της Ελευθερίας Λυκοπάντη
φιλολόγου-εκπαιδευτικού
Μαέστρου της Χορωδίας Χίου
Κανένα άλλο στοιχείο δεν αποδεικνύει την αδιάσπαστη παρουσία και συνέχεια του ελληνισμού όσο η μελέτη της γλώσσας και της μουσικής. Η σύγχρονη μουσικολογική έρευνα έχει πλέον έχει πλέον φωτίσει μια μουσική ιστορία 5000 χρόνων, που ξεκινάει από την κυκλαδική εποχή του Αιγαίου και φτάνει ως τις μέρες μας.
Κλίμακες, μελωδίες, ρυθμοί, χοροί και μουσικά όργανα έχουν διαφυλάξει στο πέρασμα των αιώνων το ύφος και το ήθος μιας φυλής, για την οποία το τρίπτυχο ποίηση-μουσική-χορός είναι ταυτόσημα με την ίδια τη ζωή, με την ίδια της την ελευθερία! Και να θυμόμαστε πάντα ότι η ΓΛΩΣΣΑ του δημοτικού τραγουδιού, όπως και το ελληνικό πνεύμα, είναι ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ, πηγή για γνώση και ηθική αυτογνωσία, σύμβολο στη ΜΙΑ γλώσσα, στον ΕΝΑ, τον ομοιόμορφο πολιτισμό.
Τα δημοτικά μας τραγούδια απλοί άνθρωποι τα έκαναν κι είναι απλά, αληθινά και χαριτωμένα. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν βλέπανε θολά και ταραγμένα τον κόσμο του Θεού, δεν είχαν παραγεμισμένη με αφύσικα και πολύπλοκα πράγματα.
Η Χορωδία Χίου συμμετέχει στις εκδηλώσεις των Ελευθερίων 2012 της Αντιπεριφέρειας, εκτός των προηγουμένων, με μια μεγάλη συναυλία αφιερωμένη στο δημοτικό τραγούδι της Χίου και της μικρασιατικής Ερυθραίας και σε όσους το υπηρετούν με γνώση, ήθος και μεράκι.
Επειδή έχουμε στόχο να προβάλουμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ πράγματα της ΜΝΗΜΗΣ και της ΚΑΡΔΙΑΣ, γι’ αυτό προσκαλέσαμε να συμμετάσχουν, εκτός από εξαιρετικούς μουσικούς, Χιώτες και μη, και λαϊκούς τραγουδιστές από τα Μεστά, τις Οινούσσες και τη Νέα Ερυθραία.
Στήνουμε αυτή τη συναυλία με σκληρή δουλειά, νότα-νότα, αφού δεν υπάρχει τίποτα έτοιμο, αλλά και με πολύ χαρά, γιατί αισθανόμαστε ότι δημιουργούμε. Τα αδέλφια Σταμάτης και Μαρκέλλος Πούπαλος –οι μοναδικοί- καταθέτουν ακάματοι και φίλεργοι την πολύ καλή τους γνώση γύρω από το χιώτικο και μικρασιάτικο τραγούδι, ο στενός μας συνεργάτης την τελευταία πενταετία Γιώργος Παυλάκος, συνθέτης ολκής και εξαιρετικός πιανίστας, την ευφυή αντίληψη της Τέχνης συνολικά και το ζηλευτό ταλέντο του και οι Χορωδίες Χίου και Οινουσσών, την ευαισθησία και εμπειρία τους.
Και ας εξηγήσουμε σαφέστερα. «Αλλοίμονό σου, είσαι εγγόνι», λέει ο Γκαίτε. Πρέπει να είσαι δηλαδή και συνεχιστής και δημιουργός. Το δημοτικό τραγούδι δεν είμαι μουσειακό απολίθωμα. Είμαστε μουσικοί που θέλουμε να υπηρετήσουμε και την παράδοση. Και οι δημιουργοί τότε μόνο προωθούν την παράδοση, όταν έχουν γνησιότητα, ειλικρίνεια, βάθος, αυθεντικότητα. Έχουμε πιστεύω απ’ όλα αυτά, κυρίως όμως όλοι έχουμε ενθουσιασμό που συντηρεί φρέσκια την ευαισθησία μας και σεβασμό σε ότι προσεγγίζουμε. Υποκλινόμαστε με θαυμασμό και υπερηφάνεια στο μεγαλείο του δημοτικού μας τραγουδιού, το μελετάμε ακατάπαυστα, ζυμώνεται μέσα μας μαζί με ό,τι ως πρόσωπα και μουσικοί κουβαλάμε και στη συνέχεια ξεχύνεται ξανανιωμένο, για να παιχτεί και να τραγουδηθεί, σαν για πρώτη φορά.
Ω, αυτά τα έμορφα τραγούδια μας, η αναπνοή της φυλής μας!
