Κοινωνικές εκπτώσεις
Του Βασίλη Μητσού
Το τελευταίο διάστημα είδαν το φως της δημοσιότητας πληθώρα δημοσιευμάτων σχετικά με το θέμα της καταδίκης του Δ/ντη της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χίου από το τριμελές Πλημμελειοδικείο Χίου. Και όσον αφορά αυτό καθαυτό το συγκεκριμένο περιστατικό, αυτό είναι απλό και ξεκάθαρο μια και αφορούσε την έκδοση ψευδούς βεβαίωσης η οποία ευνόησε μια συγκεκριμένη καθηγήτρια σε βάρος όλων των άλλων, κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Το πρίσμα όμως μέσα από το οποίο πολλοί συμπολίτες μας προσέγγισαν το θέμα αυτό μας προκαλεί σοβαρές ανησυχίες για την ποιότητα του κοινωνικού μας προβληματισμού.
Συγκεκριμένα παρατηρούμε μια προσπάθεια υπερτονισμού άλλων δευτερευόντων στοιχείων που ουσιαστικά θέτουν σε δεύτερη μοίρα τη σοβαρότητα της συγκεκριμένης πράξης. Παρατηρούμε λοιπόν υπερτονισμό του υπηρεσιακού έργου με υποκειμενικά πάντα κριτήρια, τον μη εντοπισμό ιδιοτελών κινήτρων με υποκειμενικά κριτήρια πάλι, την αόριστη παράθεση μικροπαρεκκλίσεων άλλων εκπαιδευτικών (ποιος; πότε; που;), είτε όσον αφορά τα καθήκοντά τους είτε όσον αφορά τον τρόπο που λειτουργούν στα υπηρεσιακά συμβούλια, επίσης πληροφορηθήκαμε και για την σχετική βεντέτα και τα συντροφικά μαχαιρώματα, ακόμη διαβάσαμε ότι για διάφορες αδικίες σε βάρος εκπαιδευτικών αρμόδια είναι μόνο τα Διοικητικά Δικαστήρια, και τέλος ότι η καλή λειτουργία των σχολείων είναι υποκειμενική υπόθεση του εκάστοτε Δ/ντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ο οποίος για το σκοπό αυτό νομιμοποιείται να ερμηνεύει το Νόμο κατά το δοκούν.
Η σοβαρότητα όμως της συγκεκριμένης πράξης πέραν του ότι δεν στηρίζεται σε πνεύμα δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών, συνίσταται στο γεγονός ότι πρόκειται για διοικητική αυθαιρεσία, η οποία εάν δεν καταδικαστεί απόλυτα στη συνείδηση και του τελευταίου πολίτη, μπορεί να οδηγήσει στην ανοχή και επομένως στη συγκάλυψη και την επανάληψη με συνέπεια την επικράτηση στην κοινωνία μας της ευνοιοκρατίας, της αναξιοκρατίας και της αναποτελεσματικότητας. Και όχι μόνο, μια και σίγουρα πολλοί θα επιδιώξουν την εύνοια των ισχυρών πάση θυσία, προκειμένου να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους. Με άλλα λόγια οι δημοκρατικοί θεσμοί θα αρχίσουν να εκπίπτουν και θα αυξηθεί η συχνότητα εμφάνισης λαϊκιστικών και ολιγαρχικών πρακτικών με ταυτόχρονη υποβάθμιση της ατομικής αξιοπρέπειας.
Μετά από όλα αυτά πιστεύουμε ότι είναι απόλυτα σαφής και δικαιολογημένη η ανησυχία μας στην οποία αναφερθήκαμε προηγούμενα. Το μόνο που μας καθησυχάζει κάπως, είναι η ύπαρξη αρκετών δημοσιευμάτων που αντιμετωπίζουν το θέμα από τη σωστή οπτική. Αναρωτιόμαστε όμως που οδηγούμαστε στην περίπτωση που οι ανησυχίες μας επαληθευτούν; Θα μπορέσουμε σαν κοινωνία να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα ή μήπως θα καταλήξουμε να γίνουμε μια κοινωνία στην οποία ο θεσμός των εκπτώσεων θα επεκταθεί και σε άλλους τομείς, πέρα του εμπορίου;
Συγκεκριμένα παρατηρούμε μια προσπάθεια υπερτονισμού άλλων δευτερευόντων στοιχείων που ουσιαστικά θέτουν σε δεύτερη μοίρα τη σοβαρότητα της συγκεκριμένης πράξης. Παρατηρούμε λοιπόν υπερτονισμό του υπηρεσιακού έργου με υποκειμενικά πάντα κριτήρια, τον μη εντοπισμό ιδιοτελών κινήτρων με υποκειμενικά κριτήρια πάλι, την αόριστη παράθεση μικροπαρεκκλίσεων άλλων εκπαιδευτικών (ποιος; πότε; που;), είτε όσον αφορά τα καθήκοντά τους είτε όσον αφορά τον τρόπο που λειτουργούν στα υπηρεσιακά συμβούλια, επίσης πληροφορηθήκαμε και για την σχετική βεντέτα και τα συντροφικά μαχαιρώματα, ακόμη διαβάσαμε ότι για διάφορες αδικίες σε βάρος εκπαιδευτικών αρμόδια είναι μόνο τα Διοικητικά Δικαστήρια, και τέλος ότι η καλή λειτουργία των σχολείων είναι υποκειμενική υπόθεση του εκάστοτε Δ/ντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ο οποίος για το σκοπό αυτό νομιμοποιείται να ερμηνεύει το Νόμο κατά το δοκούν.
Η σοβαρότητα όμως της συγκεκριμένης πράξης πέραν του ότι δεν στηρίζεται σε πνεύμα δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών, συνίσταται στο γεγονός ότι πρόκειται για διοικητική αυθαιρεσία, η οποία εάν δεν καταδικαστεί απόλυτα στη συνείδηση και του τελευταίου πολίτη, μπορεί να οδηγήσει στην ανοχή και επομένως στη συγκάλυψη και την επανάληψη με συνέπεια την επικράτηση στην κοινωνία μας της ευνοιοκρατίας, της αναξιοκρατίας και της αναποτελεσματικότητας. Και όχι μόνο, μια και σίγουρα πολλοί θα επιδιώξουν την εύνοια των ισχυρών πάση θυσία, προκειμένου να επιτύχουν τις επιδιώξεις τους. Με άλλα λόγια οι δημοκρατικοί θεσμοί θα αρχίσουν να εκπίπτουν και θα αυξηθεί η συχνότητα εμφάνισης λαϊκιστικών και ολιγαρχικών πρακτικών με ταυτόχρονη υποβάθμιση της ατομικής αξιοπρέπειας.
Μετά από όλα αυτά πιστεύουμε ότι είναι απόλυτα σαφής και δικαιολογημένη η ανησυχία μας στην οποία αναφερθήκαμε προηγούμενα. Το μόνο που μας καθησυχάζει κάπως, είναι η ύπαρξη αρκετών δημοσιευμάτων που αντιμετωπίζουν το θέμα από τη σωστή οπτική. Αναρωτιόμαστε όμως που οδηγούμαστε στην περίπτωση που οι ανησυχίες μας επαληθευτούν; Θα μπορέσουμε σαν κοινωνία να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα ή μήπως θα καταλήξουμε να γίνουμε μια κοινωνία στην οποία ο θεσμός των εκπτώσεων θα επεκταθεί και σε άλλους τομείς, πέρα του εμπορίου;
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
Διαφήμιση
