Αρχική Πολιτισμός Βιβλία Η Άλωση της Κωσταντίας, βιβλιοκριτική για το νέο βιβλίο του Γ. Μακριδάκη

Η Άλωση της Κωσταντίας, βιβλιοκριτική για το νέο βιβλίο του Γ. Μακριδάκη

82

Η Άλωση της Κωσταντίας και του Αναγνώστη

 μικρή κριτική για το νέο βιβλίο του Γ. Μακριδάκη
από τη Σοφία Λαμπίκη

Καθισμένες σ΄ένα  καθιστικό, δυό ηλικιωμένες Πολίτισσες φιλενάδες, διαβάζουν, η μιά στην άλλη, εναλλάξ, ενώ η νύχτα πέφτει και οι θόρυβοι απ΄το Βόσπορο ανεβαίνουν πνιχτά στο διαμέρισμα, το αποκαλυπτικό γράμμα που ο Χιώτης γαμπρός της μιάς, της  έχει στείλει.

Το γράμμα αποκαλύπτει ένα βαρύ μυστικό, η καταγωγή του, από την πλευρά του πατέρα του , είναι Τουρκική.

Πάνω σ΄αυτό τον απλό καμβά πλέκει την ιστορία του τελευταίου του μυθιστορήματος ο Γιάννης Μακριδάκης.

Με μιά εξαιρετικά δύσκολη αφηγηματική τεχνική καθοδηγεί μέσα από δύσβατα μονοπάτια τον αναγνώστη του προς την τελική έκβαση της ιστορίας του.

Σαν να ταξιδεύει περνώντας ανταριασμένο μπουγάζι ο αναγνώστης ταλαντώνεται από δύο , στην ουσία , αφηγηματικές τεχνικές, το διήγημα μέσα στο διήγημα (οριζόντια αφηγηματική τεχνική) και τον εγκιβωτισμό (κάθετη αφηγηματική τεχνική), δηλ. βάζει αφήγηση μέσα στην αφήγηση, κάποιος διαβάζει σ έναν άλλο , κάτι που έγραψε ένας τρίτος που του το αφηγήθηκε ένας τέταρτος που το είχε ακούσει από έναν πέμπτο και πάει λέγοντας.

Χρησιμοποιώντας αυτόν τον περίπλοκο τρόπο, σίγουρα εξαιρετικής δυσκολίας για τον ίδιο αλλά και τον αμύητο αναγνώστη, μας καθοδηγεί , με συνεχείς αναδρομές στην κοινή ιστορία Ελλήνων και Οθωμανών, στο μπλέξιμο των ανθρώπινων ζωών , στα ΑΝ που έγιναν ή όχι πραγματικότητα και στις λοξοδρομήσεις της μοίρας των πρωταγωνιστών του.

Με δεξιοτεχνία βγάζει τη μία μπάμπουσκα του Χρόνου μέσα από την άλλη και μας καθοδηγεί στα περίπλοκα και καμιά φορά εξωφρενικά μονοπάτια της ιστορίας του.

Πολυεπίπεδο βιβλίο, νοσταλγικό για όσους σχετίζονται με την Πόλη , αδιόρατα ειρωνικό για όσους τουρκοφαγικά απεμπολούν την αλήθεια των κοινών καταβολών μας με τους γείτονες Aπέναντι, συμπονετικό για τους ανθρώπους και τα πάθη τους και γραμμένο επίτηδες ώστε να προκαλεί μία συγκινησιακή φόρτιση που θυμίζει βραζιλιάνικη σαπουνόπερα ξένη προς την ασκητική γραφή του Μακριδάκη.

Είναι όμως έτσι;

Έγινε ο συγγραφέας ένας γλυκερός ονειροπόλος;

Εκεί ο συγγραφέας μας κρύβει , μιαν κατεργαριά , μιαν έκπληξη και μιαν ανατροπή που πρέπει να φτάσεις στη τελευταία σελίδα του βιβλίου για να την ανακαλύψεις .

Και τότε ο αναγνώστης καταλαβαίνει ότι αυτή τη φορά το μυθιστόρημα του δονείται από ένα υπόγειο χιούμορ, μιά φάρσα , έναν αυτοσαρκασμό και για τον ίδιο που αφέθηκε στη νοσταλγία των Χαμένων Πατρίδων.

Και όταν πιά κλείσεις το βιβλίο , νοιώθεις τη διάθεση να φωνάξεις γελαστός:

-Κομματάκι ζεβκέκης μας βγήκες Γιαννάκη σ΄ αυτό σου το μυθιστόρημα που είναι και το καλύτερο που έχεις γράψει μέχρι τα τώρα.

Άφεριμ!