Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
(Οφειλόμενη απάντηση στην κα Τσουρή)
Όταν στερεύει κανείς από ιδέες –καλές ή κακές άλλο θέμα- και ευαισθησίες δεν έχει, επικαλείται υψιπετείς προβληματισμούς και ωραία λόγια, την προδότρα ανάγκη που τον κάνει να αμαρτάνει για να μας σώσει! Ή εκφράσεις του τύπου: «άνθρωπος είμαι κι εγώ και πονώ μαζί σας», «όλοι δικοί μας είμαστε», «μόνο κάποιοι κακόβουλοι με παρεξηγούν και εκτρέπονται!»
Αυτούς τους συλλογισμούς μου γέννησε η συνέντευξη της κας Τσουρή στην ΑΛΗΘΕΙΑ TV.
Παρά τις αβρές ερωτήσεις του δημοσιογράφου, μην έχοντας κάτι δικό της να πει για όσα ζούμε στην καθημερινότητά μας, επανέλαβε το στερεότυπο ότι με πόνο ψυχής ψήφισε για την σωτηρία της χώρας, τα μνημόνια, τις περικοπές και την ανεργία (όχι την δικιά της αλλά) εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας. Επανέλαβε ωραία λόγια, μετρημένα βέβαια (λόγω συνθηκών) για την προοδευτική παράταξη της, που συνεισέφερε στον τόπο και πιθανά θα προσφέρει κι άλλα, εφόσον αλλάξει ηγεσία και πρόγραμμα. Σίγουρη ότι έκανε μέχρι τώρα το σωστό, μας υπόσχεται ότι θα συμβάλλει, με νέο ηγέτη, προφανώς (ο GAP τελείωσε), στην πλήρη υποταγή του κόσμου της εργασίας στα συμφέροντα του κεφαλαίου- ντόπιου και διεθνούς. Επειδή όμως, πέρα από επικοινωνιακά περιτυλίγματα δεν έχει να πει τίποτα-αυτά παθαίνει κανείς όταν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση που κάνει τον δικαστικό κλητήρα στις τράπεζες και εργολαβικά κατεδαφίζει ότι θετικό έχει η κοινωνία, το γύρισε αλλού.
Πρώτα δήλωσε «εμβληματική περίπτωση» δηλαδή αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολιτικής διακυβέρνησης που, ενώ επί χρόνια χρέωνε τους από κάτω και ευνοούσε τους από πάνω (όλους τους θείους του κεφαλαίου), «όλα έβαιναν καλώς». Και αφού τόνισε πόσο ωραία ήταν εκείνα τα χρόνια2000-2004( πού αθορύβως και μεθοδικά χτιζόταν το αδιέξοδο , όταν η υποφορολόγηση των κεφαλαιοκρατών συναγωνιζόταν τις παροχές για άχρηστα έργα –που απλώς πολλές φορές ήταν αφορμή να μοιραστούν λεφτά στα αφεντικά!) εξεπλάγη όπως όλοι του κόμματός της το 2009 όταν είδε που είχε οδηγήσει η συνέχιση της πολιτικής αυτής από την ΝΔ!
Έτσι αθώα και εξαπατημένη η Ελπίδα, όπως όλοι στο ΠΑΣΟΚ, θυσιάστηκε και όταν ψήφισε την πρώτη μείωση μισθών έκλαψε. Μετά όμως συνήθισε…
(Όλα συνηθίζονται σε αυτή τη ζωή!)
Και με την αβάντα του δημοσιογράφου μίλησε για την ανθρώπινη πλευρά της.
Αναφερόμενη στα κραξίματα του τελευταίου έτους και την διαδήλωση της 28ης Οκτωβρίου (όταν αποφεύγοντας την φθορά απείχε) έριξε την λάσπη της
στους διαδηλωτές. Και αναφέρθηκε σε αγνώμονες που πριν από μερικούς μήνες της γύρευαν εξυπηρετήσεις (όχι ρουσφέτια- δεν κάνει τέτοια η κα Τσουρή!) και τώρα διαδηλώνουν εναντίον της.
Καλυμμένος κυνισμός και κομψά εκφρασμένη ηθική ασχήμια: Πέρα από το γεγονός ότι ο περισσότερος κόσμος δεν ζητάει εξυπηρετήσεις –δεν ζήτησε ποτέ- και, ξεπερνώντας την αδράνεια, διεκδικεί τα δικαιώματά του και αντιστέκεται, την ενοχλεί και το γεγονός ότι κάποιοι που- κατ αυτήν- της είχαν υποχρέωση σήκωσαν κεφάλι!
Για να μην μιλήσουμε για το ποιος φταίει περισσότερο όταν γίνεται μια «εξυπηρέτηση»: αυτός που αναγκάζεται να την ζητήσει και να την δεχθεί για να γίνει η δουλειά του σε ένα δημόσιο που πάσχει από εκτεταμένες δυσλειτουργίες; Και δεν φταίει η πολιτική εξουσία που επί δεκαετίες αντικαθιστά την έλλειψη κοινωνικής πολιτικής με το ρουσφέτι; Δεν φταίει η επί δεκαετίες κυβερνώσα κάστα που αδιαφορώντας για την λειτουργία του δημοσίου το δυσφημίζει για να «πουλάει» στους πολίτες αυτά που δικαιούνται ως «εξυπηρέτηση» και να ιδιωτικοποιήσει «στη σωστή στιγμή» ,σχεδόν τζάμπα, λόγω απαξίωσης στην συνείδηση των πολιτών, εκτεταμένους τομείς κοινωνικών υπηρεσιών;
Έχουν τις ίδιες ευθύνες ο θύτης με το θύμα; Ο εκμαυλίζων και ο εκμαυλιζόμενος;
Αναφέρθηκε στο «κόστος των παιδιών της το οποίο δεν πληρώνεται με τίποτα.»
Σαν γνήσια μικροαστή νοιάζεται για τα παιδιά της και σωστά και μπράβο της αλλά μόνον γι αυτά!
Επειδή όμως αναφέρθηκε σε κάποιους που στο όνομα της αριστεράς απειλούν ή χρησιμοποιούν βία και αυτό είναι επικίνδυνο και επειδή είμαι αριστερός και κομμουνιστής θα βιαστώ να συμφωνήσω μαζί της και για το κόστος των παιδιών της, το ανεπίτρεπτο και για το πόσο κακό πράγμα και επικίνδυνο είναι η βία.
Επειδή είμαι κομμουνιστής, νοιάζομαι όμως, εκτός από το παιδί μου, και για τα παιδάκια όλου του κόσμου, και της χώρας αυτής, και του νησιού αυτού. Και δεν αντέχω τις επιλεκτικές ευαισθησίες : Την βία που υφίστανται τόσες εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά ανέργων, αυριανών ανέργων που ζουν με την αγωνία της επικείμενης απόλυσης, των ημιανέργων (απασχολήσιμους τους έλεγε ο μέντοράς σας ο κ Σημίτης-θυμάστε;), τη βία που ζουν καθημερινά εκατομμύρια πλέον οικογένειες εργαζομένων και συνταξιούχων λόγω περικοπών μισθών και συντάξεων, που εσείς ψηφίσατε, τι την θεωρείτε αστείο πράγμα; Επειδή την επιβάλλατε με το κοινοβουλευτικό σαβουάρ βιβρ;
Και σας πειράζει το κράξιμο ή ακόμη και το αυγό στην είσοδο του γραφείου σας;
Στην βία του ολοκληρωτισμού που ασκείτε εσείς, οι άνθρωποι των κομμάτων της κεφαλαιοκρατικής –μνημονιακής εξουσίας, ένας τρόπος απάντησης αρμόζει: η αντίσταση. Απέναντι στην υλική ,ηθική, πολιτική και πολιτισμική εξαθλίωση η κοινωνία των από κάτω, των ανθρώπων που μοχθούν για να ζήσουν από την εργασία τους και δεν εκμεταλλεύονται τον διπλανό τους, προβάλλει αντίσταση με την πρέπουσα οξύτητα. Και αυτή δεν είναι βία είναι αίτημα ζωής!
Του Δημήτρη Λαβατσή, μέλος ΣΥΡΙΖΑ
