ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ Ή ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;;;;
Στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες μένουν στα συρτάρια μελέτες και επιστημονικές εργασίες για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου. Το γιατί δεν υλοποιούνται βρίσκεται στην κυρίαρχη πολιτική που επικρατεί για τον αθλητισμό και για το ποδόσφαιρο:
Αθλητισμός των λίγων αθλητών και των πολλών θεατών.
Είτε μας αρέσει ή όχι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.
Η ζωή και η εξέλιξη δείχνουν ότι η μετατροπή του αθλητισμού σε επιχείρηση.. έχει καταστρεπτικές συνέπειες τόσο για τους αθλητές όσο και για την κοινωνία γενικότερα γιατί:
α) Καταστρέφει τους ποδοσφαιριστές και τους αθλητές γενικότερα.
Ο αθλητής και η ομάδα αγωνίζονται για τη νίκη και το ρεκόρ. Η ίδια η συμμετοχή και η διάκριση δεν ισχύει πλέον. Στόχος, η νίκη και το ρεκόρ, αντί παντός τιμήματος.
β) Το ποδόσφαιρο – επιχείρηση καταστρέφει το ίδιο το άθλημα, το θέαμα. Καταστρέφεται η ομορφιά του. Η αλλαγή των στόχων και της φιλοσοφίας του παιχνιδιού οδηγεί στο να θυσιάζεται το θέαμα προς χάριν του αποτελέσματος. Υπερισχύει η δύναμη, και όχι η φαντασία η τεχνική η επινόηση, υπερισχύει η «παραγωγικότητα» για να δώσει το αποτέλεσμα.
γ) Στο ποδόσφαιρο – επιχείρηση, ιδιαίτερα στην πορεία του, εκδηλώνονται όλες οι αντιθέσεις της καπιταλιστικής οικονομίας. Η αγορά σ’ όλο της το μεγαλείο και αυτό θα σημάνει την καταστροφή του ίδιου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και των ομάδων του, τουλάχιστον όπως τις γνωρίσαμε και τις αγαπήσαμε μέχρι τώρα.
δ) Το ποδόσφαιρο – επιχείρηση συνθλίβει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και γενικότερα το οικοδόμημα του ποδοσφαίρου.
Οι επιδοτήσεις ντροπής στις ΕΠΣ και τα ερασιτεχνικά σωματεία, ψίχουλα μπροστά στο ετήσιο κόστος λειτουργίας τους. Ενώ η τηλεόραση, ιδιαίτερα τα ιδιωτικά κανάλια (εκτός του 902 TV) των βαρόνων και των μεγαλοκεφαλαιούχων, δε διαθέτει δευτερόλεπτο για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, στρέφει τα μάτια του κόσμου στην εθνική κατηγορία και στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις.
ε) Το ποδόσφαιρο – επιχείρηση, όλο και πιο πολύ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις διευρυνόμενες λαϊκές ανάγκες για άθληση, κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις. Οι συνθήκες ζωής στις πόλεις, η καθιστική ζωή, η μικρή κατανάλωση μυικής δύναμης από την πλειοψηφία των εργαζομένων, η απομόνωση στο σπίτι μετά την εργασία, κάνουν την άθληση πρώτης γραμμής ανάγκη. Το κράτος όμως αποσύρεται από τις υποχρεώσεις του για κάλυψη αυτών των αναγκών, από τη δημιουργία προϋποθέσεων για την ανάπτυξη του αθλητικού οικοδομήματος, που θα αγκαλιάσει ευρύτερα τμήματα του λαού, όλων των ηλικιών, ιδίως νέων.
Οι δημόσιες εγκαταστάσεις είναι ανύπαρκτες και οι ελάχιστες που υπάρχουν ρημάζουν χωρίς συντήρηση και δίπλα τους ξεφυτρώνουν ολόκληροι κλάδοι της ιδιωτικής οικονομίας, που αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς.
Βαθιές αλλαγές
Τα τελευταία χρόνια έχουμε βαθιές αλλαγές στις συνθήκες μόρφωσης, εργασίας, ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας, που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο πλατιά, όπως τις προηγούμενες δεκαετίες.
Λείπουν οι ελεύθεροι χώροι και οι αλάνες στις γειτονιές, που έπαιζε ποδόσφαιρο παλαιότερα η νεολαία. Λείπουν οι γηπεδικές εγκαταστάσεις για τις ομάδες, και τα τμήματα υποδομής τους.
Πολύ περισσότερο όμως λείπει ο χρόνος. Ο ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθεί η νεολαία. Οι εξελίξεις διαφοροποιούν ραγδαία τα δεδομένα.
. Για τους μαθητές ο γολγοθάς, που αρχίζει το πρωί με το σχολείο, συνεχίζεται, αν προλάβουν με φαγητό το μεσημέρι, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα μαθήματα και με διάβασμα όση ώρα εξοικονομήσουν, για να κοιμηθούν και να ξεκινήσει η επόμενη μέρα.
. Η υπόλοιπη νεολαία με το 30% στην ανεργία σπαταλά τον ελεύθερο χρόνο της στις καφετέριες και στο internet, και όσοι έχουν δουλειά ψάχνουν για δεύτερη, για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους, και το σύνολο των εργαζομένων να γυρίζουν κατάκοποι στο σπίτι κι αν μείνει ελάχιστος χρόνος να είναι για τηλεόραση, ενώ το ποδόσφαιρο στην αλάνα αντικαταστάθηκε με το Video Game και το ματς στην τηλεόραση.
Ο άλλος δρόμος
Στο μέλλον και σε συνθήκες καπιταλιστικής κυριαρχίας οι εξελίξεις όλο και περισσότερο θα καταστρέφουν τις κοινωνικές σχέσεις, θα οδηγούν στην αποξένωση των ανθρώπων. Το ποδόσφαιρο μαζικό, λαϊκό άθλημα, βασιλιάς των σκορ, όπως ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο, δε θά ‘χει θέση. Τη θέση του θα παίρνει το ποδόσφαιρο-καταναλωτικό προϊόν, θα παίζεται από ελάχιστους και ο λαός θα το παρακολουθεί από την εξέδρα και κυρίως από τον τηλεοπτικό δέκτη.
Ο ανεπτυγμένος καπιταλισμός καταστρέφει τη βάση για οποιαδήποτε κοινωνικότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ανάγκη άλλης πολιτικής και άλλων όρων ανάπτυξης του αθλητισμού ή διεκδίκησης πόρων και μέσων για να αθληθούν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.
Χρειάζεται άλλο σχολείο, άλλες συνθήκες απασχόλησης χωρίς ανέργους , ελεύθερος χρόνος, άλλες σχέσεις και κοινωνική ζωή, άλλος αθλητισμός αμιγώς ερασιτεχνικός .
Ας κάνει όσους νόμους θέλει για το ποδόσφαιρο η κυβέρνηση. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο θα σκοτώνει το ποδόσφαιρο και τη νεολαία
Μόνο με την ανάπτυξη ενός κινήματος για βαθιές αλλαγές στη χώρα, για αλλαγή των συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να αλλάξει και το μοντέλο του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα .
Αθλητισμός των λίγων αθλητών και των πολλών θεατών.
Είτε μας αρέσει ή όχι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.
Η ζωή και η εξέλιξη δείχνουν ότι η μετατροπή του αθλητισμού σε επιχείρηση.. έχει καταστρεπτικές συνέπειες τόσο για τους αθλητές όσο και για την κοινωνία γενικότερα γιατί:
α) Καταστρέφει τους ποδοσφαιριστές και τους αθλητές γενικότερα.
Ο αθλητής και η ομάδα αγωνίζονται για τη νίκη και το ρεκόρ. Η ίδια η συμμετοχή και η διάκριση δεν ισχύει πλέον. Στόχος, η νίκη και το ρεκόρ, αντί παντός τιμήματος.
β) Το ποδόσφαιρο – επιχείρηση καταστρέφει το ίδιο το άθλημα, το θέαμα. Καταστρέφεται η ομορφιά του. Η αλλαγή των στόχων και της φιλοσοφίας του παιχνιδιού οδηγεί στο να θυσιάζεται το θέαμα προς χάριν του αποτελέσματος. Υπερισχύει η δύναμη, και όχι η φαντασία η τεχνική η επινόηση, υπερισχύει η «παραγωγικότητα» για να δώσει το αποτέλεσμα.
γ) Στο ποδόσφαιρο – επιχείρηση, ιδιαίτερα στην πορεία του, εκδηλώνονται όλες οι αντιθέσεις της καπιταλιστικής οικονομίας. Η αγορά σ’ όλο της το μεγαλείο και αυτό θα σημάνει την καταστροφή του ίδιου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και των ομάδων του, τουλάχιστον όπως τις γνωρίσαμε και τις αγαπήσαμε μέχρι τώρα.
δ) Το ποδόσφαιρο – επιχείρηση συνθλίβει το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και γενικότερα το οικοδόμημα του ποδοσφαίρου.
Οι επιδοτήσεις ντροπής στις ΕΠΣ και τα ερασιτεχνικά σωματεία, ψίχουλα μπροστά στο ετήσιο κόστος λειτουργίας τους. Ενώ η τηλεόραση, ιδιαίτερα τα ιδιωτικά κανάλια (εκτός του 902 TV) των βαρόνων και των μεγαλοκεφαλαιούχων, δε διαθέτει δευτερόλεπτο για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, στρέφει τα μάτια του κόσμου στην εθνική κατηγορία και στις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις.
ε) Το ποδόσφαιρο – επιχείρηση, όλο και πιο πολύ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις διευρυνόμενες λαϊκές ανάγκες για άθληση, κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις. Οι συνθήκες ζωής στις πόλεις, η καθιστική ζωή, η μικρή κατανάλωση μυικής δύναμης από την πλειοψηφία των εργαζομένων, η απομόνωση στο σπίτι μετά την εργασία, κάνουν την άθληση πρώτης γραμμής ανάγκη. Το κράτος όμως αποσύρεται από τις υποχρεώσεις του για κάλυψη αυτών των αναγκών, από τη δημιουργία προϋποθέσεων για την ανάπτυξη του αθλητικού οικοδομήματος, που θα αγκαλιάσει ευρύτερα τμήματα του λαού, όλων των ηλικιών, ιδίως νέων.
Οι δημόσιες εγκαταστάσεις είναι ανύπαρκτες και οι ελάχιστες που υπάρχουν ρημάζουν χωρίς συντήρηση και δίπλα τους ξεφυτρώνουν ολόκληροι κλάδοι της ιδιωτικής οικονομίας, που αναπτύσσεται με ταχύτατους ρυθμούς.
Βαθιές αλλαγές
Τα τελευταία χρόνια έχουμε βαθιές αλλαγές στις συνθήκες μόρφωσης, εργασίας, ζωής των εργαζομένων και της νεολαίας, που δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο πλατιά, όπως τις προηγούμενες δεκαετίες.
Λείπουν οι ελεύθεροι χώροι και οι αλάνες στις γειτονιές, που έπαιζε ποδόσφαιρο παλαιότερα η νεολαία. Λείπουν οι γηπεδικές εγκαταστάσεις για τις ομάδες, και τα τμήματα υποδομής τους.
Πολύ περισσότερο όμως λείπει ο χρόνος. Ο ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθεί η νεολαία. Οι εξελίξεις διαφοροποιούν ραγδαία τα δεδομένα.
. Για τους μαθητές ο γολγοθάς, που αρχίζει το πρωί με το σχολείο, συνεχίζεται, αν προλάβουν με φαγητό το μεσημέρι, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα μαθήματα και με διάβασμα όση ώρα εξοικονομήσουν, για να κοιμηθούν και να ξεκινήσει η επόμενη μέρα.
. Η υπόλοιπη νεολαία με το 30% στην ανεργία σπαταλά τον ελεύθερο χρόνο της στις καφετέριες και στο internet, και όσοι έχουν δουλειά ψάχνουν για δεύτερη, για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους, και το σύνολο των εργαζομένων να γυρίζουν κατάκοποι στο σπίτι κι αν μείνει ελάχιστος χρόνος να είναι για τηλεόραση, ενώ το ποδόσφαιρο στην αλάνα αντικαταστάθηκε με το Video Game και το ματς στην τηλεόραση.
Ο άλλος δρόμος
Στο μέλλον και σε συνθήκες καπιταλιστικής κυριαρχίας οι εξελίξεις όλο και περισσότερο θα καταστρέφουν τις κοινωνικές σχέσεις, θα οδηγούν στην αποξένωση των ανθρώπων. Το ποδόσφαιρο μαζικό, λαϊκό άθλημα, βασιλιάς των σκορ, όπως ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο, δε θά ‘χει θέση. Τη θέση του θα παίρνει το ποδόσφαιρο-καταναλωτικό προϊόν, θα παίζεται από ελάχιστους και ο λαός θα το παρακολουθεί από την εξέδρα και κυρίως από τον τηλεοπτικό δέκτη.
Ο ανεπτυγμένος καπιταλισμός καταστρέφει τη βάση για οποιαδήποτε κοινωνικότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ανάγκη άλλης πολιτικής και άλλων όρων ανάπτυξης του αθλητισμού ή διεκδίκησης πόρων και μέσων για να αθληθούν οι εργαζόμενοι και η νεολαία.
Χρειάζεται άλλο σχολείο, άλλες συνθήκες απασχόλησης χωρίς ανέργους , ελεύθερος χρόνος, άλλες σχέσεις και κοινωνική ζωή, άλλος αθλητισμός αμιγώς ερασιτεχνικός .
Ας κάνει όσους νόμους θέλει για το ποδόσφαιρο η κυβέρνηση. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο θα σκοτώνει το ποδόσφαιρο και τη νεολαία
Μόνο με την ανάπτυξη ενός κινήματος για βαθιές αλλαγές στη χώρα, για αλλαγή των συσχετισμών σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να αλλάξει και το μοντέλο του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού γενικότερα .
ΧΙΟΣ 25/1/2008
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΩΦΟΣ
Διαφήμιση
