Αρχική Απόψεις Aρθρα Αλέξανδρος Τζανέτος: ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ… «ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΙ»;

Αλέξανδρος Τζανέτος: ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ… «ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΙ»;

21

 

ΟΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ… «ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΙ»;

 

 

του Αλέξανδρου Τζανέτου, φοιτητή στο Τμήμα Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης- Υπεύθυνου “Ανεξάρτητης Κίνησης Μηχανικών”

Παρατηρούσα εχθές την πετυχημένη (;) σύνοδο κορυφής και τις θετικές (;) εξελίξεις για την Ελλάδα και πέρασε από το μυαλό μου η ιδέα πως σπουδάζω λάθος αντικείμενο: πρέπει μάλλον να γίνω ψυχολόγος!

Όχι, δεν πρόκειται για ειρωνεία προς το πρόσωπο της κυβέρνησης, αλλά για συνειδητοποίηση του τρόπου συμπεριφοράς της. Αν ανατρέξουμε στο πρόσφατο παρελθόν στις παλαιότερες σημαντικές συναντήσεις που θα έκριναν το μέλλον της Ελλάδας. Ή καλύτερα (για να εξασκώ τη νέα μου ειδικότητα), μας είπαν ότι θα έκριναν το μέλλον της Ελλάδας!

Ας εξετάσουμε όλες αυτές τις συναντήσεις από την πλευρά της πολιτικής στρατηγικής και ας αφήσουμε στην άκρη τα οικονομικά. Παρατηρεί κανείς, λοιπόν, ότι πριν από κάθε επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στο εξωτερικό για τη σύναψη σημαντικών συμφωνιών, εγχώρια πάντα επικρατούσε ένα κλίμα ότι αν δεν αποδεχθούν οι ξένοι ηγέτες τα όσα ζητά ο κος Παπανδρέου, τότε θα ξημερώσει άλλη εποχή για τη χώρα (λέγε με «πτώχευση»). Ύστερα, όλα τα ΜΜΕ μας βομβάρδιζαν με συνεχείς ενημερώσεις για τις προθέσεις των ξένων πρωθυπουργών (ή καγκελάριων ή όπως αλλιώς τον εκφράζει κάθε χώρα τον «πρώτο υπουργό») και πάντα υπήρχαν 2 πλευρές: το γερμανικό και το γαλλικό μέτωπο. Απ’ τη μια η Μέρκελ αποκρίνεται αρχικά σε ότι της προτείνουν με ένα μεγάλο «Όχι» (τόσα Όχι μαζεμένα ούτε το ΚΚΕ δεν προλαβαίνει να πει), ενώ ο Σαρκοζί στεκόταν στο πλευρό της Ελλάδας και πρότεινε μια ενδιάμεση λύση (όχι απαραίτητα την βέλτιστη).

Η δεύτερη πράξη αυτού του θεάτρου του παραλόγου διαδραματιζόταν πάντα στις αίθουσες συνεδριάσεων. Έκλειναν οι πόρτες και όλοι ευχόμαστε να πάνε καλά τα πράματα και να δεχθούν αυτά που ζητάμε, γιατί φοβόμαστε τι θα γινόταν στην αντίθετη περίπτωση. Σχεδόν πάντα οι συνεδριάσεις αργούσαν να τελειώσουν και όταν επιτέλους γινόταν αυτό, ο πρωθυπουργός μας εξερχόταν με χαμόγελο και αισιόδοξος για το μέλλον. Μαζί με τους συμβούλους του (οι οποίοι είτε ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 είτε στην αίθουσα τύπου, το μόνο που προσέφεραν ήταν το «ήμουν κι εγώ εκεί») ανήγγειλε τα χαρμόσυνα νέα ότι όλα πήγαν κατ’ ευχήν και τότε ο μέσος Έλληνας επαναπαυόταν. Μέχρι το επόμενο επεισόδιο του σήριαλ…

Η στρατηγική που ακολουθήθηκε ήταν η ίδια: αρχικά μας παρουσιάζουν ένα πρόβλημα ως μη επιλύσιμο, βρίσκουν μια λύση που μόνο αυτή θα μας βγάλει από το τέλμα, πάνε πάνοπλοι για τη μάχη και τελικά την κερδίζουν ενάντια στην ΕΕ. Οπότε, είτε η Ελλάδα γεννά τέλειους διαπραγματευτές είτε κάτι δεν πάει καλά.

Η αλήθεια είναι ότι γνωρίζουν καιρό πριν τα προβλήματα και δουλεύουν από κοινού με τα υπόλοιπα μέλη της ΕΕ για τη λύση αυτών. Όμως, τα μέτρα που πρόκειται να πάρουν, θα πλήξουν τα χαμηλά στρώματα με αποτέλεσμα να υπάρξουν αναταραχές. Και ποιος θα ήθελε να δυναμιτίσει την φορτισμένη κατάσταση της κοινωνίας σήμερα; Έτσι παρουσιάζουν τα μέτρα που πρόκειται να λάβουν ως μόνη διέξοδο από τα χειρότερα και παίζουν μπρος τα μάτια μας έναν στημένο αγώνα μποξ: στη μια γωνία η Μέρκελ, στην άλλη ο Παπανδρέου και διαιτητής ο Σαρκοζί (οι υπόλοιποι ηγέτες παίζουν δεύτερους ρόλους και κάθονται στο κοινό). Τελικά, αφού καταφέρνει ο Έλληνας ηγέτης (;) να αποκομίσει αυτό που θέλουμε, τότε δημιουργείται το αίσθημα στον Έλληνα ότι «πάλι καλά να λες, γιατί αποφύγαμε τα χειρότερα».

Διπλή νίκη: και περνούν μέτρα που μας πλήττουν και παράλληλα εμείς τα βλέπουμε ως τα καλύτερα που θα μπορούσαν να μας επιβληθούν.

Άμα μετά τα παραπάνω δεν διακρίνει κανείς σας ότι παίζουν με την ψυχολογία μας, τότε σοβαρά θα πιστέψω ότι έχω ιδιαίτερες ικανότητες σε αυτόν τον τομέα… Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει!