για την Αμανή, που θα της δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία για ζωή. Γιατί της αξίζει.
Ας βάλουμε ως πρωταρχικό μας στόχο, το να κάνουμε την Αμανή περισσότερο γνωστή, ξεκινώντας από τους ίδιους τους Χιώτες.
Να μάθουν που βρίσκεται η Αμανή, ποια είναι τα χωριά της, να γνωρίσουν τις ομορφιές αυτού του τόπου, αλλά και γιατί όχι, τα μειονεκτήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όσοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν εδώ πάνω.
Αν τώρα κατορθώσουμε να δώσουμε και λύση σε κάποια προβλήματα, μικρά ή μεγάλα, θα ήταν ευχής έργον. Θα έχουμε βάλει ένα λιθαράκι σ’ όλη αυτή την προσπάθεια.
Βέβαια, για να είμαστε και ρεαλιστές, μπορεί να μην καταφέρουμε και τίποτα. Μπορεί μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, γυρνώντας πίσω για να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να δούμε την Αμανή έτσι όπως είναι και τώρα που ξεκινάμε.
Αν μη τι άλλο όμως, θα έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη. Θα είμαστε καλά με τον εαυτό μας. Θα ξέρουμε ότι τολμήσαμε να σταθούμε απέναντι στους τυχόν επικριτές μας, που ίσως τώρα να μας ακούν δύσπιστα και να σκέφτονται: «ωραία, ήρθαν κι αυτοί οι ονειροπαρμένοι να μας γεμίσουν με παχιά λόγια και να το παίξουν σωτήρες». Καμία αντίρρηση. Ίσως να αποδειχτούν αυτοί σωστοί. Όμως, τουλάχιστον, θα έχουμε νικήσει την αδράνεια που μας καθηλώνει και δεν μας επιτρέπει να δούμε παραπέρα.
Εμείς θα προσπαθήσουμε, κι αν όλοι εσείς που είστε απόψε εδώ, συνεχίσετε να είσαστε μαζί μας και καταφέρουμε να γίνουμε ακόμα περισσότεροι, αφήνοντας μακριά κάθε προσωπική ιδιοτέλεια, τότε θα πετύχουμε. Εδώ δεν ήρθαμε να καρπωθούμε καμία δόξα, κανένα όφελος, καμία επιτυχία. Ήρθαμε να δουλέψουμε, ξεχνώντας κάθε χρωματική προτίμηση που αντιστοιχεί σε πολιτική οριοθέτηση.
Η προσπάθεια αυτή είναι σαν το ουράνιο τόξο, που ενώ είναι γεμάτο από χρώματα δεν υπερτερεί κανένα έναντι του άλλου.
Η μοναδική που θα πρέπει να ωφεληθεί από όλη αυτή την προσπάθεια, θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα είναι η Αμανή, για να πάψει να φαντάζει στα μάτια όλων μας, σαν το φτωχό συγγενή αυτού του τόπου. Γιατί της αξίζει κάτι καλύτερο.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, να δώσουμε λίγο οξυγόνο στην Αμανή. Ας είμαστε αυτοί που θα της δώσουμε το φιλί της ζωής.
Διαφήμιση
