Καλησπέρα σας,
Αυτό το κείμενο αποτελεί απάντηση στην επιστολή του κου Λαβατσή που δημοσιεύθηκε στις 15/12/08.
Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας και εύχομαι σε όλους σας καλές γιορτές με υγεία σε εσάς και τις οικογένειές σας.
Δ.Κουκής
Απάντηση στην από 15/12/08 επιστολή του κ. Λαβατσή
Κύριε Λαβατσή,
Διάβασα με μεγάλη προσοχή την επιστολή σας προσπαθώντας να κατανοήσω τι ακριβώς θέλετε να μεταφέρεται στους αναγνώστες σας. Την εικόνα μιας κοινωνίας που έχει ήδη ξεπεράσει τα όρια ανοχής και αντοχής της; Μιας κοινωνίας που ασφυκτιά κάτω από επιβαλλόμενες πολιτικές αποφάσεις από ανεγκέφαλους, ανόητους πολιτικάντηδες; Από ανθρωπάρια που δεν έχουν ίχνος , ψήγμα ευαισθησίας και δεν αισθάνονται ως άνθρωποι της ανάγκης τη ντροπή να παραιτηθούν από τις καρέκλες τους; Από προμηθευτές πολιτικών παροχών δικών τους ανθρώπων; Από κάποιους οι οποίοι έχουν εξαργυρώσει πολλάκις (με πολιτικά κλπ. οφέλη) τη συμμετοχή τους στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και όμως αδυνατούν να αντιληφθούν την ένδεια του κοινωνικού ιστού και των δομών σήμερα;
Αν πρόκειται γι’ αυτή τη μεταφορά είμαι απόλυτα σύμφωνος με κάθε λέξη, με κάθε στίγμα του κειμένου σας. Υπάρχει όμως κάτι που ενοχλεί την αντίληψή μου. Που γαργαλάει επικίνδυνα το πολιτικό και πνευματικό μου αισθητήριο. Κάτι που εύχομαι και βαθιά μέσα μου γνωρίζω ότι πρόκειται μάλλον για παρορμητική χρήση και τοποθέτηση των λέξεων που χρησιμοποιείτε ή τρόπο μεταφοράς της αύρας που διαχέουν τα γεγονότα που συγκλονίζουν την Ελλάδα. Υποθέτω ότι αυτή η παρόρμηση, λοιπόν, σας ωθεί να γράφεται όσα να θέλετε να παρέσχετε. Ένα πέπλο κάλυψης σε όσους άπλωσαν το χέρι τους και κατέστρεψαν, λεηλάτησαν ή βεβήλωσαν ξένες προς αυτούς περιουσίες. Γνωρίζω όμως, (επειδή γνωρίζω το ύφος, το ήθος και το ποιόν σας) ότι δεν είναι στις προθέσεις σας οποιαδήποτε περίπτωση σύγκρισης της βίας των καταστροφών και της βίας του απολυμένου πενήντα χρονών ή όποιου άλλου αναφέρεται στο κείμενό σας. Η εξέγερση είναι όντως, όπως σωστά λέτε, ένα κοινωνικό φαινόμενο. Μια εξέγερση έχει δύναμη, ψυχή, πυγμή, σθένος. Η εξέγερση είναι η λαίλαπα που σαρώνει το παλιό, που εξαρθρώνει το σαθρό, που δίνει την ώθηση στη κοινωνία να αναγεννήσει και να αναγεννηθεί.
Σε καμία περίπτωση όμως δε μιλάμε για τη πυρπόληση του κέντρου μιας πρωτεύουσας. Προσέξτε. Δε μιλάω για κάποιες τυχαίες μικροφθορές. Μιλάω για καταστήματα δεκάδων ευυπόληπτων ανθρώπων, του μόχθου, που προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον αχαλίνωτο και ανήλεο ανταγωνισμό του Mall και του κάθε Mall προσπαθούσαν δουλεύοντας μέρα, νύχτα να κρατήσουν τη ζωή τους, το βιος τους. Μιλάω για καταστηματάρχες που γνωρίζετε ότι έχω τη δυνατότητα να γνωρίζω λόγω της προηγούμενης εργασίας μου στο κέντρο της Αθήνας. Μιλάω για όλες αυτές τις οικογένειες που έχασαν μέσα σε μία νύχτα τη ζωή τους. Μιλάω για τα καταστήματα που απασχολούσαν το μπαμπά και τη μαμά, το γιο και τη νύφη που έχουν το 8 μηνών μωρό τους το οποίο δε ξέρει γιατί κλαίει για να ζητάει. Μιλάω για εκείνο τον κακόμοιρο με το μαγαζί με τα ρούχα που πότε-πότε ανταλλάσσαμε κανένα χαμόγελο και τώρα μετά τη καταστροφή είναι με βαρύ εγκεφαλικό. Ό,τι γράφετε το δέχομαι, αλλά μου είναι αδιανόητο να δεχτώ το υφέρπον, το φάντασμα του πέπλου.
Ξέρετε κάτι; Είναι ώρα να ξεκινήσει ο σκεπτόμενος κόσμος, ο κόσμος της διανόησης, ο πολιτικά σκεπτόμενος κόσμος (Προσοχή! Όχι ο κομματικά σκεπτόμενος) ένα διάλογο, μία διαλεκτική για την Ελληνική κοινωνία. Για την αλλαγή της, για την εξέλιξη, για τη μετεξέλιξη, για τη μεταμόρφωσή της. Ποια είναι αυτή η κοινωνία; Πως διασταυρώνεται αυτή η κοινωνία; Ποιες δυνάμεις την εκφράζουν; Πως εκφράζονται τα επιμέρους σύνολα, υποσύνολα, υποομάδες; Ποια είναι η θέση του Έλληνα μέσα σ’ αυτή τη κοινωνία; Ποια είναι η θέση του μετανάστη σ’ αυτή τη κοινωνία; Ποια είναι η θέση των κατοίκων-κατόχων υπηκοότητας άλλης χώρας, κράτους της Ε.Ε. στην Ελληνική κοινωνία. Πως συνδέονται, διασυνδέονται και επηρεάζονται μεταξύ τους; Πρέπει να κοιτάξουμε και τους εαυτούς μας, πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Αλήθεια, φταίνε οι τράπεζες που εμείς για να ικανοποιήσουμε την υπερκαταναλωτική μας μανία παίρνουμε δάνεια για να αγοράσουμε ένα τζιπάκι 3.000 κκ; Όταν παίρνουμε εορτοδάνεια για να πάμε στη Μύκονο απλά και μόνο για να πούμε στους φίλους μας ότι ήμασταν και εμείς εκεί; Όταν πάμε στα μπουζούκια το τάδε «γκομενάκι» και αφήνουμε τη γυναίκα στο σπίτι με τα παιδιά;
Ποιος φταίει όταν πάμε και μπαζώνουμε ρέματα, χτίζουμε μέσα σε αυτά και μετά κλαιγόμαστε γιατί μας τα πήρε το ρέμα; Ποιος φταίει που ο αλλοδαπός που ήρθε μας έχει πάρει τις δουλειές (και ζηλεύουμε τα λεφτά που έχει στη τράπεζα); Ποιος φταίει στο ότι δε βρίσκουμε δουλειά μεγαλοστελέχους με το που τελειώνουμε το μεταπτυχιακό μας ;
Και κάτι για το τέλος. Ποτέ δε καταδικάζεις μια πλημμύρα αλλά πριν σε καταδικάσει εκείνη μελετάς, σκέφτεσαι, εργάζεσαι και προτείνεις έργα για τη χειρότερη περίπτωση πλημμύρας σήμερα, που όμως να αντέξουν για μία γενιά, χωρίς να χρειαστούν συνεχείς επιχωματώσεις (όπως κάνουν οι πολιτικοί μας τα τελευταία χρόνια). Με άλλα λόγια αφουγκραζόμαστε το παρόν, μελετάμε το παρελθόν και σχεδιάζουμε το μέλλον. Άλλωστε η ζωή κύκλους δε κάνει, κάνει όμως σπειροειδείς κινήσεις.
