ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΚΤΟΠΛΟΪΚΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ
(ΜΙΑ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ Ν. Σ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ)
Το πρόβλημα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης του νησιού μας με την Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα, αλλά και με τα άλλα νησιά του Αιγαίου, στις μέρες μας έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις για την οικονομική ζωή της Χίου ενώ ταυτόχρονα περιέχει και την παράμετρο της εθνικής κυριαρχίας, δεν προέκυψε ξαφνικά.
Οι ρίζες του ξεκινούν πάνω από 50 χρόνια, και οι Κυβερνήσεις που πέρασαν δεν μπόρεσαν να βρουν τη λύση του. Και δεν μπόρεσαν να βρουν λύση γιατί οι ταξικές τους επιλογές τους οδηγούσαν σελαθεμένη κατεύθυνση. Πρωταρχικός τους στόχος και σκοπός ήταν πως θα διαφυλάξουν και θα αυξήσουν τα κέρδη των εφοπλιστών.
Ξεκινώντας από τις Ιταλικές πολεμικές αποζημιώσεις του Β’ παγκόσμιου πολέμου με την παραχώρηση 6 επιβατηγών πλοίων στους Ελληνες ακτοπλόους εφοπλιστές, μια σειρά από νόμους και διατάγματα έρχονται να δώσουν κίνητρα και φοροαπαλλαγές, που ουσιαστικά προέρχονται από τις τσέπες των εργαζόμενων, με αποκορύφωμα την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001 (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ) που με το άρθρο 108 κατοχυρώνονται και συνταγματικά.
Παρά όμως τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια, η εξυπηρέτηση των νησιών και των κατοίκων με σύγχρονα και ασφαλή πλοία, με φθηνά εισιτήρια και ναύλα, παραμένει ζητούμενο και όνειρο απατηλό.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ενδεικτικά το σημείο του νόμου 959/24-8-79 άρθρο 58 για τις φοροαπαλλαγές που αντί να οδηγούν στην βελτίωση των συγκοινωνιών αντίθετα αύξησαν τον μέσο όρο ηλικίας των πλοίων που είναι σήμερα πάνω από 25 έτη:
Απαλλάσσονται παντός φόρου, τέλους και οιασδήποτε άλλης επιβάρυνσης υπέρ του Δημοσίου ή τρίτων:
α) Η διανομή κερδών και το καθαρό προϊόν της εκκαθάρισης αυτής.
β) Η ανάληψη κεφαλαίου και οι σχετικές εξοφλητικές αποδείξεις.
γ) Οι εγγραφές στα υπό της εταιρείας τηρούμενα βιβλία, τα δικαιολογητικά και άλλα έγγραφα τα αφορώντα πράξεις ενεργηθείσες υπό της εταιρείας στην αλλοδαπή και εισερχόμενα στην Ελλάδι.
δ) Οι καταθέσεις και τα προς την εταιρεία δάνεια των μετόχων
ε) Η κεφαλαιοποίηση των κερδών.
στ) Η μη ανάληψη υπό των μετόχων των σε πίστωση των κερδών.
Με όλα τα παραπάνω η ακτοπλοϊα στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα κρατικοδίαιτο οργανισμό, που με το εφεύρημα της επιδότησης των άγονων γραμμών, κάθε χρόνο απομυζά ένα τεράστιο ποσό από τον κρατικό προϋπολογισμό ( για το 2009 θα φθάσει και πιθανόν θα ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια eu ) για να καλυφθεί η σύνδεση με τα μικρά και απομονωμένα νησιά του Αγαίου.
Ο τι δεν είχαν καλύψει οι Ελληνικές Κυβερνήσεις με τους νόμους και τα διατάγματα τους ώστε να αυξάνονται τα κέρδη των εφοπλιστών ήρθε να καλύψει η Ευρωπαϊκή Ενωση με τη οδηγία 3577/1992 και ο νόμος 2932/2001 του ΠΑΣΟΚ που έχει ψηφίσει και η βουλευτής κα Τσουρή , και το προεδρικό διάταγμα 124 (ΦΕΚ 136/6-7-2006) για την απελευθέρωση της ηλικίας των πλοίων που δίνει το δικαίωμα στους εφοπλιστές να καθορίζουν μόνοι τους τις τιμές των εισιτηρίων και ναύλων, να εκτελούν τα δρομολόγια όποτε θέλουν και αν θέλουν, (πρόσφατα παραδείγματα Ταξιάρχης , Λυσσός, SAOS κλπ), να τα παροπλίζουν όποτε θέλουν ώστε να φθάσει στο σημείο ο νομικός σύμβουλος της ΠΝΟ κ Λέκκα να χαρακτηρίζει σε έκθεση του ότι το Αιγαίο υπό μορφή << κατάλυσης και περιορισμού της εδαφικής κυριαρχίας >>.
Όμως μπροστά στην αγωνία των νησιωτών για τακτική και ασφαλή συγκοινωνία, προωθείται έντεχνα από την Κυβέρνηση και όχι μόνο αλλά και από το ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ η λύση του λεγόμενου << μεταφορικού ισοδύναμου>>.
Το «εφεύρημα» που αυτή τη φορά επικαλούνται οι υπέρμαχοι της απελευθέρωσης είναι το λεγόμενο μεταφορικό ισοδύναμο. Σύμφωνα με τους εμπνευστές του, πρόκειται για την υποχρέωση που πρέπει να έχει εκείνος που μετακινείται με τις θαλάσσιες συγκοινωνίες να πληρώνει το ίδιο που πληρώνει και για τις χερσαίες.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση, το «Ελληνικό Δίκτυο Μικρών Νησιών» (ΕΔΜΝ) έχει εδώ και καιρό θέσει στην κυβέρνηση και στην ΕΕ το αίτημα να εξευρεθούν τρόποι και χρήματα, προκειμένου, όπως ισχυρίζονται, να βελτιωθούν οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες και οι τιμές των εισιτηρίων στις λεγόμενες άγονες γραμμές.
Το ΕΔΜΝ συγκροτούν οι δημοτικές αρχές από 21 νησιά που έχουν κάτω από 5.000 κατοίκους, σύλλογοι αποδήμων αυτών των νησιών, καθώς και άλλοι φορείς και ιδιώτες. Πρόκειται για μια ακόμα «Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία», (ΜΚΟ) που στόχο έχει – ανάμεσα σε άλλα – την προώθηση των Συμπράξεων Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα και την υποβολή «αναπτυξιακών σχεδίων» στη βάση της πολιτικής της ΕΕ.
Οι προτάσεις τους παραπέμπουν σε ευθεία αύξηση των επιδοτήσεων προς τους εφοπλιστές, αφού, όπως ισχυρίζονται, «το “μεταφορικό ισοδύναμο” μπορεί να γίνει πράξη με την παροχή των ίδιων χρηματοδοτικών εργαλείων στις θαλάσσιες συγκοινωνίες που δίδονται και στις χερσαίες, όπως για παράδειγμα η επιδότηση ναυπήγησης πλοίων για ακτοπλοϊκές γραμμές “δημοσίου ενδιαφέροντος” -από διάφορους φορείς, ιδιώτες, δήμους κ.ά. -, με τη χάραξη νέων ακτοπλοϊκών γραμμών κ.ά.». Προτείνουν, δηλαδή, η κυβέρνηση, μέσω της ΕΕ (Δ’ΚΠΣ) και των κρατικών ταμείων, να εξασφαλίσει νέο ζεστό χρήμα για τους εφοπλιστές, περισσότερο ακόμα και από τα 226 εκατ. ευρώ με τα οποία η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ «φιλοδώρησαν» το εφοπλιστικό κεφάλαιο την εξαετία 2003 – 2008 και τα 100 για το 2009. (εισήγηση δημάρχου Τήλου Αλιφέρη: Συμπράξεις Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για αγορά και εκμετάλλευση πλοίων)
Μπροστά σ’αυτή την κατάσταση, οι εργαζόμενοι, η Τ.Α., το μαζικό λαϊκό κίνημα, θα πρέπει :
Σαν στρατηγικό στόχο να έχουν τον απεγκλωβισμό της χώρας από τη μέγγενη της ΕΕ, που με την οδηγία 3577/1992 αλλά και με την συνθήκη << ευαγγέλιο >> του ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ δίνει τη δυνατότητα στους εφοπλιστές να καθορίζουν τα δρομολόγια, τις τιμές σε εισιτήρια και ναύλα, και γενικά να θησαυρίζουν από τις κρατικές επιδοτήσεις. Ταυτόχρονα να βάζουν τις βάσεις για τη δημιουργία του Δημόσιου Φορέα Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών.
Την ίδια στιγμή μέσα από μαζικές και αγωνιστικές κινητοποιήσεις
να απαιτήσουν την κατάργηση του νόμου 2932/2001 και ειδικότερα για τη Χίο:
Τακτική ακτοπλοϊκή συγκοινωνία με σύγχρονα και αξιόπλοα πλοία.
Φθηνά εισιτήρια για τους εργαζόμενους, με ειδικές τιμές για ευπαθείς ομάδες πληθυσμού ( ΑΜΕΑ, Φοιτητές, Πολύτεκνοι κλπ).
Καλύτερες συνθήκες εργασίας για τους ναυτεργάτες με σταθθερή δουλειά και αποδοχές που θα καλύπτουν τις ανάγκες τους, με στήριξη του ασφαλιστικού τους ταμείου (ΝΑΤ) που οι πολιτικές των Κυβερνήσεων και οι οφειλές των εφοπλιστών το οδηγούν σε κατάρευση.
Υ/Γ Επειδή αποχώρησα από τη συνεδρίαση του Ν.Σ. για το σχολιασμό των εισηγήσεων Βεντούρη Αλιφέρη θα επανέλθω.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΩΦΟΣ
ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ
