17 Νοέμβριου 1973-17Νοεμβριου 2011,38 χρόνια μετά,
Το Πολυτεχνείο είναι επίκαιρο όσο ποτέ και περισσότερο τα συνθήματα του όπως το ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ένα σύνθημα που σήμερα ακούγεται όλο και από περισσότερους Έλληνες , Καθώς η πολιτική τόσο της κυβέρνησης όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης οδηγούν τον Έλληνα χωρίς ψωμί, χωρίς δημόσια και δωρεάν παιδεία αλλά το κυριότερο, στερούν στον Ελληνικό Λαό την ελευθερία του ,καθώς έχουμε από πάνω μας τους Ευρωπαίους οι όποιοι σαν άλλοι χουντικοί με ένα πιστόλι στο κρόταφο του Έλληνα τον διατάζουν συνεχώς και αποφασίζουν γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν.
Δυστυχώς όμως η έννοια του Πολυτεχνείου έχει απαξιωθεί, πρώτα στα σχολεία στα όποια είτε θα γίνονται μαθήματα κατά εντολή του Υπουργείου Παιδείας η θα γίνονται μίνι γιορτές με 5-6 τραγουδάκια και 2-3 αφηγήσεις, χωρίς να δείχνουν κάποιο ιστορικό ντοκιμαντέρ , ή αφηγήσεις ανθρώπων που έζησαν το Πολυτεχνείο. Για τα ΑΕΙ τι να πεις, είναι ντροπή το πανηγύρι που στήνεται κάθε χρόνο στον ιερό χώρο του Πολυτεχνείου, με τα γνωστά σε όλους γιουχαΐσματα, το ξύλο και φυσικά τον φραπεδοπόλεμο μεταξύ παρατάξεων που λυμαίνονται τα Πανεπιστήμια. Αυτά όλα το πρωί γιατί το βράδυ το ΕΜΠ μετατρέπεται σε ορμητήριο κάποιων ανεγκέφαλων οι όποιοι δεν σέβονται τον χώρο αυτό, δεν σέβονται ότι το χώμα που πατούν είναι ποτισμένο με το αίμα φοιτητών και όχι μόνο, που θυσιάστηκαν για να είναι αυτοί ελεύθεροι, από αυτό καταλαβαίνει κάνεις ότι τα σχολεία βγάζουν ανιστόρητα παιδιά. Ευτυχώς φέτος το ΕΜΠ περιφρουρήθηκε και δεν είχαμε το γνωστό κλεφτοπόλεμο.
Ένα άλλο Θέμα είναι αυτό της σημαίας του Πολυτεχνείου, την όποια παράνομα η ΠΑΣΠ την κρατάει δήθεν λέει για προστασία, ας αναλογιστεί την ευθύνη που έχει, η σημαία αυτή δεν ανήκει σε καμία φοιτητική παράταξη ανήκει σε όλο το Λαό, η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου δεν είναι παιχνιδάκι για να ανήκει σε κάποιον, η σημαία αυτή δίνει στον Έλληνα το κουράγιο ότι με αγώνες και θυσίες όλα μπορούν να γίνουν. Είναι πια αίτημα όλου του λαού η σημαία αυτή να πάει κάπου που τις αξίζει η στο χώρο του ΕΜΠ ή σε κάποιο μουσείο ώστε όλοι να θυμούνται το Πολυτεχνείο.
Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή, είναι ημέρα μνήμης και ημέρα που πρέπει οι παλιοί να θυμούνται και οι νέοι να μαθαίνουν ότι συλλογικά μακριά από συμφέροντα όλα μπορούν να γίνουν, θα κλείσω με την πιο ιστορική φράση του ραδιοφωνικού Σταθμού του Πολυτεχνείου, ας την διαβάσουμε αρκετές φορές και θα καταλάβουμε ότι σήμερα το 2011 είναι επίκαιρη όσο ποτέ: ʽʼεδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το Πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας εναντία στην διδακτορία και για την Δημοκρατίαʼʼ
Γιώργος Χάμπας
Φοιτητής
