Λένε πως τούτες οι μέρες γράφουνε ιστορία, μοιάζουνε λένε μ’ εκείνες του ’20. Αγωνιώ και τρέμω στη σκέψη αν αυτή τη φορά θα αντισταθούμε στη μοίρα μας.
Ο ποιητής το είπε με τον τρόπο του, εγώ θα το πω με το δικό μου. Η Ελλάδα με πληγώνει, με θυμώνει, με εξοργίζει. Αυτή η ωραία χώρα, είναι ένα μπάχαλο. Χώρα του χαβαλέ και της ρεμούλας. Όποτε την συγκρίνω με την γείτονα, θλίβομαι.
«. . .ξένος ο κόσμος και κακός, ούτε φελά ούτε αξίζει. Για φτιάξτε τον, για κάψτε τον, να μη μας βασανίζει» τετράστιχο που μουρμούριζε συχνά πυκνά ο πατέρας μου, δανεισμένο από τον φίλο του Φώτη Αγγουλέ.
‘Ολα πρέπει να γκρεμιστούν και να χτιστούν από την αρχή. Πίστεψα πως ο Γιώργος κάτι θα έκανε. Το ζητούσε κι ο Λαός «Γιώργο άλλαξε τα όλα». Αλλά όταν έλεγε όλα, ο καθένας εξαιρούσε τον εαυτό του. Του κατσικώθηκε κι αυτή η άτιμη χρηματοοικονομική κρίση, κινιόταν και με ρυθμούς αραμπά ο Γιώργος, δεν τον βοήθησε κανείς και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.
Να ξημερώσει – λέει – μια μέρα και να πούμε: Εγώ σήμερα θα κάνω τούτο το πράγμα για την πατρίδα μου. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο. Να το πάρει ο καθένας προσωπικά, και να δείτε για πότε αλλάζομε τον κόσμο.
Μα τι λέω, αύριο έχομε πάλι εκλογές και μας έχουν υποσχεθεί ότι δεν χρειάζεται να κάνομε καμιά προσπάθεια, από μεθαύριο θα είναι όλα όπως πρώτα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει; ΟΧΙ.
Τις προσευχές μας κάναμε κάθε φορά για να μπει στη Βουλή. Η όλη του πολιτική ένας κλεμμένος θεατρικός τίτλος «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Και τα τωρινά συνθήματά του κλεμμένα μιας άλλης εποχής. Τώρα τον σπρώχνουν με το ζόρι να τον κάνουν κυβέρνηση. Αν δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ, θα τον έφτιαχναν.
Ο κόσμος έχει τρελαθεί; ΌΧΙ.
Όταν υπάρχουν ένα εκατομμύριο άνεργοι δίχως ελπίδα, όταν οι βολεμένοι δεν θέλουν να ξεβολευτούν, όταν αυτοί που χρωστάνε ελπίζουν να μη πληρώσουν, όταν οι συνταξιούχοι μαϊμούδες θα χάσουν τη σύνταξη που δεν δικαιούνται, όταν στα λαμόγια και στους κομπιναδόρους κόβεται η κάνουλα, όταν τα φακελάκια αρχίζουν να γίνονται επικίνδυνα, όταν οι έχοντες και κατέχοντες μεγάλη περιουσία καλούνται να πληρώνουν φόρο, όταν οι μεγαλοκαταθέτες του εξωτερικού ποντάρουν στη πτώχευση της χώρας για να μας αγοράσουν κοψοχρονιάς, όταν οι νεολαίοι, μη ξέροντας, τι να ψηφίσουν παίζουν κορώνα γράμματα Τσίπρα ή Χρυσή Αυγή, όταν κάποιοι ούργοι αντιδρούν για να τιμωρήσουν που τους κόπηκε η σύνταξη.
Τότε πάλι καλά. . . το ποσοστό που παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μικρό.
Είναι και μια ακόμη κατηγορία, που όταν τους θυμηθώ με πιάνει ναυτία. Είναι εκείνοι που παρέα στο τραπέζι, παραγγέλλουν, τρώνε, κερνούν, το παίζουν ωραίοι, γίνονται ευχάριστοι με τον αριστερό τους λόγο, άλλα σηκώνονται και φεύγουν αφήνοντας το λογαριασμό να τον πληρώσουν οι άλλοι, (βλέπε Κατσέλη, Κοτσακά, συνδικαλιστές, βαθύ ΠΑΣΟΚ, κλπ, κλπ). Πληρώνομε και τον Άκη. Μας τον αφήσανε. Οι κολλητοί του ούτε που τον ξέρουν.
Κι όμως ανησυχώ, όπως ανησυχούν κι όλοι οι φίλοι μου. Δε θέλομε να γυρίσομε πίσω. Εμείς την Κυριακή θα διαλέξομε το δύσκολο δρόμο. Θέλομε βήμα μπροστά. Κι αν είναι να πληρώσομε, να πληρώσομε δίκαια. Να αναλάβομε αυτό που οφείλομε σα γενιά, γιατί με τη φόρα που είχαμε και τη βουλιμία μας, φάγαμε κι από το δίκιο των παιδιών μας.
Του Νικολάου Γεωργουλη
