Είναι λυπηρό στην πορεία μας προς τις εκλογές να ακούγονται ξανά εκείνες οι απάνθρωπες φωνές που έφεραν το μίσος και το πόνο του εμφυλίου πολέμου, και είναι εξίσου τραγικό και πολιτικά άστοχο να υπονοούμε ότι θα επιβληθεί μία δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά αν δεν κατορθώσει να ελέγξει πάλι την εξουσία το παρόν αποτυχημένο πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης.
Είναι πραγματικά κατάπτυστο να διαβάζει κανείς στον τοπικό τύπο την αναφορά στελέχους του κόμματος του ΛΑΟΣ ότι η διαφορά μεταξύ αυτού του κόμματος και της ΝΔ είναι η αναίτια αναγνώριση της Μακρονήσου ως τόπο μαρτυρίου. Είναι επίσης πολύ βλακώδες ο εκφοβισμός της έλευσης μίας δικτατορίας, σε περίπτωση αποτελεσμάτων που δεν ευνοούν τον δικομματισμό.
Είναι φυσικό η ανίερη συμμαχία, της κυβέρνησης Παπαδήμου μετά τις παλινωδίες της πολιτικής πρακτικής τους κυρίως από την ΝΔ και το ΛΑΟΣ να αδυνατεί να εξηγήσει γιατί επέλεξε μία κυβέρνηση που είναι απόγονος της προηγούμενης και που πέτυχε την θέσπιση ενός μνημονίου χειρότερου του προηγούμενου. Αυτές οι παλινωδίες είναι φυσικό να οδηγούν τον κόσμο σε άλλες επιλογές και σε κομματικούς σχηματισμούς συγγενικούς με αυτούς όπως η Χρυσή Αυγή και το ΛΑΟΣ που οι γενετικές διαφορές των ανθρώπων αποτελούν την κοινή συνισταμένη της προέλευσης των προβλημάτων μίας κοινωνίας.
Έτσι χωρίς να μπορούν να δικαιολογήσουν, την διαχρονική πολιτική ανικανότητα τους, την αδυναμία να διαπραγματευτούν με την τρόικα, την λάθος αναπτυξιακή προοπτική που ακολουθούσαν και που μας έφερε σε αυτόν τον δημοσιονομικό κίνδυνο, καταφεύγουν στην ίδια πολιτική πρόταση που μας εξευτελίζει δύο χρόνια. Μας κατηγορούν ως καταστροφολόγους αφού δεν συναινούμε, ως αντιαναπτυξιακούς αφού π.χ. δεν προωθούμε το ανεξέλεγκτό Real Estate, φίλους των μεταναστών άρα συμβάλουμε στην ανεργία και στα εγκλήματα.
Η εκλογική περίοδος θα έπρεπε να γίνεται μεταξύ δύο πόλων των μνημονιακών και των αντιμνημονιακών ώστε να μιλάμε ως κοινωνία, όχι για το τι θα κάνουμε μετά το μνημόνιο μαζί με το μνημόνιο αλλά το τι θα κάνουμε μετά τις εκλογές και τις ανατροπές που χρειαζόμαστε. Αυτό πιστεύω ότι ισχύει διότι αν κρίνουμε ορθολογικά τα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών σίγουρα τα θεωρούμε αποτυχημένα.
Όμως φοβάμαι ότι θα επιχειρηθεί το κοινωνικό σοκ που προκάλεσαν οι μνημονιακοί να το μετατρέψουν σε κοινωνικές εντάσεις και προσωπικές επιθέσεις σε ομάδες ανθρώπων, θα επαναφέρουν πάλι την ιδέα της συλλογικής ευθύνης, ακριβώς διότι τρέμουν στην ιδέα της δημιουργίας συλλογικών κοινωνικών αντανακλαστικών για να τους αντιμετωπίσουν. Ο εχθρός θα βαπτιστεί συνδικαλισμός, αγροτικοί σύλλογοι, ότι μοιάζει αριστερό, οικολογικό, φιλελεύθερο, θα προκληθεί εσκεμμένα μισαλλοδοξία με στόχο την υφαρπαγή του ψήφου μας. Ας μη τους αφήσουμε λοιπόν ας μη αλληλοεξοντωθούμε.
