Ο Γιάννης Μακριδάκης ανάμεσα στον συγγραφέα, Παύλο Μάτεση, και τη φιλόλογο, Βασιλική Κοντογιάννη στην παρουσίαση της νουβέλας του «Η δεξιά τσέπη του ράσου», στον εκδοτικό οίκο «Εστία»
15 Jun 2009 ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΤΕΛΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ: ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ)
Παρ’ όλη την πετυχημένη πορεία του, κομπλάρει με το χαρακτηρισμό «συγγραφέας». «Δεν αυτοπροσδιορίζομαι ως συγγραφέας. Συγγραφέας είναι τίτλος τιμής για μένα που στην απονείμουν σύμφωνα με το έργο σου», υπογραμμίζει και σχολιάζει ότι οι βραβεύσεις είναι το κομμάτι που φθείρουν το συγγραφέα καθώς είναι πράγματα φτιαχτά, για το lifestyle.
Απ’ την πρώτη μας κουβέντα με τον Γιάννη, με σημάδεψαν τα εξής λόγια του «Για να πάει κανείς μπροστά, πρέπει να πολεμάει τον εαυτό του» και ο ίδιος έχει δώσει πολλές μάχες ώσπου να ‘στρώσουν’ τα πράγματα. Στη δεύτερη κουβέντα μας, μάλλον, τον πέτυχα σε ‘ανακωχή’ καθώς στην ερώτηση τι κάνει αυτό το διάστημα μού απάντησε, χαμογελώντας, «Μπάνια!». Ωστόσο, σύντομα αναμένεται η έκδοση του επόμενου βιβλίου του.
Πέρα από τη συγγραφή βιβλίων που γι’ αυτόν αποτελεί τρόπο ζωής, ο Γιάννης θέλει να γίνει ένας καλός καϊκέρης. Από τη θάλασσα των ιδεών στη θάλασσα των… ψαριών, «κάνω κύκλο στη ζωή μου» σχολιάζει. «Από μικρός που ήμουν με τον πατέρα μου στη θάλασσα και ψαρεύαμε, πήγα στο αποκορύφωμα της επιστήμης και των γραμμάτων με το μυθιστόρημα και τώρα πάλι πίσω στη θάλασσα».
«Θέλω, όμως, να γράψω ένα μυθιστόρημα θαλασσινό», συνεχίζει, «πιο πολύ της ψαροσύνης και όχι της ναυτοσύνης και ίσως γι’ αυτό η ενασχόλησή μου με τη θάλασσα». Σύμφωνα με τη θεωρία του, ο συγγραφέας πρέπει ή να γράφει ή να ζει. «Συγγραφέας είναι αυτός που είναι δοσμένος στο γράψιμο και άμα δε γράφει, ζει, δεν κάνει τίποτα άλλο. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος το πρωί να είναι υπάλληλος στην υπηρεσία του και το απόγευμα να γράφει και να λέει ότι είναι συγγραφέας. Οι πιο πολλοί Νεοέλληνες έτσι γράφουν, όμως, τα Σαββατοκύριακα».
«Το μυθιστόρημα», εξηγεί, «θέλει αφοσίωση και είναι μεροκάματο και, μάλιστα, βαρύ. Ξεκινάς τώρα και θα τελειώσεις μετά από πέντε-έξι μήνες. Κάθε μέρα θα πρέπει να είσαι εκεί, να ζεις την ιστορία, να έχεις την ίδια ψυχική διάθεση που ‘χες και χτες για να γράψεις ένα βιβλίο».
Χαρίσματα του Γιάννη Μακριδάκη η αφέλεια – που, όπως αναφέρει ο ίδιος, τον έχει σώσει πολλές φορές – και η ταπεινότητα, που χαρακτηρίζει το είναι του. Γι’ αυτόν αποτελεί μεγάλη τιμή να τον διαβάζουν καθώς, όπως λέει, «ένας άνθρωπος αφιερώνει χρόνο από τη ζωή του και σε διαβάζει».
Το μυθιστόρημα «Ανάμισης Τενεκές» έχει μεταφραστεί στα τουρκικά. Από την επίσκεψή του στην Τουρκία, ο Γιάννης Μακριδάκης έχει να πει να καλύτερα. «Ήταν πολύ ωραία, είχε πολύ ενθουσιασμό. Οι Τούρκοι είναι ένας λαός σαν τους Έλληνες του ’60 περίπου. Όταν άκουσαν στο μεγάφωνο της έκθεσης ότι είναι ένας Έλληνας συγγραφέας έρχονταν όλοι να με δούνε και να υπογράψουν βιβλία. Στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν αυτά, εκεί τα πράγματα είναι πιο αγνά, πιο φιλικά. Μαθαίνουν και για τη Χίο και έρχονται. Άγνωστοι άνθρωποι που με γνώρισαν από τη φωτογραφία με σταματούν στο δρόμο και μού λένε ήρθαν διακοπές επειδή διάβασαν το βιβλίο. Αυτή είναι η καλύτερη πληρωμή για τον συγγραφέα».
Τα βιβλία του Γιάννη Μακριδάκη από τον εκδοτικό οίκο «Εστία» πωλούνται σε όλα τα καλά βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και ήδη ο «Ανάμιση Τενεκές» κάνει και ρεκόρ πωλήσεων.
