ΑΣ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΜΕ
Μετά από μια πέτρινη χρονιά που πέρασε στη σκιά της Τρόικας και του Δ.Ν.Τ., οι γιορτές των Χριστουγέννων που έρχονται σε λίγες μέρες θα μας βρουν τους περισσότερους πιο φτωχούς και πιο προβληματισμένους.
Παρόλα αυτά ας συνεχίσουμε όπως μάθαμε και από παιδιά αυτές τις μέρες να τις θεωρούμε μέρες γιορτινές, μέρες χαρούμενες, μέρες αγάπης.
Τούτες λοιπόν τις γιορτινές μέρες να ρίξουμε μια ματιά δίπλα μας, στους εξαθλιωμένους νεόπτωχους θύματα της κρίσης που ο αριθμός τους αυξάνεται καθημερινά. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει σήμερα σε αυτούς τους ανθρώπους.
Άνθρωποι με αξιοπρέπεια της διπλανής μας πόρτας που ξαφνικά έμειναν άστεγοι, οικογενειάρχες που έμειναν άνεργοι, μικροσυνταξιούχοι που με τις κουρεμένες συντάξεις δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, οδηγήθηκαν στην οικονομική εξαθλίωση και στην απόγνωση.
Δυστυχώς ζούμε σε δύσκολους φουρτουνιασμένους καιρούς, είναι μια αβέβαιη οικονομικά εποχή όπου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει ή να προεξοφλήσει με σιγουριά ποιος θα είναι φτωχός αύριο, ποιος θα έχει πρόβλημα επιβίωσης και ποιος θα βρεθεί στην ανάγκη να χτυπήσει την πόρτα του διπλανού του.
Σε αυτούς όλους που σήμερα αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης ας προσφέρει ο καθένας από μας αυτό που μπορεί, λίγο από το περίσσευμα του, λίγο από το στέρημα του, σε αυτούς που η ζωή τους γύρισε την πλάτη, εμείς ας μη τους κλείσουμε τη πόρτα.
Ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν γι’ αυτούς οι τοπικές αρχές και η εκκλησία, εμείς οφείλουμε σε αυτούς που ξαφνικά βρέθηκαν στο περιθώριο της ζωής, να τους κάνουμε να νοιώσουν ότι παρά την οικονομική κρίση που κάπου μας σκληραίνει, ακόμα υπάρχει ανθρωπιά. Και όσο υπάρχει ανθρωπιά θα υπάρχει και ελπίδα.
Αυτές τις μέρες που ακόμα εξακολουθούμε να τις θεωρούμε ξεχωριστές και χαρούμενες, ας ανοίξουμε τη πόρτα μας σε αυτούς, τους πιο φτωχούς από μας για να τους δώσουμε μια νότα χαράς και αισιοδοξίας. Ας δώσουμε ένα χέρι βοήθειας σε αυτούς που τούτες τις μέρες θα μας το ζητήσουν.
Είναι κρίμα να περνάμε απαθείς και αδιάφοροι μπροστά από αυτούς που σήμερα βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα.
Μπόρεσαν οι τοκογλύφοι δανειστές και «σωτήρες» μας να μας αδειάσουν τη τσέπη, όμως δε θα μπορέσουν να αδειάσουν και την ψυχή μας από αξιοπρέπεια και αισθήματα.
Για επίλογο θα χρησιμοποιήσω ένα στίχο του ανωγειανού ποιητή Μιχ. Σταυρακάκη που απευθύνεται σε όσους σήμερα ζουν στην φτώχεια και την απόγνωση.
«Βάδιζε με κουράγιο αδελφέ μου,
λίγο ακόμα και φτάσαμε στο
τέλος της ασχήμιας και
στην αρχή της ομορφιάς».
Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία, αισιοδοξία και χαμόγελο.
Γιώργος Νύκτας
