Άνοιξα την TV για ειδήσεις μετά από χρόνια –ενημερώνομαι από εφημερίδες και ραδιόφωνο. Η υποβλητική μουσική υπόκρουση, το βαρύ επιθετικό ύφος των σωτήρων της πατρίδας(ή της παρτίδας) δημοσιογράφων και οι απειλές σε κάθε διαμαρτυρόμενο: άνεργο, μελλοντικό άνεργο ,εν γένει απειλές σε κάθε προνομιούχο των 800 -1500Ευρώ.Ο εχθρός είναι εδώ. Και πρέπει να παταχθεί.
Να γίνει αυτό που θέλουν εκείνοι που ξέρουν: Τα αφεντικά ,οι χρηματοδοτούμενοι λακέδες τους, μεγαλοδημοσιογράφοι των καναλιών, τα μεγάλα συγκροτήματα τύπου ,οι πανεπιστημιακοί που τα κονομάνε με τα προγράμματα που προωθούν οι επιχειρήσεις ως έρευνα. Όλοι αυτοί οι διανοούμενοι της εξουσίας με μια πρωτοφανή σύμπνοια δείχνουν τον εχθρό: Είναι ο εργαζόμενος με τα προνόμιά του. Αν μάλιστα έχει μονιμότητα και σταθερό μισθό είναι θανάσιμος εχθρός. Ζει σε βάρος της πατρίδας .Γιατί πατρίδα είναι το κέρδος του επιχειρηματία.
Κάθε βράδυ η ίδια τρομοκρατία.
Στον αγώνα στρατεύθηκαν και όλες οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. Απειλητικό και το Βήμα της Κυριακής (3/10) μας ανακοινώνει τις απαραίτητες μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα για να ενισχυθεί η απειλούμενη επιχειρηματικότητα.
Η αυστηρή Καθημερινή μας μιλάει για το άρθρο καταπέλτη του έγκριτου περιοδικού των Τραπεζιτών Vanity Fair σύμφωνα με το οποίο «Στην Ελλάδα δεν βούλιαξαν οι τράπεζες την χώρα. Η χώρα βούλιαξε τις τράπεζες.» Κι ακόμα «Αν υπήρχε δικαιοσύνη στον κόσμο, οι έλληνες τραπεζίτες θα βρίσκονταν στο δρόμο διαμαρτυρόμενοι κατά των ηθικών αξιών του μέσου Έλληνα πολίτη»
Όλοι οι παραπάνω συμφωνούν και υπερθεματίζουν για την επανάσταση του αυτονόητου που κήρυξε ο ΓΑΠ στην έκθεση της Θεσσαλονίκης τον περασμένο μήνα: « Η επιχειρηματικότητα είναι η ελπίδα του έθνους. Η μόνη αξία. Η κυβέρνησή μου αποφασίζει και οι υπόλοιποι πρέπει να υποταχθείτε.»
Ο ολοκληρωτισμός αυτοπροσώπως.
Και παραφράζοντας την Χάνα Άρεντ θα λέγαμε ότι το ψέμα είναι πιο εύκολο. Γιατί στέκεται στην επιφάνεια των πραγμάτων. Είναι η εύκολη ερμηνεία της πολύπλοκης πραγματικότητας. Η ρηχή εξήγηση που δεν κουράζει.
Έτσι λοιπόν φταίμε όλοι, και όπως είπε ο υπερευαίσθητος, σεμνός και φιλοσοφημένος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης «όλοι μαζί τα φάγαμε»
Τι ακριβώς κρύβεται όμως πίσω από τον υποτιθέμενο εκβιασμό που ασκούν οι διεθνείς αγορές στην Ελλάδα; Αυτός ο «εκβιασμός» βολεύει την αστική τάξη της Ελλάδας ώστε να πολτοποιήσει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας. Σε επόμενο σημείωμα μας θα αναφερθούμε πιο αναλυτικά στο θέμα. Προς το παρόν στεκόμαστε στα εξής: Από το 1997- το 2008 το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν αυξήθηκε με αποπληθωρισμένες τιμές κατά 45%!Την ίδια περίοδο το μερίδιο συμμετοχής της εργασίας υπό μορφή μισθών έπεσε κατά 6%.Ο μέσος μισθός ίσα που ακολούθησε τον πληθωρισμό ενώ ο κατώτατος που αφορά περίπου 1000000 εργαζόμενους παρέμεινε στην αγοραστική δύναμη του 1984!Ενώ λοιπόν τα κέρδη των επιχειρήσεων ανέβαιναν σε δυσθεώρητα ύψη και οι υπεράκτιες εταιρείες(είναι αυτές που στήνουν οι επιχειρηματίες για να βγάλουν τα κέρδη τους αφορολόγητα στο εξωτερικό) ξεπέρασαν τις 4000,ενώ λοιπόν γινόντουσαν όλα αυτά τα θαυμαστά οι φορολογία των κερδών έπεσε από το 45% στο 35% και από εκεί στο 25% με προοπτική το 20%.Αν μάλιστα υπολογίσουμε και διάφορες άλλες ρυθμίσεις ορισμένοι κλάδοι όπως οι τράπεζες πάνε στο 7%.Οι φόροι των ναυτιλιακών εταιρειών είναι λιγότεροι από τα παράβολα που δίνουν οι μετανάστες για τις άδειες παραμονής τους. Απ την άλλη το κράτος στον ανεπτυγμένο ελληνικό καπιταλισμό δεν μπορεί να καταργηθεί. Ο κρατικός μηχανισμός ανεξάρτητα με τις πολυδιαφημισμένες δυσλειτουργίες του ούτε μεγάλος είναι σε σχέση με αντίστοιχης ανάπτυξης χώρες ούτε στοιχίζει όσο μας λένε. Επιμελώς αποκρύβεται ότι η μισθοδοσία των ΔΥ ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι μικρότερη από τον μέσο όρο της Ε.Ε των 15.Όμως όταν αυξάνονταν όλα τα μεγέθη :ΑΕΠ, δημόσιες δαπάνες, δημόσιες επενδύσεις κ.α κατά την προαναφερόμενη 12ετία και οι άμεσοι φόροι μειώθηκαν σκανδαλωδώς φτιάχτηκε μια ωραία μεγάλη τρύπα: ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΑ του 12%.
Και όταν ανέλαβε η τωρινή κυβέρνηση ο επικεφαλής της που έλεγε προεκλογικά ότι «υπάρχουν λεφτά» φυσικά αποδέχθηκε το «δεν πληρώνω! δεν πληρώνω!» της ελληνικής αστικής τάξης η οποία αποφάσισε να μην υποχωρήσει ούτε βήμα πίσω από τα ιερά και όσια της,
από τα κεκτημένα της.
Προτιμάει την Ύφεση, προτιμάει να ματώσει και αυτή, αρκεί να πολτοποιήσει με τον μεγάλο εκβιασμό της μνημονιακής πολιτικής τον κόσμο της εργασίας. Και αυτό δεν είναι εμπάθεια. Είναι στρατηγική: η βαρβαρότητα του μέλλοντος. ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ;
Δημήτρης Λαβατσής
Μέλος ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ Χίου
