Αρχική Απόψεις Aρθρα Σοφία Λαμπίκη: Ρέκβιεμ για το Δημόσιο Σχολείο.

Σοφία Λαμπίκη: Ρέκβιεμ για το Δημόσιο Σχολείο.

26

Ρέκβιεμ για το Δημόσιο Σχολείο.

Άφωνοι, αλλά όχι έκπληκτοι, παρακολουθούμε τις τελευταίες βδομάδες τις διαδικασίες εξπρές με τις οποίες το Υπουργείο Παιδείας θα οδηγήσει, με τη στιβαρή καθοδήγηση  του ΔΝΤ, τη δημόσια εκπαίδευση στην Ιδιωτικοποίηση και θα την κάνει προνόμιο των ολίγων.

Πώς;

Η αρχή έγινε με την περικοπή, κατά 40%τουλάχιστον, των ποσών που διανέμονται στα σχολεία για την κάλυψη των λειτουργικών τους δαπανών(δηλ. ρεύμα, θέρμανση, χαρτικά, ΟΤΕ κλπ). Κι αν φέτος το πρόβλημα δεν φαίνεται ακόμα αφού οι διευθυντές με τη σφιχτή οικονομική τους διαχείριση έχουν αποθεματικά, του χρόνου θα βάζουν βερεσέ οι γονείς για τη θέρμανση των παιδιών τους.

Ακολούθησε η εγκύκλιος που καθιστά σχεδόν αδύνατη τη λειτουργία των Αθλητικών Τμημάτων και η άρνηση του Υπουργείου να πληρώσει τη μεταφορά των μαθητών-αθλητών ( γελώ σαρκαστικά αφού η μεγαλύτερη διασπάθιση δημόσιου χρήματος , που έχει προκαλέσει και την εισαγγελική παρέμβαση σε μερικές περιπτώσεις, γίνεται στη μεταφορά των μαθητών με ΚΤΕΛ και ταξί, τώρα τα 50 παιδιά τους πείραξαν).

Ανοιχτά συζητείται όχι μόνο το κλείσιμο ειδικού τύπου σχολείων –όπως των Μουσικών- αλλά εκμεταλλευόμενο το Υπουργείο, το νομικό κενό που θα προκύψει από το κλείσιμο των Νομαρχιών, να καταργήσει εντελώς ή να συγχωνεύσει σχολικές μονάδες στο πλαίσιο –δήθεν – του Καλλικράτη.

Τι αποτέλεσμα θα’ χει αυτό;

Να μετακινήσει σε αστικά κέντρα οικογένειες , νεκρώνοντας χωριά και κωμοπόλεις, ή να πετάξει εκτός εκπαίδευσης παιδιά που οι οικογένειές τους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα μετοίκησης στο κέντρο.

Επιπροσθέτως εξαφανίζεται το πρόγραμμα Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης που προετοίμαζε χρόνια τώρα, τους ασθενέστερους οικονομικά μαθητές των Λυκείων,

οδηγώντας αγεληδόν , πλέον, τους μαθητές στα φροντιστήρια

Ας συμπληρώσουμε και ότι προγραμματίζεται αύξηση των διδακτικών ωρών των  καθηγητών (ακούγεται για 25 ώρες διδακτικό εβδομαδιαίο) που θα εκφυλίσει ακόμα περισσότερο τη διδασκαλία αλλά και την περικοπή του μοναδικού επιδόματος που παίρνουν οι καθηγητές –αυτό της εξωδιδακτικής- αμοίβοντάς τους πλέον με περίπου 800 ευρώ, καθαρά, το μήνα και έχει συμπληρωμένο το νέο προφίλ της δημόσιας εκπαίδευσης.

Γιατί;

Πολλοί μιλούν για νοικοκύρεμα των οικονομικών και συμμάζεμα των σχολείων.

Άλλοι για αφελληνισμό της Παιδείας.

Τα πράγματα, κατά τη γνώμη μου είναι πιο απλά.

Η χώρα έχει ένα τεράστιο αδιάθετο και αδύνατον να απορροφηθεί επιστημονικό δυναμικό ενώ η ζήτηση είναι ελάχιστη.

Από την άλλη είναι απαραίτητα φτηνά –και κατά προτίμηση αμόρφωτα για να μην διεκδικούν τίποτε-εργατικά χέρια  για τις ξένες επιχειρήσεις που οι κυβερνώντες προσδοκούν να προσελκύσουν στην Ελλάδα.

Άρα πρέπει καταρχήν να απαξιωθεί –οικονομικά-η εργασία των επιστημόνων ώστε αυτοί ή να φύγουν στο εξωτερικό ή να αποκρύπτουν τα προσόντα τους ώστε να εργάζονται για ένα κομμάτι ψωμί.

Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει ότι όποτε  απαιτήθηκε  βίαιη ανάπτυξη του καπιταλισμού χρειάστηκε να συρρεύσουν αμόρφωτες μάζες στις μεγάλες πόλεις ως φτηνά εργατικά χέρια.

Από την άλλη οι κατέχοντες το χρήμα θα πάνε τα παιδιά τους στα Ιδιωτικά σχολεία που με χαρά το Υπουργείο θα δει να        ανοίγουν σε όλη τη χώρα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για την ξεδιάντροπη προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της Εκπαίδευσης από τις νέες αμοιβές των εμπλεκόμενων στις Εξετάσεις του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας, οι οποίοι και δεν είναι απαραιτήτως δημόσιοι εκπαιδευτικοί, αφού οι πιστοποιημένοι αξιολογητές μπορούν να προέρχονται και από τον ιδιωτικό τομέα ή να είναι και συνταξιούχοι και διεξάγονται Σαββατοκύριακα , εκτός λειτουργίας Δημοσίων Υπηρεσιών.

Αυτός ο θεσμός που έχει επιφέρει χτύπημα στις εξετάσεις των ιδιωτικών φορέων πρέπει να εξαφανιστεί και η πελατεία να επιστρέψει στους Ιδιώτες.

Εδώ το Υπουργείο δεν έχει καμία δικαιολογία περιστολής σπατάλης αφού οι υποψήφιοι και οι γονείς τους πληρώνουν αδρά, παράβολα των 70 και 80 ευρώ για τη διενέργεια των εξετάσεων τα οποία και καρπώνεται το κράτος , «κλέβοντάς»τα στην ουσία αφού με αυτά δεν πληρώνει αξιολογητές και επιτηρητές αλλά ούτε και εγκαταστάσεις αφού χρησιμοποιεί τα σχολεία.

Ενδεικτικά  να αναφέρω ότι κατά μέσον όρο το κράτος εισπράττει από παράβολα στη Χίο, κάθε εξεταστική περίοδο, 300 υποψήφιοι επί 70 ευρώ παράβολο=21000 ευρώ και με τις νέες αμοιβές δίνει περίπου 5.000 σε απασχολούμενους.

Θα σωθεί το βαριά άρρωστο Δημόσιο σχολείο;

 

Χρόνια νοσεί το σχολείο. Βαριές παθογένειες το κατατρύχουν.

Η σύνδεση όλης τη σχολικής διαδικασίας με την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση διέλυσε τον κοινωνικοποιητικό χαρακτήρα του σχολειού-κυψέλης όπου τα παιδιά διδάσκονται και τη συνεργασία και την αλληλεγγύη και τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και την ποίηση και την ευαισθησία.

Τα μισά μαθήματα χαρακτηρίστηκαν από μαθητές και γονείς «άχρηστα» κι ο καθηγητής ήταν υποχρεωμένος να μην λέει πολλά και να βάζει και κάνα 20άρι για να ανεβαίνει ο Μέσος Όρος και να βγει καλό απολυτήριο.

Τα υπόλοιπα , τα χρήσιμα, τα μαθαίνανε απ΄το καλοκαίρι στα φροντιστήρια, οπότε κοιμόντουσαν στην τάξη.

Τεράστια έκπτωση παρουσιάστηκε στις βαθμολογίες, αναντίστοιχες με την ποιότητα της εκπαίδευσης, τα 20άρια πέφτανε βροχή , χάθηκε το μέτρο του Άριστα, το 1/3 των μαθητών έπαιρνε αριστεία-δηλ  είχε βαθμό πάνω από 18- και όπως όλες οι πληθωριστικές αξίες κατήντησαν, χωρίς αντίκρισμα, κουρελόχαρτα κοινωνικής επίδειξης στις ρούγες και τις γειτονιές.

Οι ετήσιες , εθιμοτυπικές και άνευ άλλου αιτήματος  πλην του κρυφού να γίνονται ιδιαίτερα σε πρωινές ώρες, καταλήψεις διέλυαν , με τη συνενοχή του υπουργείου και των τοπικών εισαγγελέων, τα λύκεια τουλάχιστον για ένα μήνα .

Η συμμετοχή των μαθητών στην κατάληψη ήταν περίπου 1%, δηλ καμιά 20αριά μαθητές καθόταν και τα κουτσόπινε μέσα στις σχολικές αίθουσες, ενώ γονείς , μαθητές και μπόλικοι καθηγητές ήταν ευτυχείς που προχωρούσαν την ύλη στα ιδιαιτεράδικα.

Η έλλειψη πειθαρχίας των μαθητών όσο κι αν ακούγεται φασιστικό, είναι άλλη μία παθογένεια. Κανείς μαθητής δεν πρέπει να τιμωρείται για τίποτε αφού έτσι «πληγώνουμε τις τρυφερές ψυχές των παιδιών και δεν προάγουμε τη Δημοκρατία»

κι όποιος τολμήσει να το κάνει θα έχει να αντιμετωπίσει τον δικηγόρο του κηδεμόνα που θα προσέλθει στη σχολική μονάδα για να προασπίσει τα δικαιώματα του μαθητού.

Το έγκλημα που διαπράτταμε εξοικειώνοντας τα παιδιά στην ατιμωρησία και την Ανομία ουδείς το σκέφτηκε , άλλωστε το ίδιο έκανε ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.

Η αντιμετώπιση όλων των εκπαιδευτικών ως ομοίων, εργατικών και ράθυμων, εντίμων και συναλλασσόμενων, “κουτσών, στραβών” και άλλων που είχαν μπει στην εκπαίδευση για να ξεκουραστούν, οδήγησε στην κόπωση και των ολίγων που κάνανε τη δουλειά τους.

Το όνειδος των ιδιαίτερων και το πελατολόγιο των μαθητών.

Χρόνια γνωστό, με συνένοχους τους πάντες , τους γονείς που πληρώνουν όχι μόνο το μάθημα αλλά και την προνομιακή μεταχείριση του παιδιού τους σε βάρος των άλλων, το Υπουργείο που το ξέρει αλλά κλείνει μάτια κι αυτιά γιατί έτσι κανείς δεν ζητούσε αύξηση και το μαύρο χρήμα-κινητήρια δύναμη της αγοράς-έρρεε, τους συνδικαλιστές που σαν στρουθοκάμηλοι  έλεγαν δείξτε μου έναν και το συζητάμε , όλων μας που δεν πήγαμε στον εισαγγελέα υπό το φόβο του να γίνουμε αποδιοπομπαίοι τράγοι και κάτω από την μόνιμη επωδό «Εσύ θα σώσεις την Ελλάδα;»

Κι όμως είναι τόσο απλό. Το κράτος μπορούσε να νομιμοποιήσει τα ιδιαίτερα, ο καθηγητής να εκδίδει ετήσια άδεια με τριπλάσιο παράβολο από τον ιδιώτη, να κόβει αποδείξεις και να φορολογείται σε ανώτερη κλίμακα των άλλων, τα ονόματα των οικοδιδασκάλων του Δημοσίου να δημοσιεύονται στο διαδίκτυο και επιτέλους να απολύεται πάραυτα όποιος κάνει μαθήματα σε μαθητές του σχολείου που υπηρετεί.

 

Και τώρα ποιος θα αγωνιστεί για το Δημόσιο σχολείο;

Οι συνδικαλιστές με τον ξύλινο λόγο και τις απεργίες –τουφεκιές;

Οι ιδιαιτεράδες που τώρα  πια οι δουλειές τους θα διπλασιαστούν;

Οι εύποροι γονείς που θα έχουν δυνατότητα καλύτερης εκπαίδευσης σε ιδιωτικά;

Οι Δήμοι στη δικαιοδοσία των οποίων περιέρχονται τα σχολεία ;

Η μήπως πάλι αυτοί οι καθηγητές –λειτουργοί που παλεύουν χρόνια, διαπομπευόμενοι ως γραφικοί και ως ανίκανοι και «κακοί καθηγητές» αφού δεν ξέρουν να κάνουν ιδιαίτερα, που δεν δέχονται ή κάνουν εξυπηρετήσεις που υπηρετούν όλο τους το διδακτικό ωράριο και που ασχολούνται και με την καρδιά –εκτός από τους βαθμούς- των μαθητών τους;

Πάλι αυτοί που ποτέ δεν αμείφθηκαν ούτε ηθικά  αλλά και τους περικόπτεται και εξίσου με τους άλλους ο πενιχρός μισθός τους;

Αξίζει τον κόπο;

 

Σοφία Λαμπίκη

 

ΥΓ Βαρύ το θέμα για την εορταστική περίοδο αλλά καλύτερη εορταστική περισυλλογή και σκέψη.

Εύχομαι σε όλους μια χρονιά με καθαρό μυαλό, υγεία συναισθηματική και δράση

σλ